Ελληνική σοβιετία;

Λέμε, καμιά φορά, ότι στην Ελλάδα, η περίοδος μετά το '80 ήταν σαν τη σοβιετία.

Παρηγοριά στον άρρωστο!

Η σοβιετία μετά το '50 και μέχρι τα μέσα του '70, οπότε μπήκε σε τροχιά διάλυσης, έτρεχε με 4-5% ανάπτυξη το χρόνο (η ίδια η σοβιετία ψευδώς ανακοίνωνε 10%+...) κι έστειλε και το Gagarin πρώτη στο διάστημα. Μόνο που ο πλούτος που παρήγε η οικονομία πήγαινε σε εξοπλισμούς και όχι σε καταναλωτικά αγαθά. Αυτή ήταν κι η κερκόπορτα του συστήματος.

Σαμαράς και Βενιζέλος μάλλον πρέπει να συνηθίσουν την ιδέα ότι οι προκάτοχοί τους δεν έχουν παγκόσμιο ιστορικό προηγούμενο σε φαυλότητα και ανικανότητα.

Πού είναι η επιχειρηματική τάξη σήμερα;

Ήθος, προσφορά και πατριωτισμός χαρακτήριζαν την ελληνική επιχειρηματική τάξη. Ευάγγελος Ζάππας, Κωνσταντίνος Ζάππας, Γεώργιος Αβέρωφ, Ιωάννης Βαρβάκης , Έλενα Βενιζέλου , Γεώργιος Δρομοκαϊτης, Ευγένιος Ευγενίδης, Αδελφοί Ριζάρη, Βασίλειος Σιβιτανίδης, Γεώργιος Σίνας, Αφοι Σισμάνογλου, Ανδρέα Συγγρός, Παναγής Χαροκόπος...

Οι κορυφαίοι μιας ατέλειωτης αλυσίδας σπουδαίων Ελλήνων επιχειρηματιών που είδαν τη χώρα τους ως κομμάτι της ψυχής τους. Πεδίο και πρόκληση προσφοράς κι όχι ευκαιρία προσωπικού πλουτισμού.

Αυτοί είναι που τόσο ηχηρά απουσιάζουν σήμερα. Αυτοί όμως, μόνοι, μπορούν να εγγυηθούν το ανυστερόβουλο της συμμετοχής. Αυτών η αποδειγμένη ικανότητα, μόνο, μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη.

Η πνευματική τάξη παίζει θέατρο στο Παρίσι. Ακόμη χειρότερα, η επιχειρηματική τάξη αδιαφορεί για τη δίνη του παράλογου και της εξαθλίωσης που μαζί παρασέρνουν τη χώρα στο βυθό.

Χωρίς αυτούς ο Έλληνας θα παραμένει οργισμένος και καχύποπτος. Εξαπατήθηκε για τριάντα χρόνια και δημιούργησε, με την ψήφο του, μια νέα γενιά κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, που τους παραπάνω τους αγνοούν ή και τους χλευάζουν. Εξαπατήθηκε από παχιές κουβέντες, κι αντί να συναντήσει την ιστορία, όπως του έταζαν, βρέθηκε να 'χει καταχρεώσει τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Αν η επιχειρηματική τάξη δε βγει στο προσκήνιο, ο Έλληνας θα συνεχίσει να ξοδεύει την ψυχή του σ' ένα ανυπόφορο δίλημμα. Ανάμεσα στις συμπληγάδες της κλεπτοκρατίας και της ανέξοδης ανευθυνότητας.

Jean Richepin, (1849- 1926)

Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων. Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, από όλον τον κόσμο.Γκρεμίστε κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη.

Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού.

Από την ιατρική σας, την… φαρμακευτική σας.

Από τα μαθηματικά σας (γεωμετρία, άλγεβρα)

Από την φυσική σας, χημεία

Από την αστρονομική σας

Από την πολιτική σας

Από την καθημερινότητα σας. Διαγράψτε τα μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα, κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη, σβήστε την γεωμετρία από τα κτίρια σας, τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας, σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου, διαγράψτε την δημοκρατία και την πολιτική, διαγράψτε την βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει και έστω μια ελληνική λέξη), σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη, αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού που και αυτό βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα, αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία), σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο, σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό, διαγράψτε την φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε… Θα πείτε «δεν γίνεται». Σωστά, δεν γίνεται γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση!

Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη…

Η πρόκληση πάντως ισχύει.

Εκδόσεις βιβλίων μου

Εκδόθηκαν αυτές τις μέρες και κυκλοφορούν σε Ελλάδα και Κύπρο τα βιβλία μου ΠΑΡΑΛΟΓΟΣ ΛΟΓΟΣ (δοκίμιο) και ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΤΟ (λογοτεχνία). Εκδόθηκαν απ΄ το ArtDrop, μια δράση εταιρικής κοινωνικής ευθύνης στη Κύπρο, στην οποία έχω τη χαρά να συμμετέχω και που συντηρεί και μια στοχευμένη, μη κερδοσκοπική, εκδοτική δραστηριότητα.


Το ArtDrop θα έχει ως σημείο κεντρικής διάθεσης στην Ελλάδα το νέο βιβλιοπωλείο “ἐπί λέξει”, στην Αθήνα, οδό Ακαδημίας 32. H καλή μου φίλη, Μαρία Παπαγεωργίου, απ΄ τους καλύτερους γνώστες του χώρου του βιβλίου στη χώρα το ξεκινά, σε πείσμα των καιρών, τη Δευτέρα, 16Η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ. Είμαι βέβαιος θα δώσει άλλον αέρα στην περιοχή.

Τα βιβλία διατίθενται ήδη από το e-shop του ArtDrop (http://artdrop.net/index.php/el/user-page-3/e-shop), ενώ υπάρχει ελεύθερη δικτυακή πρόσβαση σε τμήματά τους, στη διεύθυνση που φαίνεται στις φωτογραφίες- διαφημίσεις.  

Kαι μερικά παινευτικά (και υπερβολικά) σχόλια, https://www.facebook.com/radioart.net

Nelson Mandela

Ο Nelson Mandela δεν ανήκει στους μεγάλους ηγέτες της εποχής μας. Ανήκει στους μεγάλους ηγέτες της ιστορίας του ανθρώπου.

Συνομιλεί τώρα με τον μεγάλο Περικλή και τον μαλώνει και τον παρατηρεί που το έμβλημα αυτό της μεγαλύτερης δημοκρατίας όλων των εποχών παρασύρθηκε από μια μικρή ατζέντα, αυτή της έχθρας του με τη Σπάρτη και έβαλε τον αρχαίο κόσμο οριστικά σε τροχιά παρακμής.

Συνομιλεί τώρα με τον Αλέξανδρο και του λέει το μεγάλο του θαυμασμό για το μεγάλο του ταξίδι στα τέλη του κόσμου. Του λέει πόσο τον θαυμάζει που στάθηκε πάνω από μικρές ατζέντες μίσους και βλακείας. Που, μετά τη Χαιρώνεια, παντοκράτορας πια, δεν βάδισε κατά της Αθήνας όπως απαιτούσε το πρωτόκολλο της εποχής μόνο τους έστειλε πρέσβη σεβασμού και τους μήνυσε ότι άλλο καιρό για χάσιμο με σαχλαμάρες δεν έχει και ότι ξεκινά για μακρυά και ότι όποιος θέλει ακολουθεί.

Κι ο Αλέξαδρος του απαντά ότι έτσι είναι, αλλά ότι άργησε, έτσι το νοιώθει, κι ότι έχασε χρόνο, κι ότι κι ο ίδιος έξω τελείως απ΄ τη μικρή ατζέντα δεν το κατάφερε να μείνει.

Ποιος μπορεί να σταθεί δίπλα στον Μandela; Αγωνιστές του διαμετρήματος του ναι, έχουν υπάρξει. Αγωνιστές όμως με το χαμόγελο και το βλέμμα του Mandela έχει υπάρξει άλλος; Ατζέντα μεγάλη, αθόρυβη, ατζέντα υπέρβασης ποιος έβαλε άλλος με τόση τέχνη;

===

A good leader can engage in a debate frankly and thoroughly, knowing that at the end he and the other side must be closer, and thus emerge stronger. You don't have that idea when you are arrogant, superficial, and uninformed.

O σύγχρονος, ψεύτης τσοπάνης του Αισώπου

Δούλεψα πριν 15 χρόνια για ένα εξάμηνο στην ΕΑΒ, σαν εξωτερικός συνεργάτης. Πήγαινα δυο φορές τη βδομάδα στο Σχηματάρι. Γνώρισα τους καλύτερους μηχανικούς που γνώρισα ποτέ. Και είδα και τα βαρίδια, τα αμέτρητα άχρηστα βαρίδια που συσσώρευαν οι συνεχείς κομματικές εξυπηρετήσεις. Βαρίδια που βούλιαζαν την εταιρεία.

Θα μπορούσαμε, θα έπρεπε, να είμαστε πρώτοι στη στρατιωτική βιομηχανία. Έχουμε περισσότερους λόγους απ΄ τους Γάλλους κι απ' τους Σουηδούς κι απ' τους Ρώσους, που μεγαλουργούν στην περιοχή. Έχουμε ικανότερους ανθρώπους. Δεν τόλμησε κανείς από ΠΑΣΟΚ/ ΝΔ να ακουμπήσει σοβαρά το θέμα. Προτιμούσανε να σερβίρουνε το δικό τους τον κομματικό στρατό αντί γι αυτόν της χώρας και των πολλών Αράβων, φίλων μας στην ευρύτερη περιοχή. Φοβότανε και το τσίριγμα των μωροπαρθένων της “αριστεράς”, που ασφαλώς θα χάλαγαν τον κόσμο με τις κλασικές, άσχετες, αντιιμπεριαλιστικές κι αντιμιλιταριστικές κορώνες. Και εφησύχασαν λοιπόν και συνέχισαν να διορίζουν.

Τώρα τραβάει το αυτί η Τρόικα και τους εξηγεί ότι το παραμύθι, τέλος. Κλαψουρίζει η κυβέρνηση και λέει θα σοβαρευτεί, θ΄ αλλάξει. Ζητάει να την πιστέψουν. Χρόνος, τέλος για ΕΑΣ/ ΕΛΒΟ, όμως. Αυτό το μήνυμα τους στέλνει.

Χρόνος, τέλος και για ΠΑΣΟΚ/ ΝΔ. Αυτό θα είναι σύντομα και το μήνυμα της κοινωνίας.

Η σημασία της αρiθμητικής στη ζωή μας

Ο μύθος της “αριστεράς” στην Ελλάδα είναι η πλουτοκρατία. Κι όμως, να τη μετρήσουν και να μας την ανακοινώσουν δεν τολμάνε.

Γιατί η πλουτοκρατία της “αριστεράς” είναι κάτι σαν το Godot του Becket. Μύθευμα. Κι αν τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε μια ευμεγέθης, νόθα- επιχειρηματική τάξη, σε ερωτικό σφιχταγκάλισμα με το τεράστιο, άχρηστο και διεφθαρμένο δημόσιο, κι αυτή τώρα εξαφανίζεται. Ο ερωτικός σύντροφος κουράστηκε, έκλεισε τον κύκλο του. Έμεινε κι από χρήμα και δε μπορεί πια να αγοράζει σεξ.

Ούτε τρία λεπτά δε θα χρειαζότανε να μετρήσουν την πλουτοκρατία. Δεν το τολμούν. Γιατί η αριθμητική είναι ο φονιάς των φαντασιώσεων.

Να πληρώσουν οι Τραπεζίτες, ολολύζουν κάποιοι. Κι αγνοούν ότι ο πραγματικός Τραπεζίτης είναι ο μικρομέτοχος. Στην Εθνική δεν υπάρχει μέτοχος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, που να κατέχει πάνω από το 5% των μετοχών.

Αν ξέραν να μετράνε θα έμεναν τότε μόνο οι εφοπλιστές. Ω ναι, αυτοί υπάρχουν και είναι και πολλοί. Και τα μόνα σοβαρά έργα που γίνονται τελευταία στη χώρα, προφανώς έξω απ' τη στρούγκα της διαφθοράς και της κλεψιάς, είναι από ιδρύματα εφοπλιστών. Προσωπικά μου δίνουν κι επιχείρημα κάθε που ξένοι φίλοι μου με κοιτάν καχύποπτα και μου λένε με το βλέμμα τους “ Ρε συ Νίκο, ρε μπας κι είστε ηλίθιοι;”. Τότε εγώ τους απαντώ “Όχι ρε σεις, δε βλέπετε στις θάλασσες που είμαστε οι καλύτεροι στον κόσμο”.

Όμως αυτούς δε θα τους πιάσεις ποτέ. Σου επιστρέφουν τη σημαία και πάνε για αλλού. Κυνικό αλλά αληθινό. Ξανοίγονται στα βαθιά και μένεις να τους χαιρετάς με τα κουβαδάκια και τα ψαράκια του γλυκού νερού. Και κάμποσες δεκάδες χιλιάδες άνεργους παραπανίσιους. 

Κι επειδή τόσο βλάκας δε μπορεί τελικά να είσαι, κι η κουτάλα είναι γλυκιά η άτιμη, προετοιμάζεις και συ το δικό σου. Το "καλό" μνημόνιο. Του λαού και της εργατιάς. Πώς λέγαμε τα παλιά τα χρόνια "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο"; Εδώ η "αριστερά" έκανε καλό το ΝΑΤΟ και τις βάσεις του θανάτου, σ΄ ένα ψωρο μνημόνιο θα κολλήσει; 

Είναι κι η συγκυρία ευνοϊκή. Αληθεύει! Ναι! Ο Σαμαράς το γυρίζει πάλι σε αντιμημονιακός! Κήρυξε λέει το τέλος των μνημονίων! Κάποιο πρόβλημα φαίνεται έχει ο άνθρωπος με τους μονούς αριθμούς. Τον στεναχωρούν φαίνεται. Θα ξαποστάσει να φωνάξει κι αυτός λιγάκι να βγάλει το άχτι του. Και θα μας ξανάρθει ξανά στο τέταρτο μνημόνιο.

Κι όμως, είναι μόνο απλή αριθμητική. Ακεραίων, χωρίς υποδιαστολές.