The scope of corruption in Greece

The recently elected prime minister in Greece, Mr. Papandreou, has declared war on corruption. A welcome declaration that has however been made by many past administrations already, with zero success. Nice to hear again; not much optimism however allowed.

I will present below a corruption incident from own experience. To use it as a basis for some thoughts on corruption. It may therefore not be typical. I believe it should seen as a rather extreme case. Even as such, one can easily realise the waste of EC money in Greece for ridiculous projects, set up for the sole purpose of distributing money among executives of the public and private sector alike.

Some ten years ago, a public sector organisation in Greece tendered a study for the design of an industrial project it was, supposedly, planning to implement. The very statement that a paper cultured public institution will implement an industrial project can only bring laughter. The project should have never been allowed on this fact alone.

The tender came out, something like 180 KE, for the business planning of the particular industrial investment. The two main corrupt executives of the organisation found a consulting company and asked them to set up a fake evaluation that would award the contract to some company they would control. The consultant company could not undertake the project on its own because at the same moment it was implementing another industrial investment (!) of the same organisation (!!). A second award would stir suspicion in the market and should better be avoided. So, the consultant set up an evaluation at its own premises (!!!) and selected another, friendly consulting company, to do the job. The maths were simple. The corrupt officials would take half the money, i.e., 90 KE. The first consultant would take 45KE for carrying out the evaluation on behalf of the public institution. The second, the winning, consultant would take the 45KE to actually do the job. This latter consultant had also no idea what the whole thing was about. So he hired some expert in the area (myself), paid him 13KE to do the job and write down a few reports and present them as project deliverables.

The figures are absolutely accurate as, at that moment, I had the opportunity to monitor the exercise in all its steps.

Nothing was ever implemented; the 180KE was wasted and a number of individuals, two public officials and two private consulting companies profited from doing just nothing. A lot of people in the tendering organisation and in its supervising authority knew what was going on. Some were good willed, ethical people. Nobody ever reacted.

The above arithmetic may be extreme. A value of just zero was created out of this project. Overall the use of the EU structural funds may score a bit higher in Greece. For example, in the late 90s, when both Greece and Cyprus where doing a lot of roadworks, you only need take a cursory look on the budget figures on the large signs of the, under construction, motorways. 4-5 ME per km in Greece, less than 2 ME per km in Cyprus. For an identical terrain. Nowadays, we also realise that the motorway pavement quality in Cyprus if far better that the respective Greek. What does the large, cost, difference make up to? Corruption, ignorance and bureaucracy that most of the times co-exist.

One should not restrict to the above, direct arithmetic, of corruption. The impact of the indirect impact is an even bigger problem. The two consulting companies, I mentioned above, are managed by competent people and their staff is also competent. Among the best I ever met in the country. When operating in a country where the extra-fat public sector stinks of incompetence, bureaucracy and corruption, instead of developing real competitive skills they spend their time in business as the above. This is not to say that they do not bear ethical responsibility. Of course they do. What however they also do, is to undermine their long term competitiveness.

In a macro scale, along these lines of practice, we ended up with Mr. Kokkalis, a major local entrepreneur and provider of the public sector, after returning from East Germany, where he grew up. Mr Kokkalis attracted in the 80s the best of the Greek human capital with his promises of creating a high-tech hub in the SE Europe. A promise that never came true. The only business that really turned out successful was his lottery business.

Compare Mr. Kokkalis with Mr. Onasis, who operated and excelled in the 60s in the fierce competitive environment of an already global shipping industry. Mr. Onasis left a trace on the Greek society; Mr. Kokkalis will leave none. His legacy will be washed away in a few decades from now. A memory of “the wasteful 80s” will only remain. Mr. Onasis is still here. The Greek shipping industry is the first in the world, and he was a major contributor of this achievement. Because the leaders of the shipping business were always in the frontline; they were not shuffling around easy EC funds, put on the table by corrupt public employees and channelled, at the end, to posh houses, luxury cars and expensive football players, while generating no social value at all.

Mr. Papandreou has a difficult task ahead. Because all this decay is now taken as the norm in the society at large. However combating corruption is not just an ethical issue; it is first and foremost the only way to create conditions for the Greek economy to excel in some market niches.

Without this, the country is doomed. Running after tax evasion will lead nowhere. The state is completely discredited. Mr. Marinos a top political anlayst in the country called the state "occupation army". If it is really so, Mr. Papandreou should only expect bold resistance to any plans to raise taxes. People will react in all possible ways to pay taxes to the state. To this state.

Looking to tax raising for the solution will result to the Greek game known as "kolokithia". Everybody will point the finger at someone else. The failure of the state ever since the 80s, will however, soon be difficult to hide any more. The yearly deficit amounts at three times the market value of the National Bank of Greece (NBG). We need to sell three NBGs every year, not, of course, to get out of the red (debt) but just not to go deeper in it (deficit)! What ordinary people say, that the banks should pay the price of this failure may have, from an ethical point of view, some well justified reasons but, given the above arithmetic, is just no solution. Even if in some magic and utterly unrealistic way the state sold all the banking system, public and private alike, that would just grant it a few more years before total collapse. Unfortunately the current standards of living of Greeks, of most Greeks and not just the banks is not sustainable, given the productivity of the country which can only compete with second class African states. This is the true issue; and truth will very soon knock on our door.

To communicate this message to society is no easy task.
Especially given the utterly ridiculous and old fashioned Right wing parties in Greece, as well as the dominant irresponsible mythology of the Left, according to which it is just a matter of taxing the bad rich guys to solve the problem.

Without a new development model the country is doomed. It is so simple. And because we cannot sell the whole banking system to get ourselves a few more easy going years, we will come face to face with the truth in a matter of months.

The new development model may be green or may be any other colour you like. This is a completely secondary issue. The real keyword of this new model will have to be: dramatically less and dramatically more efficient state; whatever is out of the core state role, as perceived everywhere in the developed world (regulation and policy making, education, defence, health) needs to be immediately scrapped. The state has dramatically failed at all these areas of its true jurisdiction. It is a scandal that it remains keen on carrying out business activities! For reasons now obvious to the most naïve.

Society has already credited Mr. Papandreou at the “aesthetic” level; his key administrators seem knowledgeable, young, human and competent people. Which was unfortunately not the case during the sinister period of his predecessor, Mr. Karamanlis.

His determination for the unconditional war he has promised on corruption, as a first step to a re-engineered state, serving the citizen and not itself, remains now to be seen.
In a very limited period of time, left to us to engineer the solution ourselves and not delegate it to the IMF and other foreign bodies, ready to take action on our behalf.


Germany and Turkey

Germany is a nation well known, well respected. Everybody knows several German names. Everybody has, in his home, several items “Made in Germany”, be they technology, music, philosophy, literature, etc.

Germany's greatest shame was that it nurtured the Nazi ideology and was the homeland of the hideous crimes that this ideology produced. Germany' s greatest, recent at least, achievement, is that it sincerely, together with the French, engineered and worked for the concept of the European Union. A concept where, progress and human happiness has been radically and for good dissociated from the military muscle.

Of course, nobody would have taken seriously this change, unless combined with a true, deep and sincere apology. To the Jews, the Poles, the French, and all the rest. Few have any doubt of the sincerity of this dramatic shift of modern Germany; from the Nazi barbarism to the current dominant culture of tolerance, compassion, respect for the neighbor. Of course some idiots, fans of Hitler, will always be there. What is comforting is not that they are few; rather, that they will remain so.

The EU, Germany so much contributed to, is in this sense remarkable. It represents a dramatic leap forward, especially in that “muscles” do not really count any more. Today, it is rather the commercial and the cultural muscle that make the real difference.

Turkey, if it had not been for Kemal, would have remained an insignificant country, following a fate similar to other radical Islamist countries. This great reformer repositioned and radically restricted the power of the clergy; in this way, Turkey was given a chance, experienced a fundamental condition for progress.

To some extent this progress has really materialized. Turkey has more chances for progress, than other nearby countries with whom it shares common religious and cultural ties. It well realizes that its future lies westwards rather than eastwards, despite the many common races it will encounter in this, latter, direction.

This would have never happened without Kemal.

Turkey however has quite some way to go. If Germany, who has historically shaped, as few others, our mindset and our soul, knows how to apologize, why should we not expect the same instinct on the side of Turkey, for whom we have far less drive to feel in debt for any reason, whatsoever. Lets only restrict to the Armenian issue, among several others that one can easily and confidently raise against the Turkish legacy in the past century.

The EU is the great opportunity for Turkey. And far looking leaders there realize this. The EU, on the other side, has no fundamental reason to close the door to Turkey. The fact that Turkey is an Islamist or primarily Asian country, cannot be any real concern. The real issue is if Turkey will ever, practically, realize that the basic glue of the EU is that of anti-arrogance and pro-tolerance. And if it will realize that it is, itself, rather insignificant to challenge this dominant ideology, built on ecatombes of victims, across the centuries.

Turkey, if it wants to stay on path, will have to adapt, sooner or later. It will have to go to Armenia and bend its knee, in apology, just as Germany has so many times done here and there. It will have, even more fundamentally, to realize that, in our times, the muscle of Singapore and Luxemburg are far more “devastating” than its own.

Turkey will need a leader, even greater than Kemal, to have chances on this way.


Εκκλησία που δε γνωρίζει τι θα πει συγνώμη

Λυπηρή για την Ελλάδα χαρακτήρισε χθες από το Παρίσι ο διεθνής Ελληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς την απαράδεκτη λογοκρισία που έγινε σε φιλμάκι του, το οποίο προβαλλόταν έξω από τη αίθουσα του Παρθενώνα στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Τη λογοκρισία απαίτησαν μέλη της Ιεράς Συνόδου, όταν είδαν στο φιλμ- ανιμέισιον του σκηνοθέτη ρασοφόρους χριστιανούς να σκαρφαλώνουν στις μετόπες του Παρθενώνα και να καταστρέφουν τα φειδιακά ανάγλυφα. Την απόφαση να «ψαλιδίσουν» το επίμαχο κομμάτι του φιλμ διάρκειας 1,5 λεπτού, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, έλαβαν από κοινού ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς με τον πρόεδρο του Μουσείου Δημήτρη Παντερμαλή, έπειτα από έντονη αντίδραση επισκόπων.


Ο Πάπας συνάντησε τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο στην Αθήνα και ζήτησε συγνώμη για τις αθλιότητες των κακούργων Σταυροφόρων του στην Πόλη.

Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία ζήτησε επίσημα και ανοικτά συγνώμη από τους Εβραίους για όλα τα πογκρόμ εναντίον τους που σχεδίασε ή ανέχθηκε.

Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία κριτίκαρε δημοσίως τη στάση πολλών επιφανών της εκπροσώπων στα χρόνια του φασισμού και του ναζισμού.

Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία αποκατέστησε το Γαλιλαίο για την άθλια συμεπριφορά της απέναντί του.

Και άλλα πολλά...

Η Ορθόδοξη εκκλησία, αν και απείρως πιο αδύναμη από τη Ρωμαιοκαθολική, με το πνευματικό της κέντρο μέσα στην Τουρκιά, με τη Ρωσία καταβεβλημένη από τη μεγάλη της περιπέτεια, με τις ιστορικές της κοιτίδες χαμένες για πάντα, έχει ζητήσει πότε συγνώμη για κάτι;

Ποτέ δεν είναι αργά. Να μερικά και μόνο σημεία εκκίνησης, από τους παλαιότερους χρόνους, για να είμαστε κοντά στο ιστορικό πλαίσιο του Γαβρά.

Να αποκαταστήσει τους Ισαύρους, και να σταματήσει αυτό το ανόητο “Κοπρώνυμος” για ένα μεγαλειώδη, έφιππο και όχι επιστρωμάτιο αυτοκράτορα, τον Κωνσταντίνο Ε'.

Να αποκαταστήσει τον Ιουλιανό, μεγάλο αναμορφωτή, στοχαστή και ανυπέρβλητο πολεμιστή, που έβαφε τα χέρια του στο αίμα των εχθρών του Βυζαντίου και όχι στο αίμα άοπλων παιδιών, αδερφών, ξαδερφιών, θείων, κ.λπ όπως οι προκάτοχοί του, Μ. Κωνσταντίνος και ο αθλιότατος (χριστιανός κι΄αυτός) Κωστάντιος.

Να αναγνωρίσει ότι όσες καταστροφές κάνανε στα αρχαία μνημεία όλοι οι βάρβαροι μαζί είναι τίποτα μπροστά στη μανία του Θεοδόσιου και των επιγόνων του. Μια και ο λόγος για τον “κύριο” αυτό...

...να αποκαταστήσει τη μεγάλη νεοπλατωνική φιλόσοφο Υπατία που διαπομπεύτηκε βάρβαρα και λυντσαρίστηκε από ορδές που καθοδηγούσε ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, ο οποίος, μέγας πυρομανής της εποχής, ευλόγησε και το κάψιμο της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, της μεγαλύτερης του τότε κόσμου. Να αποαγιοποιηθεί το άτομο και να σταματήσει να λατρεύεται από την εκκλησία για το "κατόρθωμά" του, που δεν έχει τίποτα εμπνευσθεί από το "Αγαπάτε Αλλήλους" του Χριστού.

Να σταματήσει να εορτάζεται η ύψωση των εικόνων από τη Θεοδώρα. Η κυρία αυτή, θρησκόληπτη και μανιακή, άναψε φωτιές πελώριες και έκαψε όλα τα βιβλία της εποχής των Ισαύρων, έφερε στην εξουσία τους καλόγερους και δρομολόγησε τη μετεξέλιξη του Βυζάντιου σε θεοκρατικό καθεστώς, οδηγώντας το σε δρόμο χωρίς επιστροφή. Δρόμο, στο βάθος του οποίου, αλίμονο, η Αγιά Σοφιά θα γινότανε στάβλος των Οθωμανών, ενόσω οι καλόγεροι, με τις εικόνες φυσικά ψηλά, θα κοιτούσαν τον αφαλό τους για να πάθουν σκοτοδίνη και να δουν τον “κύρίο” τους. Ατυχώς οι θρησκοληπτομάχοι Ίσαυροι, περνώντας δεκαετίες πολεμώντας στα σύνορα, δεν είχαν τσακίσει το αυγό του φιδιού πριν ανοίξει μόνο του. Την ύψωση των εικόνων ας τη μετακυλίσει η Εκκλησία στη μέρα που σκοτώθηκε ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι. Αυτός ύψωσε τις εικόνες.

Να σταματήσει μπροστά στην τραγωδία κοσμοϊστορικών διαστάσεων, της 'Αλωσης της Πόλης και της συρρίκνωσης του Ελληνισμού, να αναφωνεί το ανεκδιήγητο "Θέλημα Κυρίου" και να αναφωνήσει "Μέγιστη ανοησία μας, που τόσους αιώνες κοιτούσαμε τον αφαλό μας, καταριόμασταν τον Πάπα και περιμέναμε την Παναγιά να ρθει να μας σώσει"

Να αναγνωρίσει ότι τις μεγαλύτερες βρισιές κατά του κλασικού κόσμου δεν τις εκτόξευσαν ούτε Πέρσες, ούτε Βούλγαροι, ούτε Οθωμανοί, ούτε Άραβες, αλλά ο κύριος, όνομα και πράμα, Ιωάννης ο Χρυσόστομος (δείτε προηγούμενη σχετική ανάρτηση της 06.01.09)

Να αποκαταστήσει το μεγάλο ελληλολάτρη και πρωτοχριστιανό, μάρτυρα, θεολόγο, Ωριγένη, που οραματίστηκε να συζεύξει το ελληνικό πνεύμα με το χριστιανικό μήνυμα, σ' αυτό που θα μπορούσε να λέγεται πραγματικός ελληνοχριστιανικός πολιτισμός. Άσχετος τελείως με το κίβδηλο και ψεύτικο αμάλγαμα που διατυμπανίζεται, κατά καιρούς, από δίαφορους κύκλους. Αυτό, που ενάντια σ΄ όλους τους νόμους της χημείας, προσπαθεί ν' ανακατέψει την ξεφτίλα του "σφάξε μ΄ αγά μου ν' αγιάσω" με το μεγαλείο του "Μολών λαβέ". Ο Ωριγένης αφορίστηκε από τους Βυζαντινούς μουλάδες στα μέσα του 6ου αιώνα. Το όραμά του έμεινε απραγματοποίητο.

Να πράξει αντίστοιχα και για το άλλο μεγάλο ελληνοχριστιανικό πνεύμα, τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα.

Υπάρχει ιστορία κύριοι και υπάρχει και ιστορική αλήθεια. Kαι υπάρχει και η συγνώμη, που μαζί με την αγάπη, αποτελούν το μεγάλο και ανυπέρβλητο μήνυμα του Ιησού Χριστού.

Ποτέ όμως δεν είναι αργά. Να πάρετε παράδειγμα από τον Πάπα, που, αν και "αλάθητος" και κυριάρχος, λύγισε το γόνυ αρκετές φορές.


Πόσους μετανάστες χωράει η Ελλάδα;

'Εθεσε, έμμεσα αλλά σαφώς, το ερώτημα ο Κος Καρατζαφέρης και, χωρίς να χρειαστεί να μας πει την απάντησή του, διπλασίασε τα ποσοστά του...Οι υπόλοιποι γιατί; Γιατί δε θέσανε το ερώτημα;

Κάποιοι λόγω συστημικής ανικανότητας. 'Οταν καταρρέουν οι δείκτες της οικονομίας, πού χρόνος για ακαδημαϊκές ασκήσεις, περί του βέλτιστου αριθμού των μεταναστών. Άσε που ίσως αποδειχθεί και ευκαιρία να αποσβέσεις κάτι παρατημένα στρατόπεδα. Καποιοι γιατί παραμονή της μεγάλης εφόδου δεν είναι αφελείς να θέτουν ζητήματα που θα διώξουν, παρά θα φέρουν, ψήφους. Κάποιοι, τέλος, γιατί έχουν συνηθίσει να σφυρίζουν αμέριμνα, όταν δεν εκπέμπουν ανέξοδες διεθνιστικές κορώνες.

Αξιοποίησε την αφασία ο Κος Καρατζαφέρης, ψηλάφισε το συντηρητικό, το ακατέργαστο, υποσυνείδητο του Νεοέλληνα και διεμβόλισε πλήρως το σύστημα. Χωρίς φυσικά να μας πει την απάντησή του...

Πόσους λοιπόν μετανάστες χωράει η Ελλάδα;

Θα σας πω τη γνώμη μου. Τίποτα το ιδιαίτερα επεξεργασμένο, μια προσωπική προσέγγιση. Περισσότερο σημαντικό, αν το θέμα είχε συζητηθεί και δεν είχε αγνοηθεί, ίσως το ”συντηρητικό υποσυνείδητο” να μην ήταν τόσο ευάλωτο, να πλάθονταν και από άλλα ερεθίσματα, να ξεπερνούσε τα φοβικά σύνδρομα, που μόνο ο λόγος, η λογική και ο διάλογος μπορούν να θεραπεύσουν.

Προσωπικά λοιπόν θα έλεγα ότι η χώρα μπορεί να αντέξει πολλούς ακόμη μετανάστες. Η επίπτωση των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία ήταν κατά βάση θετική και, αν υπήρχε κράτος, θα μπορούσε να είναι απόλυτα θετική. Ας μείνουμε στα απολύτως προφανή. Οι περισσότεροι από μας έχουμε ωφεληθεί πολύ και άμεσα. Στις οικοδομές και στα αγροτικά και στις οικιακές βοηθούς που χρησιμοποιήσαμε τα τελευταία 10-15 χρόνια είτε για τα, όλο και λιγότερα, παιδιά μας είτε για τους, όλο και περισσότερους, ηλικιωμένους μας.

Προσωπικά λοιπόν θα έλεγα ότι με τη χώρα στον αυτόματο, όπως έχουμε πια συνηθίσει, η χώρα θα μπορούσε να χωρέσει πολλούς ακόμη, αρκετά εκατομμύρια μεταναστών. Φαντάζομαι τη χώρα με πληθυσμό 20 εκ, με τους μισούς περίπου μετανάστες. Τίποτα δε με ανησυχεί, το αντίθετο μάλιστα, σε μια τέτοια αριθμητική.

Σε μεγάλο βαθμό, οι μετανάστες από τα Βαλκάνια και την πρώην ΕΣΣΔ, η μεγάλη δηλαδή πλειοψηφία των μεταναστών που υποδέχεται η Ελλάδα, σε ορίζοντα 2 γενεών θα είχαν απόλυτα ελληνική συνείδηση και θα είχαν συνεισφέρει τεράστια στο μείζον δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν συχνότατα χριστιανική και ευρωπαϊκή παράδοση (ή έστω προοπτική), κάτι που θα επιτάχυνε την ενσωμάτωσή τους. Αν ο Κος Ομπάμα μπορεί να είναι αμερικανός πολίτης και να δακρύζει όταν ανακρούεται ο ύμνος των ΗΠΑ, άλλο τόσο θα μπορούν και οι ομάδες των μεταναστών αυτών. Για τον εθνικό ύμνο της δεύτερης, της νέας τους, πατρίδας.

Οι μετανάστες απο τη μαύρη Αφρική ενδεχόμενα δεν έχουν τις ίδιες προϋποθέσες. Ακόμη χειρότερα οι Aσιάτες και ιδιαιτερα 'Αραβες ισλαμιστές, για ιστορικούς βέβαια και όχι γονιδιακούς λόγους. Βέβαια οι μετανάστες έρχονται χωρίς να τους διαλέγεις. Γι΄ αυτό και η στατιστική τελικά κυριαρχεί. Με βάση λοιπόν αυτή τη στατιστική πιστεύω ότι η χώρα μπορεί να ενσωματώσει μέσα σε 10 -15 χρόνια γύρω στα 10 εκ. μεταναστών. Με τελικά θετικό ισοζύγιο επιπτώσεων και με τη στατιστικά ρεαλιστική παραδοχή ότι η χώρα θα παραμείνει στον αυτόματο πιλότο και δε θα κυβερνάται (... παρά μόνο για τη διανομή της πίτας στο εκάστοτε πελατολόγιο εξουσίας).

Ασφαλώς υπάρχουν όρια. Δε θα ένοιωθα άνετα σε ένα περιβάλλον 100 εκ. Iνδών γιατί αυτό θα απειλούσε την ταυτότητα της χώρας, κάτι στο οποίο πολλοί αποδίδουμε σημασία. Δε σας κρύβω ότι δε θα ένοιωθα άνετα ούτε σε ένα περιβάλλον γυναικείων μανδηλών που βρίσκω να μην είναι αναμίξιμο, να μην αρμονίζεται με την ταυτότητα του ελληνισμού.

Δε θάχε ενδιαφέρον μια τέτοια συζήτηση; Θα υποχρέωνε και τον Κο Καρατζαφέρη να ανοίξει τα χαρτιά του και να τοποθετηθεί με νούμερα (μηδενικά όπως προβλέπω...) στο θέμα που με δεξιοτεχνία έθεσε.

Και κυρίως θα επέτρεπε, σε όλους εμάς τους άλλους, να αναλογιστούμε λίγο τη μεγάλη, μη φοβική, κοσμοπολίτικη παράδοση ενός μεγάλου κομματιού του ελληνισμού. Να θυμηθούμε τον Ισοκράτη και να θυμηθούμε τον Αλέξανδρο, που πάντρεψε τους στρατηγούς του με Περσίδες χωρίς να νοιώθει να αλλοιώνεται η ελληνικότητά του.


Nίκος Ξυλούρης

Yπάρχει μια προτομή στο Ηράκλειο, λίγο έξω απ΄ το χώρο του κηποθέατρου, μια προτομή του Νίκου Ξυλούρη. O Ξυλούρης υπήρξε μεγάλη μορφή της Κρήτης, που αναδείχθηκε στη δικτατορία και εξέφρασε τον αντιδικτατορικό αγώνα με τα τραγούδια και τη δράση του, με κορύφωση τη συγκλονιστική εκείνη παράσταση, το Μεγάλο μας Τσίρκο. Έλαμψε και μετά, τα χρόνια του ρομαντισμού και των μεγάλων ελπίδων. Έφυγε τόσο αθόρυβα όσο λεβέντικα έζησε.

Η προτομή που έχει στηθεί στο χώρο αυτό αδικεί το Νίκο Ξυλούρη. Και αδικεί τη συλλογική μας μνήμη. Δεν είναι το πρόβλημα η προτομή. Ίσως αν ήτανε ο Πλάτωνας, ο Σολωμός, o Θεοτοκόπουλος, ο Όμηρος, κάποιος άλλος διανοητής της επιστήμης ή της τέχνης μια προτομή να ταίριαζε. Να αναδείκνυε το άτομο και ό, τι αυτό συμβολίζει. Υπάρχουν μορφές όμως που μια προτομή, απλά, δεν αρκεί. Μπορείς να αποδώσεις τον Αλέξανδρο έξω απ΄ το τρομαγμένο βλέμμα του Βουκεφάλα; Το Διάκο, έξω απ΄ το θρυματισμένο του σπαθί; Η το Γέρο χωρίς την αρχαιοελληνική του περικεφαλαία;

Έτσι κι ο Ξυλούρης ήταν πρώτα και κύρια ανάστημα, κορμοστασία αγέρωχη, στιβάνι και βράκα κρητική. Μέσα απ΄ αυτά έβγαινε η φωνή που έβγαινε. Έξω απ΄ αυτά δεν υπάρχει παρά ένας ανάπηρος Ξυλούρης.

Γι΄ αυτό λοιπόν νομίζω ότι λάθος στήθηκε η προτομή που στήθηκε.

Ίσως θάπρεπε και θα μπορούσε να κάνει κάτι ο Δήμος.


Carl Marx is still alive


A company wins a contract of value (100). A number of company workers implement the contract. How much, out of the (100), should they be rewarded for their work?


Liberal: Market laws dictate the renumeration of the workers. The company will consider the renumeration in terms of opportunity cost. If it can find a cheaper solution it will just go for it. In this way a stable and acceptable wage is reached

Social-democrat: State must provide for a safety net and tight working regulations. Minimum wages must be secured and must be able to create decent worker living standards and social cohesion. Of course, this results to taxes. A good portion out of the (100) should go to this security net. Beyond that net, market laws must be let to operate, just as in the above case.

Communist: There is nothing like a market law. It is capitalist trick, local in time, that will be abolished in time by proletariat action. All value must thus be delivered to the workers. The company should cease to exist, should be owned by the workers or by some neutral and not profit representative of them (state, cooperative, etc.)


The above question has been on the table for such a long time and still finds a lot of controversial answers and a lot of supporters behind them. This demonstrates the wisdom of Carl Marx, who considered the conflict between labor and capital a fundamental issue of our society. The fact that numerous idiots and criminals wreaked havoc on Marx's name is just a reminder of what typically happens when the great minds go away and their followers try, with their, typically little minds (and hearts), to practice them. See the case of Christ and the “Holy” Inquisition, the case of the French Revolution and the terrorism that followed, etc.

As long as this conflict is there and remains theoretically unresolved we cannot claim the liberal is wrong. We can however claim that he is unethical. A liberal, in his opportunity cost approach, would find absolutely correct to have a 6 year old kid in India load a truck with stones for 10 USD. A lot of people would not, whatever the opportunity cost. (Of course many of us hold their own responsibility at this point; we choose COMFORT and pretend we know nothing or say we can influence nothing about the goods we buy and how they come along to us so cheap... [welcome comment from my friend Marysia Goreczna- Poland])

We cannot even claim the communist is wrong. We can however claim that his ideas where put in practice for many years and only resulted to unprecedented misery, corruption, crimes and devastation, moral and physical. It is unthinkable to allow ourselves such a large scale experiment once again.

The social- democrat takes a way between. His world builds on both markets and ethics and avoids extremes. Even for this only, his model is more stable, more wise, more acceptable.

Ancient Greece taught and practised (unfortunately with notable and catastrophic exceptions, such as the devastating Peloponnese war when shortminded extremists [*] prevailed), for the first time in history, the wisdom of the the "path between" ("Metron Ariston", "Miden Agan") . This is maybe one of the many reasons that Ancient Greece was so much appreciated by Marx himself...

(*) Perikles holds, unfortunately, the main responsibility for the intransigent attitude of the Athenians against Sparta. A tragic irony: that great man, of the Golden Age, the greatest age, ever, failed to realise the dead end of his extremist policy against the Spartans, opening the way to the demise of Athens, the heart of the Hellenic world.


Πλάτωνα ή Ιωάννη Χρυσόστoμο;

Μήπως πρέπει να επανιδρύσουμε τον εθνικό, ιδρυτικό, μύθο περί ελληνοχριστιανικής συνέχειας;

Πλάτων, Νόμος 747b

Ουδέν ούτω δύναμιν έχει παίδειον μάθημα μεγάλην ως η περί τους αριθμούς διατριβή. Το δε μέγιστον ότι τον νυστάζοντα και αμαθή φύσει εγείρει και ευμαθή και αγχίνουν απεργάζεται.

Kανένα μάθημα δεν έχει τόσο μεγάλη παιδευτική δύναμη όσο η ενασχόληση με τους αριθμούς. Το πιο σημαντικό απ΄ όλα είναι ότι τον κοιμισμένο στο μυαλό, τον χωρίς κλίση για μάθηση τον διεγείρει και τον κάνει να μαθαίνει και του αυξάνει την αντιληπτική ικανότητα.

Ιωάννης Χρυσόστομος, Ομιλία 4 στην Α' επιστολή του Παύλου προς Κορινθίους, Πατρολογία Migne, τεύχος 61, σελ. 34

Πόσα έκαμεν Πλάτων και οι κατ΄ αυτόν περί γραμμής και γωνίας και στιγμής και αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων αλλήλοις και ανίσων και των τοιούτων διαλεγόμενος ημίν αραχνίων. Και γαρ των υφασμάτων εκείνων αχρηστότερα ταύτα τω βίω- και ου μέγα ου μικρόν εντεύθεν ωφελήσας ούτω τον βίον κατέλυσε.

Όσα έκαμεν ο Πλάτων και οι σύγχρονοί του για γραμμές και αριθμούς και γωνίες και στιγμές και αριθμούς αρτίους και περιττούς και ίσους μεταξύ τους και άνισους, όλ΄ αυτά για εμάς είναι ανώφελα και τιποτένια. Γιατί οι μαθηματικές ενασχολήσεις του είναι περισσότερο άχρηστες για τη ζωή μας και από το πανί που πλέκουν οι αράχνες, γι΄αυτό και ξεκουμπήστηκε (ο Πλάτων) απ΄ τη ζωή χωρίς τίποτα να ωφελήσει.