Voltairine de Cleyre, ένα ελεύθερο πνεύμα

Η Voltairine de Cleyre, η θηλυκή Βολταίρος, υπήρξε φεμινίστρια και σημαντική συγγραφέας και μια θρυλική μορφή του αναρχικού κινήματος στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου και στην αυγή του 20ου αιώνα.

Σε μια εποχή που ο μαρξισμός δεν είχε ακόμη απόλυτα και τρανταχτά γελοιοποιηθεί, όπως έχει σήμερα, η Voltairine, αντίθετα με άλλους αναρχικούς των αρχών του αιώνα (Κροπότκιν) που κρατούσαν μεσοβέζικη στάση, έκοψε κάθε γέφυρα με την ανερχόμενo ολοκληρωτισμό των μαρξιστών- λενινιστών. Ακόμη κι όταν υποστήριζε στα δικαστήρια τη γνωστή κομουνίστρια Emma Goldman τραβούσε τη γραμμή του αντικρατισμού με κρυστάλλινη διαύγεια.

Η κυρία Goldman είναι κομουνίστρια εγώ πιστεύω στο άτομο. Εκείνη θέλει να καταστρέψει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, εγώ θέλω να το κατοχυρώσω, κάνοντας πόλεμο απέναντι στα προνόμια και την εξουσία. Αυτή πιστεύει ότι η συνεργασία θα αντικαταστήσει εξ ολοκλήρου τον  ανταγωνισμό. Εγώ θεωρώ ότι ο ανταγωνισμός στη μία ή την άλλη μορφή, θα υπάρχει πάντα, και αυτό θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιθυμητό. Miss Goldman is a communist; I am an individualist. She wishes to destroy the right of property, I wish to assert it. I make my war upon privilege and authority. She believes that co-operation would entirely supplant competition; I hold that competition in one form or another will always exist, and that it is highly desirable it should. Ιn defense of Emma Goldman

Αφοσιωμένη οπαδός του ατόμου και πολέμιος της κάθε αγέλης τόνιζε την τεράστια σημασία της επιχειρηματικότητας

Ο αναρχισμός θεωρεί ότι το επιχειρείν, είτε μεμονωμένα είτε συνεταιριστικά είναι ίδιας σημασίας με κάθε άλλη κοινωνική δραστηριότητα. Anarchism declares that private enterprise, whether individual or cooperative, is equal to all the undertakings of society. Anarchism and American Traditions 

Τούτες τις μεγάλες μέρες του καλοκαιριού, το 1912, έφυγε η Voltairine, ένα μεγάλο κι ελεύθερο πνεύμα.

O, Mother Liberty!
Fair in other souls, through time to come,
Fanned by thy breath glows the Immortal Spark. 

===

H Φώφη κι εμείς

Τώρα που στέρεψαν οι κρουνοί εξαγοράς και εκμαυλισμού του κόσμου, τώρα που οι Φωτο/Μητρό-πουλοι μετακόμισαν για προφανείς λόγους στο συριζα, τώρα που δε συντρέχει, ούτε ποτέ πια θα συντρέξει, προσδοκία προσοδοθηρίας, θα πίστευε κανείς ότι στο πασοκ δε θα είχε απομείνει παρά ένας μικρός πυρήνας λογικών και καλοπροαίρετων ανθρώπων που, τούτη την πικρή εξόδιο ώρα, διατηρούν τις δικές τους ελπίδες για τη λεγόμενη κεντροαριστερά.

Εις μάτην! Η σαρωτική εκλογή της ονοματοφόρου Φώφης, αποδεικνύει πόσο μηδενικό είναι το δυναμικό αυτοκάθαρσης και εκσυγχρονισμού. Κάτι που βέβαια δεν αφορά μόνο το πασοκ αλλά την κοινωνία γενικότερα.

Οδεύουμε, πλισίστιοι, ως πρόβατο επί σφαγή, χωρίς φίλους, κρίση, μνήμη, ανάσα ζωής. Με οδηγό τη μεταφυσική της "αριστεράς" και μόνη ουσιαστικά προσδοκία τον αυτοβασανισμό, το θρήνο και ένα νέο, ανανεωμένο και μεγάλο μαρτυρολόγιο.

Εμείς ή τα παιδιά μας;

Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα. Εμείς θα πληρώσουμε το βασικό λογαριασμό ή θα τον στείλουμε στους επόμενους, ίσως και στους μεθεπόμενους;

Τα δάνεια πληρώνονται, πάντα. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο για αυτό που ζητάμε. Ρυθμίσεις, ναι, γίνονται. Χρέη, όχι, δε διαγράφονται. Ο Πούτιν ξεπλήρωσε τους Γάλλους που είχαν δανείσει τους τσάρους τον 19ο αιώνα, χρέη που ο Λένιν τα είχε “διαγράψει” Έτσι νόμιζε...

Ούτε υπάρχει ηθικό έρεισμα να μην πληρώνεις αυτούς που δάνεισαν τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις σου. Αν οι συριζανελ ψάξουν καλά στο υπόγειο, όλο και κάποιο πράσινο ή μπλε πλαστικό σημαιάκι τους θα βρουν. Πόσο μάλλον όταν ανάμεσα στους δανειστές υπάρχουν χώρες σαν τη Σλοβακία, που βασανίστηκαν και φτώχυναν απ΄ τον αναγκαστικό σοσιαλισμό, που κάποιοι εδώ ακόμη δοξάζουν.

Κι αρνούμαστε να δούμε το αληθινό δίλημμα, τη μόνη πικρή αλήθεια. Είτε πιστεύοντας την προπαγάνδα και τα τερατώδη ψέματα της κυβέρνησης είτε επενδύοντας μάταιες ελπίδες να μας βγάλουν απ΄ τον κατήφορο οι 'θεσμοί'.

Πορευόμαστε πια, για χρόνια, μ' ενέσεις και τεχνητές αναπνοές. Μοιραίοι, που προσδοκούν, μάταια, τον από μηχανής θεό (πολιτική λύση, ...) να δώσει λύση. Θλιβεροί, που επενδύουν, μάταια, σε κάποια γενικότερη καταστροφή. Απαξιωμένοι διεθνώς όσο ποτέ στο παρελθόν μας. Μέσα σε μια, μόνιμη πια, θορυβώδη και μάταιη διαπραγμάτευση, όπου λιγοστεύουμε σιγά σιγά, χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουμε. Κι οι υπόλοιποι, μένουμε από ανάσα. Από ανάσα ζωής κι ευθύνης.

Μια ευκαιρία των ημερών μας

Είναι καλή ευκαιρία οι μέρες μας να ξεχωρίσουν τα αμνά απ΄ τα ερίφια. Προς Θεού όχι γιατί ο ένας ψήφισε το ένα ή το άλλο! Τίποτα δε συμπεραίνεις απ΄ αυτά! Οι ιδεολογίες, όλες οι ιδεολογίες, όταν δεν είναι καλοστημένες απάτες είναι χοντροκοπιές. Γι΄ αυτό κι ΟΛΟΙ μας, αν κοιτάξουμε δίπλα μας, θα δούμε διάφορους που θα προτιμούσαμε ποτέ να μην είχαν ψηφίσει μαζί μας, στην ίδια κάλπη. Ο άνθρωπος είναι πολύ πολύπλοκος για να χωρέσει σ' απλοϊκές κι αφηρημένες ιδέες, που επιδέχονται μυριάδες αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες προσεγγίσεις.

Κι έτσι, για μένα, σε τίποτα απολύτως δεν αλλάζει η αγάπη μου για όσους έχω περάσει από φίλτρο βιωματικό και τους έχω εγκρίνει. Αυτό και μόνο αυτό είναι που με ενδιαφέρει. Κι ας ψηφίζουν μετά ό,τι τραβάει η ψυχή τους. Κι οι μέρες μας, απλά προσφέρουν καλύτερη, πιο καθαρή εικόνα, πάνω στο καθημερινό βίωμα του καθένα. Αυτή είναι κι η ευκαιρία που φέρνουν.

Τις σκέψεις αυτές έκανα, φεύγοντας από μια πρόσφατη μεγάλη συζήτηση με τον πατέρα Βασίλειο, που έχει ενεργό ρόλο στο ανθρωπιστικό έργο της Εκκλησίας. Έναν εξαίρετο άνθρωπο, βιωματικά, κι όχι μόνο ιδεολογικά Χριστιανό.

Η στιγμή που συναντάς έναν ιδεολογικό αντίπαλο και σε κάνει να κλαις είναι μια μεγάλη στιγμή. Μην τη χάσετε για προκαταλήψεις, ιδεολογικές.

H ευγενής προσπάθεια του Γιούνκερ

Θαυμαστή προσπάθεια κάνει ο Γιούνκερ να βρει μια άκρη με τον Τσίπρα. Τον βλέπει νέο, τον θεωρεί ρομαντικό, απλό, παιδί του λαού. Είναι ασφαλώς κι ο ίδιος υπό την επήρεια της γνωστής, μεγάλης έλξης που ασκεί στους διανοούμενους η μητέρα Ελλάδα. Μοιραία θα χρησιμοποιεί και κάποιες αναλογίες για την αριστερά, όπως ο ίδιος, βιωματικά τη γνώρισε, συνεργάστηκε και αντιπαρατέθηκε μαζί της. Κι έτσι, ίσως, θεωρεί ότι είναι μια καλή ευκαιρία για τον ίδιο, στη δύση πια της καριέρας του, να δράσει ως μέντωρ, να κηρύξει τη μετριοπάθεια, να οδηγήσει πατρικά τον Τσίπρα στον ορθό λόγο και το συμβιβασμό, να συμβάλει να λυθεί το χρόνιο πρόβλημα της Ελλάδας.

Ευγενής η πρόθεση ενός σπουδαίου άνδρα, που εκπέμπει ηρεμία και μέτρο όπου εμφανιστεί. 'Αστοχες όμως οι προϋποθέσεις της. Ο Τσίπρας δεν έχει καμιά σχέση με τις παραστάσεις περί αριστεράς που έχει ο Γιούνκερ. Ανδρώθηκε στο σταλινισμό, εμποτίστηκε απ΄ αυτόν μέχρι το μεδούλι, ποτέ δεν μετανόησε για κάτι. Παρέμεινε απαίδευτος γιατί με πείσμα το επιδίωξε, όχι γιατί τον έδερνε η φτώχεια. Σταλινισμός και αγραμματοσύνη έφτιαξαν μια ανίκητη αλαζονεία και μια τεράστια φαντασιακή και γελοία 'ευθύνη' να σώσει την ΕΕ και τον κόσμο όλο, χωρίς να τον ρωτήσει αν επιθυμεί την σωτηρία του. Την παρανοϊκή αυτή 'ευθύνη' ούτε τα 1.5 εκ άνεργοι, ούτε η ασταμάτητη μετανάστευση, ούτε κάτι άλλο μπορεί ποτέ να την εκτρέψει.

Ούτε βέβαια και η σοφία του κυρίου Γιούνκερ.

O σοφός λαός

Μακάρι ο λαός να ήταν, εγγενώς, σοφός! Δυστυχώς όμως δεν είναι κι ούτε ασφαλώς η δημοκρατία τον βοηθά να αναδείξει τη (μη) δεδομένη σοφία του. Αν ο λαός ήταν σοφός και η δημοκρατία ασφαλής θεματοφύλακας της σοφίας του λαού ο Χίτλερ δε θα είχε έρθει ποτέ στα πράγματα. Ούτε οι Έλληνες θα είχαν φωνάξει το βασιλιά το 1920 με 98% για να οδηγήσει το “σοφό” λαό στη μικρασιατική καταστροφή.

Τίποτα δε μπορεί να υποκαταστήσει τη μόρφωση (εγκύκλια και μη) και τη διαρκή ενημέρωση, με τα μάτια, αυτιά και τα μυαλά ανοικτά, ως μεθόδους σοφίας. Ούτε η δημοκρατία.

Η τεράστια σημασία της δημοκρατίας έγκειται μόνο στη δυνατότητα που σου προσφέρει να αλλάξεις γνώμη, να παραδεχθείς δηλαδή ότι δεν υπήρξες και τόσο σοφός. Να μη σε παγιδέψουν μόνιμα και με το ζόρι μέσα στη σοφία σου διάφοροι καλοθελητές.

Και είναι μια δυνατότητα, μοναδικής σημασίας. Έκαναν χρήση της οι Έλληνες το 1924 με τον βασιλέα, στέλνοντας τον από κει που ήρθε αφού, αλίμονο, πρώτα μεσολάβησε η καταστροφή και το Γουδί, έκαναν χρήση της και οι Γερμανοί, βγάζοντας εκτός νόμου τους ναζήδες και κρεμώντας ότι είχε απομείνει από δαύτους. Κάτι που δεν μπόρεσαν να κάνουν τα πολλά εκατομμύρια, εκτός δημοκρατίας, που αφάνισαν, στο όνομα του σοφού λαού, ο Στάλιν, ο Μάο, ο Πολ Ποτ....

Μανταρίνια, μια σπουδαία ταινία

Μεγάλη ταινία, αντιπολεμική, μίνιμαλ, χωρίς φλυαρίες και μελοδράματα. Κοινή παραγωγή Εσθονίας και Γεωργίας. Μικρές χώρες κι δυο τους βασανισμένες και ρημαγμένες απ΄ τη σοβιετία για δεκαετίες πολλές. Ξέρουν καλά τι θα πει ανθρωπιστική κρίση. Τυχερή η Εσθονία, βρέθηκε κοντά στην Ευρώπη, στο φυσικό της χώρο, πηγαίνει σήμερα από τη μια επιτυχία στην άλλη. Άτυχη η Γεωργία, βρέθηκε μακρύτερα, μες στη ρωσοτουρκική τανάλια. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Κι όμως βάζει την υπογραφή της σε μια τέτοια ταινία.

Σκέφτεσαι με μελαγχολία τον ελληνικό κινηματογράφο. Εικόνα της γενικότερης κατάντιας κι αυτός. Δεσπόζουν μορφές μελαγχολικές, λυπημένες, παράξενες, αυτο- καταστροφικές, μες στη βροχή (πόση πια να χωρέσεις στην Ελλάδα...). Υπάρχουν βέβαια εξαιρέσεις εδώ κι εκεί. Περήφανος όμως απέχεις για να ΄σαι.

Πώς να βρεις πυξίδα όταν λες δυνατά ότι δεν υπάρχει αριστεία...

Μπράβο στην Εσθονία και δυο φορές μπράβο στη Γεωργία. Που έκανε την πληγή της τέχνη, χωρίς μισαλλοδοξίες και ψευτοπατριωτισμούς.

Η εκδίκηση των μικρών. Ο 21ος αιώνας θα είναι δικός τους.