Για το Χριστόδουλο

Έφυγε ο Χριστόδουλος, τερματίζοντας μια ηχηρή σελίδα της εκκλησιαστικής ιστορίας και κατ΄ επέκταση της κοινωνικής ζωής στην Ελλάδα, αφού εκκλησία και κράτος παραμένουν στη χώρα μας θεσμοί καλά σφιχταγκαλιασμένοι.

Υπήρξε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα ο Αρχιεπίσκοπος. Ισχυρά αυτόφωτο και αυθεντικό άτομο, με μεγάλη μόρφωση και πηγαίο λόγο. Κοινωνός της άποψής του, με τρόπο συχνά ακατέργαστο, προξενώντας αναπόφευκτα μεγάλη χαρά και αυτοπεποίθηση στους οπαδούς του αλλά και διεγείροντας έναν απόλυτο αρνητικό ψυχισμό στους αντιπάλους του.

Ίσως σε μια άλλη εποχή, όπου η πολιτική ζωή στη χώρα διέθετε σπέρματα αυθεντικότητας, ο Αρχιεπίσκοπος να φάνταζε πολωτικός. Υπό το φως της ψευτιάς που βασιλεύει σήμερα, της αφασίας, βλακείας και υποκρισίας του κάθε πράσινου και μπλε Μαγγίνα και Πολύδωρα, της φτώχιας και της προκλητικότητας που εκπέμπει η τέταρτη εξουσία, ένας λόγος οξύς είναι επίκαιρος και απαραίτητος.

Η πόλωση που παρήγε ο Αρχιεπίσκοπος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε λόγους δογματικούς. Υπάρχουν Χριστιανοί στη χώρα μας που ενθουσιάζονται από έναν ορμητικό αρχηγό της εκκλησίας. Υπάρχουν και άθεοι στη χώρα που εκνευρίζονται. «Γιατί δεν περιορίζεται στα θρησκευτικά του καθήκοντα και επιδιώκει το φως της δημοσιότητας;” Αυτή ήταν μια συνηθισμένη κριτική νότα στον Αρχιεπίσκοπο.

Κάπως άδικη θα έλεγα. Από έναν Χριστιανό μια τέτοια παρατήρηση θα είχε νόημα. Από έναν άθεο δεν μπορεί να έχει. Ένας άθεος όπως ανέχεται τον Κο Τρινταφυλλόπουλο κάθε βράδι στα κανάλια, έτσι ας ανεχθεί και τον Κο Χριστόδουλο. Τι τον νοιάζουν τα θρησκευτικά καθήκοντα του Κου Χριστόδουλου;

Προσπαθώ να δω το Χριστόδουλο αποδογματοποιημένα, ξεχνώντας τις τυχόν μεταφυσικές μου ανησυχίες. Ίσως μου είναι περισσότερο εύκολο, γιατί δεν έχω και ιδιαίτερα πολλές (και η αθεϊα μια μορφή μεταφυσικής άποψης είναι...)

Ήταν, πιστεύω, ριζοσπάστης, όταν κάλεσε τον Πάπα στην Ελλάδα και, με σεμνότητα και πνεύμα φιλόξενο, τον οδήγησε και προσευχήθηκε μαζί του, στα βήματα ενός κοινού σημείου αναφοράς, του Απ. Παύλου. Δυστυχώς η αντίληψη ότι ο Πάπας είναι το απόλυτο κακό έχει βαθιές και απόλυτα αυτοκαταστροφικές για τον Ελληνισμό ρίζες. Εγωισμοί και δογματικές ανοησίες κράτησαν τους στρατούς της Δύσης μακριά απ΄ το Βυζάντιο και το παρέδωσαν, και μάλιστα αυτάρεσκα για πολλούς ανόητους της εποχής, στους Τούρκους. Μόνο στο μίσος για τους Εβραίους θα βρει κανείς κάτι αντίστοιχο με το διαχρονικό μίσος για τον Πάπα. Η υπέρβαση του Χριστόδουλου στο σημείο αυτό υπήρξε μεγαλειώδης.

Πoια θα μπορούσε να είναι ακόμη περισσότερο ριζοσπαστική κίνηση; Το να αγγίξει και να ανοίξει το θέμα της τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας και να τη διασυνδέσει με τους φτωχούς κι αποκλεισμένους αυτής της χώρας. Θέμα που προφανώς ξεπερνούσε το δυναμισμό και το ριζοσπαστισμό του Αρχιεπίσκοπου.

Αλλά και ανεδαφικά ρομαντικός γιατί φώναζε στην Ευρώπη να γίνει Ελλάδα, λες και ζούμε στο 400πΧ ή έστω μΧ, και αντιφατικός γιατί την ίδια στιγμή ζητούσε απ΄ την Ευρώπη να κρατήσει τους βάρβαρους Τούρκους έξω.

Έφυγε ο Χριστόδουλος και σύντομα θα υπάρξει νέος αρχηγός της Εκκλησίας. Ας είναι περισσότερο ριζοσπάστης. Ας κοιτάξει περισσότερο τους φτωχούς και ανήμπορους σ΄ αυτή τη χώρα, αφού τόσα και τόσα υλικά μέσα έχει η εκκλησία και τόση αφασία, ψευτιά και δομική αδιαφορία επικρατεί σ΄ ολες τις πτέρυγες της πολιτικής ζωής. Ας βοηθήσει να απαλλαγούμε απ΄ τους μύθους που μας κατατρύχουν για "συνωμοσίες" του Πάπα και άπειρων άλλων "ανθελλήνων", για να δούμε κάποια στιγμή καθαρότερα τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

Αποχαιρέτησε την Αλεξάνδρεια με αξιοπρέπεια. Όπως αρμόζει σε Έλληνες, ας υπάρξει σεβασμός και επιείκια για το νεκρό Αρχιεπίσκοπο.

Για τον κύριο Μαγγίνα και αυτό που εκπροσωπεί

Ο Φωκίων, Αθηναίος στρατηγός και προσωπικός φίλος του Μεγάλου Αλέξανδρου, δέχθηκε πρεσβευτές από το βασιλιά και δώρο 100 τάλαντα, ένα τεράστιο ποσό την εποχή εκείνη. Ως αντίτιμο της προσφοράς του και της εκτίμησης που έτρεφε στο πρόσωπό του ο Αλέξανδρος. Οι πρεσβευτές συγκλονίστηκαν απ΄ τη λιτότητα της ζωής του Φωκίωνα που οι ίδιοι προσέλαβαν ως φτώχια. Περισσότερο όμως συγκλονίστηκαν όταν ο Φωκίων τους είπε ότι αν ο βασιλιάς τον εκτιμά και τον αγαπά, καλύτερα να τον αφήσει όπως είναι.

Ο Αριστείδης, διετέλεσε γενικός ταμίας του συμμαχικού ταμείου της Δήλου. Ενός απ΄ τους ισχυρότερους και ευρωστότερους πολιτικο- οικονομικούς θεσμούς της αρχαιότητας. Ο Αριστείδης πέθανε πάμφτωχος.

Ο Περικλής, κυριάρχη φιγούρα του αρχαίου κόσμου, ζήτησε, μπροστά στη Εκκλησία του Δήμου, γονατιστός και κλαίγοντας συγνώμη για μια κοινή παράβαση των νόμων στην οποία υπέπεσε ο γιός του.

Ο Μιλτιάδης, ο Αλέξανδρος, ο Λεωνίδας ξεχωρίζανε απ΄ τους συμμαχητές τους όχι γιατί είχαν περισσότερα στολίδια στις ασπίδες και τ' αλογά τους. Ξεχωρίζανε γιατί ήταν ένα βήμα μπροστά στην παράταξη μάχης.

Ο Κύριος Μαγγίνας, τώρα, δεν επιθυμεί να ξεχωρίσει. Επιθυμεί να ανακατευτεί πλήρως με το λαό. Με τις αδυναμίες και τις μικροαπατεωνιές του. Δηλώνει σαρξ εκ της σαρκός και είναι σχεδόν περήφανος. Δεν επιθυμεί τη λιτότητα του Φωκίωνα ή του Αριστείδη. Βίλες σε δασική έκταση, ο κύριος Μαγγίνας. Με υπηρέτες ανασφάλιστους Ινδούς. Δεν επιθυμεί την ταπεινότητα του Περικλή. Μας υποτιμά και μας περιγελά, ο κύριος Μαγγίνας, δηλώνοντάς μας ότι οι Ινδοί ήταν φίλοι του.

Θα πείτε ότι είναι άδικο να βάζουμε τον κύριο Μαγγίνα δίπλα σε μορφές σαν τις παραπάνω. Μορφές μιας εποχής που εγγράφηκε ως ίσως η κορυφαία που εβίωσε ποτέ ο άνθρωπος. Πιθανά ναι, είναι άδικο.

Τι θα λέγατε λοιπόν να τον βάζαμε δίπλα σε φιγούρες που αναδείχθηκαν μέσα στην παθογένεια της νεοελληνικής ιστορίας. Δίπλα στον Τρικούπη, τον Καφαντάρη, τον Κουμουνδούρο. Ακόμη και δίπλα στον Δεληγιάννη που ελέγχεται από την ιστορία για φαυλότητα και μικροπολιτική.

'Ολοι αυτοί πέθαναν στην ψάθα.

Από που έρχεται ο κύριος Μαγγίνας; Μέσα από ποιες διαδικασίες μεταλλάχθηκε τόσο απόλυτα το γονιδίωμά του; Και που υπάρχει, αν υπάρχει ο πολιτισμός της λιτότητας, του μέτρου και της ευθύνης, τα μεγάλα διαχρoνικά βάθρα του ελληνικού πολιτισμού;

Χρειάζομαι μια παρήγορη θεωρία. Δεν μπορώ να την αποδείξω. Απλά εύχομαι να είναι έτσι. Η θεωρία μου λοιπόν λέει ότι πάντα υπήρχαν Μαγγίνες. Όσοι και σήμερα. Κανένα γονιδίωμα δεν μεταλλάχθηκε. Απλά σήμερα υπάρχει μια γενικευμένη κρίση πολιτικών αξιών και θεσμών. Θα βγούμε ποτέ απ΄ αυτή; Εύχομαι πως ναι. Δεν μπορώ όμως και να το αποδείξω. Στα σίγουρα όμως το πρόβλημα δεν είναι πέντε νταβατζήδες, όπως το περιέγραψε ο Πρωθυπουργός. Πάει αρκετά βαθύτερα. Και οι νταβατζήδες και οι τιποτένιοι είναι πολύ περισσότεροι. Και σε θέσεις κλειδιά. Εντεύθεν (ΝΔ) και εκείθεν (ΠΑΣΟΚ).

Ίσως η μόνη πραγματική πρόκληση είναι ο Πρωθυπουργός, ο κάθε Πρωθυπουργός, να κινητοποιήσει ότι πραγματικά καλύτερο υπάρχει, σ΄ αυτόν τον τόπο. Το παρήγορο είναι ότι ο Λεωνίδας απέδειξε ότι δε χρειάζονται πολλοί. Το αμφίβολο είναι αν, και αυτοί οι λίγοι, πραγματικά υπάρχουν.

Underground

Υπάρχει μια καταπληκτική ταινία του Emir Kusturica με τίτλο Underground. Γυρίστηκε το 1995 και πραγματεύεται με αριστουργηματικό και κωμικοτραγικό τρόπο την εξαπάτηση, για ιδιοτελείς σκοπούς, μιας ομάδας Σέρβων, που κρατιούνται- από παλιούς τους φίλους- σε ένα τρίσβαθο, υπόγειο κελάρι με την ίδια τους τη θέληση, αφού αυτό, δήθεν, εξυπηρετεί την αντίσταση κατά των Γερμανών. Και λέω -δήθεν- γιατί η αντίσταση απ΄ το κελάρι, κατά των Ναζήδων, γίνεται το έτος 1961!! Αυτό τους λένε όσοι είναι από πάνω, στο δρόμο, και κάνουν τη δουλία τους, που για να γίνει καλά και νάχει κέρδη αρκετά, πρέπει να συντηρεί με κάθε τρόπο αυτό το ψέμα. Έτσι, μέχρι και βομβαρδισμούς σκηνοθετούν, μέχρι και μετάλια από τον Τίτο κατεβάζουν και απονέμουν στους ελεύθερους πολιορκημένους στο σκοτεινό υπόγειο.

Κάποια μέρα βέβαια οι εξαπατημένοι έγκλειστοι θα καταλάβουν το παιγνίδι που παίχτηκε και θα αρματωθούν για τα καλά...

Την ταινία αυτή σκέφτηκα ζώντας και διαβάζοντας τα αναρίθμητα πια περιστατικά φυσικής και ψυχολογικής βίας φοιτητών σε βάρος οργάνων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, συγκλήτων, προέδρων και λοιπών διοικητικών αρχών. Υφαρπαγές καλπών ψηφοφορίας, διακοπές συνεδριάσεων, κτισίματα, λεηλασίες εξοπλισμού, κλοπές, βανδαλισμοί, κ.λπ., και άλλα πολλά αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα. Οι προφάσεις μπορούν να ποικίλουν. Από την αποτροπή ανάθεσης φύλαξης ακαδημαϊκών χώρων σε ιδιωτικές εταιρίες (λες και υπάρχει κανείς άλλος που μπορεί να κάνει αξιοπρεπή φύλαξη χώρων) μέχρι... οτι, δήποτε πρακτικά βάλει το μυαλό σας.

Οι φοιτητές αυτοί μοιάζουν σε πολλά με τους παραπάνω εξαπατημένους Σέρβους του υπόγειου. Η εικόνα που έχουν για τον κόσμο είναι ακόμη περισσότερο αστεία και εξωπραγματική. Φωνασκούν για την τρομοκρατία που "δεν θα περάσει", λες και υπάρχει και είναι ζωντανός ο χωροφύλακας της δεκαετίας του 50 ή της δικτατορίας. Είναι βαθιά πεισμένοι ότι εξελίσσονται τρομερές μηχανορραφίες απ΄ την "αντίδραση", από ποικίλα ντόπια και ξένα κέντρα, που όλα δεν έχουν άλλη δουλιά να κάνουν απ΄ το υπονομεύουν την εκπαίδευση στην Ελλάδα. Η πανέμορφη πόλη της Μπολώνιας, στα αυτιά των φοιτητών μας, ηχεί ως σατανικό κέντρο όπου εξυφαίνονται οι πιο απίστευτες συνωμοσίες.

Ποιος όμως κρατάει αυτούς τους φοιτητές στο υπόγειο? Αυτό είναι το ερώτημα.

Ο Κύριος Καραμανλής λοιπόν θα μπορούσε να κάνει μια μεγάλη εκπαιδευτική τομή, και μάλιστα εντελώς ανέξοδα. Θα μπορούσε να αρχίσει να κλείνει τα μαγαζιά που έχει ανοίξει το κόμμα του σ΄ ολα τα ιδρύματα και να διακηρύξει ότι ο ιστορικός κύκλος της παρουσίας των κομμάτων μέσα στα πανεπιστήμια πρέπει πια να κλείσει. Σήμερα, μάλιστα, οι φοιτητές του είναι πρώτοι και με διαφορά σε ψήφους, άρα μια τέτοια δήλωση δε θα εκληφθεί ως η δήλωση της αλεπούς για τα σταφύλια στο γνωστό διήγημα του Αισώπου.

Επιπλέον, θα μπορούσε να διαμηνύσει και στον Κο Παπανδρέου να βρει κι΄ αυτός το θάρρος να διακηρύξει το αυτονόητο. Ότι ούτε αστυνομικό κράτος υπάρχει, ούτε ΕΚΟΦ και χωροφύλακες με στυλιάρια στα χέρια, ούτε πολιτικοί κρατούμενοι, ούτε δικτατορία, ούτε καν απειλή δικτατορίας, ούτε τίποτα. Εξάλλου ο Κος Παπανδρέου, κοσμογυρισμένος όπως είναι, ξέρει πολύ καλά ότι τέτοιες ψευτιές δεν συντηρούνται πουθενά στον κόσμο. ΠΟΥΘΕΝΑ !

Ακόμα καλύτερα να διαμηνύσουν ότι αν υπάρχει κάποιος εχθρός, πάνω απ΄ το υπόγειο, αυτός είναι η αγραμματοσύνη που βασιλεύει σ΄ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και που κάθε χρόνο μας σπρώχνει προς τα κάτω σε όλα τα διεθνή συστήματα αξιολόγησης, Ήδη μας ξεπέρασε και η Ζιμπάμπουε. Για Ευρώπη βέβαια ούτε συζήτηση. Και αν μετά από τόσους μύθους, τόσα χρόνια, πρέπει να κρατήσουν ψηλά την αδρεναλίνη των φοιτητών τους, ας τους πουν όχι για την τρομερή απειλή τής Μπολώνια, ούτε γι΄ αυτή του ιδιώτη φύλακα. Ας τους πουν για τον Κινέζο που προχωρά ακάθεκτος χρόνο με το χρόνο. Και τον Ινδό και το Ρώσο. Έτσι κι΄ αλλιώς σε λίγο ο βηματισμός τους θα φτάνει και θα ακούγεται στα βάθη της υπόγας που κρατούν τους φοιτητές τους. Και τότε θα βγουν όπως βγήκανε και οι Σέρβοι του Underground. Θυμωμένοι κι αρματωμένοι για την εξαπάτηση. Και φυσικά άνεργοι.

Το φοιτητικό κίνημα έπαιξε ένα μεγάλο ρόλο σ΄ αυτή τη χώρα. 114, Λαμπράκηδες. Πολυτεχνείο. Οι αιτίες που το γέννησαν, το θέριεψαν, το δόξασαν δεν υπάρχουν πια. Για όλα υπάρχει ένα τέλος. Και ο Κολοκοτρώνης κάποια στιγμή το κρέμασε το σπαθί. Ο κύκλος της ζωής.

Ας ζήσει η μνήμη. Το μόνο που αξίζει να ζήσει. Δεν χρειαζόμαστε ούτε διακινητές σημειώσεων ούτε οργανωτές εκδρομών στη Μύκονο. Και δεν χρειαζόμαστε να κρατάμε κανέναν σε κανένα υπόγειο. Ανοίξτε τις πύλες Κε Παπανδρέου και Κε Καραμανλή και αδειάστε τα υπόγεια απ΄ τους έγκλειστους, τους φυλακισμένους στα παραμύθια που εσείς κατασκευάζετε για τα κομματικά σας οφέλη και μετά αδειάστε μας σιγά σιγά τη γωνιά. Έχουν τα κόμματά σας ένα σωρό μετερίζια να κοινωνήσουν τις απόψεις τους. Γιατί όχι μόνο πέθανε ο χωροφύλακας του '50 αλλά γεννήθηκαν στο μεταξύ και ένα σωρό κανάλια και άλλα μέσα επικοινωνίας για να διασταυρώσετε τα ξίφη σας και να κυλήσει η απαραίτητη για τη δημοκρατία κομματική αντιπαράθεση.

Αν φύγετε εσείς θα φύγουν και οι υπόλοιποι. Γιατί οι υπόλοιποι υπάρχουν για να σας παιδεύουν και μόνο. Αν φύγετε εσείς γιατί να μείνουνε εκείνοι; Με ποιον θα τσακώνονται; Εσάς ακούνε να περπάτε και λένε στους δικούς τους έγκλειστους: “Ακούτε τους, έρχονται οι κακοί, τα μονοπώλια και οι καπιταλιστές”.

Σταματήστε να περπατάτε και θα δείτε ότι θα καθαρίσει ο τόπος απ΄ όλους.Κύριε Καραμανλή και Κε Παπανδρέου δεν κοστίζει τίποτα. Μόνο λίγο θάρρος και ψήγματα πατριωτισμού.

Υπέρ του δικομματισμού

Θα ακούσει κανείς τον Κο Παπαθεμελή να ξιφουλκεί κατά του δικομματισμού και πιθανά να απορήσει «Καλά αυτός ο κύριος δεν ωφελήθη τα μέγιστα και από τις δύο εκδοχές του δικομματισμού στη χώρα. Γιατί δεν τραγουδούσε και τότε τον ίδιο αντιδικομματικό θούριo;» Υστεροβουλία μέγιστη του Κου Παπαθεμελή. Τρώμε και πίνουμε από τον δικομματισμό, και μετά, όταν η συγκυριακή ατζέντα μας το απαιτήσει, κελαηδάμε κορώνες εναντίον του. Υστεροβουλία τόσο προδηλέστατη που θα τον καταδικάσει σε ποσοστό ελάχιστο, ισάξιο των ποικιλώνυμων ομάδων της άκρας «αριστεράς» και «δεξιάς».

Τα ίδια και με τον λαλίστατο Κο Καρατζαφέρη, αν και τούτος έχει το ελαφρύ ελαφρυντικό ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, ωφελήθη μόνο από τη μια όψη του δικομματισμού. Ίσως γιατί δεν πρόλαβε ή γιατί δεν εσχεδίασε ορθά, όπως πιθανά σύντομα να κάνει, όταν βρεθεί ενώπιος ενωπίω με την τραγική, γι΄ αυτόν, πραγματικότητα.

Η Κα Παπαρρήγα συνάδει και αυτή σονάτες κατά του δικομματισμού αν και ορμώμενη από μιαν άλλη οπτική γωνία, αυτήν μάλλον της σφοδρής ψυχογενούς επιθυμίας για τον μονοκομματισμό της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Τέλος ο Συνασπισμός, η γνωστή θερμοκοιτίδα, που έχει εκθρέψει και προσφέρει εκλεκτά στελέχη στο ΠΑΣΟΚ (Κα Δαμανάκη, κ.ο.κ) σενεπικουρεί και αυτός την αντιδικομματική συμφωνία. Τουλάχιστον εκείνο το κομμάτι του, που δεν έχει την άμεση προοπτική προσρόφησης και μετάλλαξης "δεξιά" και "αριστερά", κόβοντας κι΄ αυτό δρόμο, με τρόπο αήθη και ανέντιμο προς την εξουσία.

Τέτοια υποκρισία, τέτοιο λαϊκισμό, τέτοια διπλά μέτρα και διπλά σταθμά, και τέτοια φτώχια δύσκολο να βρεις !

Ασφαλώς ο δικομματισμός θα θριαμβεύσει και πάλι. Ασφαλώς ο δικομματισμός έχει ισχυρούς λόγους που υπάρχει. Ασφαλώς, τελικά, ο δικομματισμός, καλώς υπάρχει.

Μα μήπως και στην αρχαία Ελλάδα που εφηύρε την δημοκρατία, δικομματισμός δεν υπήρχε (δημοκρατικοί – αριστοκρατικοί); Μήπως σε όλες τις σοβαρές (και μόνες) δημοκρατίες της δύσης δικομματισμός δεν υπάρχει; Και στην Ιταλία, που εδοκιμάσε μεταπολεμικά την απλή αναλογική, δεν υπήρξε τελικά όργιο συναλλαγής και ακυβερνησίας για δεκαετίες ολόκληρες; Μέχρι που και η Ιταλία έστειλε την απλή, ή μάλλον την απλοϊκή, αναλογική, στον κάλαθο των αχρήστων;

Η μόνη ιστορική περίσταση που γνωρίζω όπου το σπάσιμο του δικομματισμού δεν υπηρέτησε τελικά άθλιες και καιροσκοπικές ατζέντες διαφόρων που απλά βιάζονταν να κόψουν δρόμο προς τη εξουσία ήταν αυτή των Πράσινων στη Γερμανία. Οι Πράσινοι ανέδειξαν το θέμα της οικολογίας σε αιχμή και επέτυχαν να συμβάλλουν στη ριζική αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου της Γερμανίας, που σήμερα βασίζεται σε όλο και περισσότερο σε ανανεώσιμες μορφές ενέργειας και όλο και λιγότερο σε πηρυνικά και υδρογονάνθρακες.

Τώρα αν υπάρχει κανείς που να θεωρεί ότι οι Πράσινοι της Γερμανίας έχουν την οποιαδήποτε σχέση με τους εγχώριους πολέμιους του δικομματισμού που αναφέρθηκαν πιο πάνω, τότε, ας καταγγείλει στ΄ αλήθεια με την ψήφο του τον δικομματισμό. Αν όχι, όπως νομίζω για παράδειγμα εγώ, τότε ας το πάρουμε απόφαση ότι ούτε Γερμανία είμαστε, ούτε οι πραγματικές, και όχι φαντασιακές, διαφορές απόψεων, στην πραγματική, και όχι φαντασιακή, κοινωνία μας δεν είναι δα και τόσο πολλές που να χρειαζόμαστε και τόσους υποψήφιους εργολάβους.

Δώστε τους ένα 5% σ΄ όλους μαζί έτσι για να κρατιούνται ζεστοί και υπαρκτοί και να μας διασκεδάζουν με την ψευτιά και την ανυποληψία τους.

The photovoltaic frenzy in Greece

Statement at the DG TREN event "Investment in Renewables, trends and opportunites"

The government in Greece has recently pushed forward new legislation according to which energy produced from photovoltaic systems is heavily subsidized. It may be that investors get even 50- 60% of their investment, which, with standard invoice manipulation, can easily reach even 100% if not more.

Even more the energy produced from these plants will be bought from the Electricity company at prices that are 5- 6 times more than Green energy resulting, for example, from wind. With a state guarantee for many decades to come !

It is thus no surprise that a frenzy has overwhelmed the country, with every owner of a few thousand meters of land, considering to invest in Green Energy, i.e., things he might till recently hav'nt had the faintest idea about. Let alone the foreign investors that are rushing in to tap in this unbelievable new policy.

Is this the investment we need in Greece?

A loud NO is the answer.
Why?

First, because the whole concept is financially ridiculous and totally irrational. I will spare you any financial indicators for this, trusting more and addressing your common sense. Why should we so heavily promote P/V energy compared to wind for example? Any idea? Probably not! A friend from a high standing position in the Energy business, globally renowned ,recently disclosed to me the information that the penetration of the P/V in the network will be, after all this subsidy money has been washed away, around 3-5% of the total installed power, while the cost of this energy will be almost as much as all the rest!

Second point, this is an absolutely zero adding value activity. Individuals put the land, the Germans the technology and the State the money. That’s it. Total nonsense for the 21st century business. Even North Koreans have more imagination than this!
Third point, this is an absolutely zero work position generating policy. Manpower required for monitoring and operating these plants is just zero! That’ s it. Total nonsense for a country with a 10% unemployment rate.
So why did this happen?

Only speculative approaches can be taken. Difficult to say if corruption or idiocy is the dominant driver.

Perhaps, some people wish to serve some Western European business interests, keeping for themselves a good and fat commission
Perhaps, some people wish to promote themselves as pioneers of Green Energy, looking forward to politically capitalize upon it. Did you hear any criticism from the political parties, from environmentally sensitive NGOs? Academics maybe? Of course not. Why criticize this crap when it appeals so easily to the subconscious of the masses? Why risk being labeled a foe of Green Energy?

Perhaps some people are so dumm that they really think they saw the opportunity for Green Energy there, where nobody else in the world ever saw it.

Nikos Sakkas, Dr. Eng
POLIS-21, SE Europe

Περί της σημερινής αισθητικής της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

Αναρωτιέμαι γιατί αντί να χαριεντίζεται ο Πρωθυπουργός με τα στελέχη τής, για είκοσι χρόνια πρώτης, ΔΑΠ, όπως ακριβώς χαριεντίζονταν οι πάλαι ποτέ γηραιοί ηγέτες του ΚΚΕ με την πάλαι ποτέ ηγέτιδα του χώρου Πανσπουδαστική, δεν παίρνει την πρωτοβουλία να πει στους νεολαίους του ότι ήρθε η ώρα να κλείσει πια ο κύκλος με τις αφίσες, τα τραπεζάκια, τη ντουντούκα, τη βρώμα και τη φτώχια (την ιδεολογικο –πνευματική). Ο πολιτικός λόγος δεν πρόκειται ποτέ να ανθίσει στα Πανεπιστήμια, όσο τα κόμματα αλωνίζουν και όσο επιβάλλουν την αισθητική αθλιότητα της σημερινής κομματοκρατορίας.

Για του λόγου το αληθές, ακολουθεί πρόσφατη συλλογή φωτογραφιών, όπου αναδεικνύεται η αισθητική αντίληψη των κυρίαρχων κομμάτων μας, ειδικά προσαρμοσμένη για τις ανάγκες και το επίπεδο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, προσφέροντας ταυτόχρονα την καλύτερη ασυλία στον κάθε ντενεκέ να «καταθέτει» και αυτός τη βλαμμένη «άποψή» του βρωμίζοντας τα πάντα.

Τόση αφίσα και τόσο γκράφιτι της πλάκας δεν θα δει κανείς πουθενά στον κόσμο. Αυτό δεν προβληματίζει κανένα;

====
H κυβερνητική νεολαία κατέχει αναμφίβολα την πρωτοκαθεδρία σε υποβλητικές φωτογραφίες που κάνουν τον νου να ταξιδεύει...

...αντίθετα με τα χαζοχαρούμενα κοριτσάκια της αντιπολίτευσης, που αν και στον ίδιο προορισμό, φαντάζουν μάλλον ως αθώες παρθένες

Η πουριτανική κομμουνιστική αριστερά με τη γνωστή απόκλιση από το παραπάνω εκμαυλιστικό μοντέλο, και τη γνωστή νυσταλέα απόγνωση, όπως έκδηλα έχει κυριεύσει ακόμη και τον υποκείμενο σκύλο

Η λοιπή αριστερά διατηρεί μια μικρή υποψία απ΄ το γνωστό της χιούμορ

Εδώ, ο ντενεκές που σας έλεγα πιο πάνω, τριτοβάθμιος και αυτός, σε δράση

Τι΄ είν΄ τούτο μωρέ !!!???!!!???;;;

H φοροδιαφυγή στην Ελλάδα ως μοχλός ανάπτυξης

Σύχνα αναρωτιώμαστε σ΄ αυτή τη χώρα αν η εκτεταμένη φοροδιαφυγή είναι αποτέλεσμα ανικανότητας της κρατικής μηχανής ή έλλειψης πολιτικής βούλησης απ΄ τη μεριά της. Υπάρχει και μια τρίτη άποψη ότι το πολύπλοκο και αντιφατικό φορολογικό σύστημα στην Ελλάδα εξυπηρετεί τις ανάγκες μιας μετρήσιμης υπαλληλικής νομενκλατούρας, που καταφέρνει και περνά καλά, εισπράττοντες τις γνωστές μίζες με μεγάλη ευκολία και χωρίς καμιά αντίσταση απ΄ τους πολίτες και τις επιχειρήσεις αφού, σε περίπτωση αντίστασης, δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο από το να χρεώσεις πανάκριβα, ακόμη και στους ειλικρινείς φορολογούμενους, ένα σωρό από τυπικές αβλεψίες και διαδικαστικά λάθη.

Η τρίτη άποψη έχει κάποια βάση. Σίγουρα η σημερινή κατάσταση βολεύει πολλούς και διάφορους σε όλα τα κλιμάκια της εφορίας, από το γραφιά- υπάλληλο της εφορίας που ψυχανεμίζεται το πόσο απίστευτα σημαντικός ξαφνικά έγινε και απέκτησε φάτσα εκατό καρδιναλίων, μέχρι τον αρχιέφορα που βγαίνει στη γύρα για το μεροκάματο της ημέρας.

Νομίζω όμως ότι είναι λάθος να αποδώσει κανείς τέτοιες γάγγραινες σε μικρομεσαία στελέχη. Μάλλον δεν έχουν το "βάρος" ώστε το πολιτικό κόστος να συγκρουστεί κανείς μαζί τους να είναι ιδιαίτερα μεγάλο. Εξάλλου υπήρξαν στο πρόσφατο παρελθόν σοβαρές και νικηφόρες συγκρούσεις του κράτους με τα δουκάτα των εφοριών. Για παράδειγμα το σύστημα των αντικειμενικών αξιών, που μ΄ όλες τις αδυναμίες, που θα δούμε πιο κάτω, απάλλαξε τον πολίτη απ΄ τη «σοφία» του έφορα και των ελαστικών και ανάλογων με την είσπραξη ή όχι της μίζας του, εκτιμήσεών του.

Παραμερίζουμε λοιπόν τυχόν συμπτωματικά φαινόμενα όπως τα παραπάνω, φαινόμενα αλαζονείας (του γραφιά) και χρηματισμού (του προϊστάμενου του) και ξαναγυρίζουμε στο κεντρικό ερώτημα:

Ανκανότητα ή αδιαφορία η φοροδιαφυγή;

Ε λοιπόν η εμπειρία μου στην ελληνική κοινωνία, ποικιλόμορφη και από πολλά μετερίζια, με έχει πείσει ότι τίποτα απ΄ τα δυο αυτά δεν ισχύει. Ούτε για ανικανότητα πρόκειται ούτε για αδιαφορία. Ας δούμε ένα παράδειγμα από το χώρο των οικοδομικών δραστηριοτήτων, που είναι, μαζί με τη ναυτιλία και τον τουρισμό, η ατμομηχανή του Έθνους για πάρα πολλά χρόνια.

Στην οικοδομή λοιπόν σήμερα όλοι γνωρίζουν ότι σημειώνεται άγρια φοροδιαφυγή. Όλοι οι τεχνίτες και τα συνεργεία που ασχολούνται με την οικοδομή δε δηλώνουν ούτε το ένα στα δέκα ευρώ που εισπράττουν. Με τεράστιες επιπτώσεις τόσο στα άμεσα φορολογικά έσοδα όσο και στον ΦΠΑ. Ο φόρος που καταβάλλεται σε πράξεις αγοράς γής, κτιρίων, κ.λπ είναι κατά μέσο όσο το 30- 40% της πραγματικής αξίας. Όπως υπολογίζεται στο σύστημα των αντικειμενικών αξιών. Μπορεί να είναι και 80% αλλά πολύ συχνά είναι και 20%. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο το σύστημα αυτό αποτέλεσε μια σημαντικότατη εξυγιαντική τομή αφού απάλλαξε τους συναλλασσόμενους από μια επιπλέον συναλλαγή με τις εφορίες, με τις μίζες δηλαδή και τις αυθαιρεσίες των εφόρων που, όσα περισσότερα εισέπρατταν κάτω από το τραπέζι τόσο χαμηλότερα εκτιμούσαν και την αξία του ακίνητου.

Άλλο μεγάλο κεφάλαιο στην οικοδομή, το ΙΚΑ. Οι αντικειμενικές εισφορές και πάλι είναι απίστευτα χαμηλότερες από τα πραγματικά μεροκάματα. Το δε ένσημο του ΙΚΑ, που μπορεί να κυμαίνεται από 50 μέχρι και 70 Ε στο ΙΚΑ στην πιάτσα αποτιμάται κάπου γύρω στα 20 Ε. Αλλά αυτό αφορά τη διάλυση του ΙΚΑ και του ασφαλιστικού συστήματος και όχι τόσο το θέμα μας.

Το συμπέρασμά μου είναι απλό. Η έκταση των φαινομένων φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής είναι τέτοια που, αν κάποιος τολμούσε να αγγίξει το θέμα, το κόστος κατασκευής θα εκτινάσσονταν τουλάχιστον 50%, εξέλιξη που θα βύθιζε, με τη σειρά της, στη στασιμότητα την οικοδομική δραστηριότητα.

Καμιά ανικανότητα δεν υπάρχει στην αντιμετώπιση του φαινομένου και καμιά πολιτική αβουλία. Η φοροδιαφυγή είναι σήμερα μοχλός ανάπτυξης στην Ελλάδα, και κάθε βούληση για αντιμετώπισή της – αν δεν άλλαζε πρώτα κάποια βασικά χαρακτηριστικά του σκηνικού της χώρας --- θα οδηγούσε σε οικονομική ύφεση και τρισχειρότερα αποτελέσματα.

Ποια όμως είναι αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά;

Κατά την άποψή μου είναι το δυσανάλογα μεγάλο και απαράδεκτα άχρηστο κράτος, που παράγει αλαζονεία και χρηματισμό και λειτουργεί ως βδέλα στην άλλη Έλλάδα, που έλεγε και ο Κος Σημίτης τα πρώτα χρόνια, όταν ήταν ακόμη ζωηρός.

Αυτή η μάχη είναι που δεν θα έχει παρά οφέλη για την κοινωνία. Και εδώ είναι που το πολιτικό κόστος είναι μια μεγάλη τροχοπέδη αφού υπάρχουν στρατιές από ψηφοφόρους, συμβούλους, προέδρους και γραμματείς και φαρισαίους στην καρδιά του κράτους. Αυτοί ελέγχουν και διακινούν απίστευτα ποσά, αποτελούν ελκυστικότατο εργοδότη, όχι μόνο για τον καημένο γραφιά της εφορίας μας αλλά για πολλές άλλες συμμαχικές και καλά σφιχταγκαλιασμένες στρατιές ιδιωτών αυτή τη φορά. Που κουβαλάνε μαζί τους κανάλια και μάζες από τηλεθεατές και γήπεδα με ορδές από χουλιγκάνους.

Ούτε ο κος Αλογοσκούφης είναι ούτε ο Κος Χριστοδουλάκης ήταν ανίκανοι ή αδιάφοροι. Απλά η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής είναι δίκοπο και κοφτερό (και απ΄ τις δυο λάμες) μαχαίρι.

Τα πρόσθετα φορολογικά έσοδα που θα προέκυπταν από μια φαινομενικά ορθολογική φορολογική πολιτική θα υπονόμευαν την ανάπτυξη, όπως φάνηκε πιο πάνω, θα απειλούσαν την απασχόληση και κοινωνική ένταξη πρώτα και κύρια των μεταναστών, που είναι ιδιαίτερα ευπαθής κοινωνική ομάδα, ενώ θα διοχέτευαν τεράστια ποσά στην αυτοσυντήρηση ενός λιπώδους και παντελώς άχρηστου κρατικού ιστού.

Η διαπλοκή και το τεράστιο κράτος αποτελούν σήμερα τα μόνα πραγματικά μείζονα προβλήματα στη χώρα.

Ας είματε καχύποπτοι με τα φορολογικά γιουρούσια. Ο Έλληνας διαισθάνεται ότι τα παραπανίσια φορολογικά έσοδα θα πάνε σε αμαρτωλά ομόλογα για να πλουτίζουν οι ομοτράπεζοι του Κου Τσιτουρίδη ή των πράσινων προκατόχων του. Και δεν θα πάνε σε δρόμους, για να σταματήσουμε να σκοτωνόμαστε σαν τα σκυλιά, δεν θα πάνε σε νηπιαγωγεία, όπου βασιλεύει το προκάτ και το σκουριασμένο παιγνίδι.

O Koς Παπαχελάς, στην Καθημερινή της Κυριακής 13 Μάη, καταθέτει ανάλογα περιστατικά από μικροαπάτες, όπως η φοροδιαφυγή που περιέγραψα πιο πάνω, για να καταλήξει στην άποψη ότι είμαστε όλοι εθισμένοι στις μικροκομπίνες και αν δε αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι δεν γίνεται τίποτα.

Νομίζω ότι μια τέτοια προσέγγιση περισσότερο από σωστή ή λάθος είναι μη ρεαλιστική. Αν για να αλλάξει κάτι πρέπει να αλλάξουμε πρώτα "εμείς", τότε μόνο μια πολιτιστική επανάσταση μας σώζει. Δηλαδή διαδικασίες πολλών δεκαετιών, όπως διαπιστώνει και ο ίδιος ο Κος Παπαχελάς.

Αντί λοιπόν να αυτομαστιγωνόμαστε, προετείνω ως περισσότερο ρεαλιστική προσέγγιση, να δείξουμε το δάχτυλο στο κράτος και την αθλιότητα και τα βαρίδια που συντηρεί. Να δείξουμε το δάχτυλο στο "ερωτικό" σφιχταγκάλισμα βαθέως κράτους, ιδιωτών επιχειρηματιών και μέσων ενημέρωσης. Ναι, ξέρω, όλοι αυτά λένε και κανείς δεν κάνει τίποτα. Γιατί δεν υπάρχει κρίσιμη μάζα, γι΄ αυτό και μόνο. Γιατί ο Κος Τσιτουρίδης για να πάει σπίτι του πρέπει να γίνει ο χαμός ένα σωρό φορές. Άσε που πάντα μπορεί να επιστρέψει με το πλατύ χαμόγελο του αενάως δικαιωμένου.

Δεν υπάρχει κρίσιμη μάζα αποφασισμένων πολιτικών. Κι΄ οταν λέω κρίσιμη μάζα εννοώ 100-200 άτομα αποφασισμένα, και σε καίριες θέσεις. Ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες απόδειξε ότι δεν χρειάζονται και πάρα πολλοί για να γράψουν ιστορία. Ε λοιπόν αυτοί οι 100-200 σήμερα δεν υπάρχουν! Τώρα γιατί φτάσαμε εκεί και πώς θα διαμορφωθεί αυτή η κρίσιμη μάζα είναι μια μεγάλη κουβέντα. Αλλά είναι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος. Ο Έλληνας μια χαρά είναι. Καμιά πολιστιστική επανάσταση δε χρειάζεται. Γι΄ αυτό και ο "άθλιος" αυτός Έλληνας, όταν βρεθεί σε άλλο περιβάλλον, μεγαλουργεί. Από τη μια μέρα στην άλλη. Δείτε τη ναυτιλία (που λειτουργεί έξω απ΄ τη θανάσιμη αγκαλιά του ελληνικού κράτους), δείτε τις ελληνικές παροικίες στις ΗΠΑ, την ΕΕ και οπουδήποτε αλλού. Σας φαίνονται όλοι αυτοί αγροίκοι που χρειάζεται να περάσουν από το καμίνι κάποιας μακρόχρονης πολιτιστικής επανάστασης;

Ξανά λοιπόν:

Η διαπλοκή και το τεράστιο κράτος αποτελούν σήμερα τα μόνα πραγματικά μείζονα προβλήματα στη χώρα