Θα ακούσει κανείς τον Κο Παπαθεμελή να ξιφουλκεί κατά του δικομματισμού και πιθανά να απορήσει «Καλά αυτός ο κύριος δεν ωφελήθη τα μέγιστα και από τις δύο εκδοχές του δικομματισμού στη χώρα. Γιατί δεν τραγουδούσε και τότε τον ίδιο αντιδικομματικό θούριo;» Υστεροβουλία μέγιστη του Κου Παπαθεμελή. Τρώμε και πίνουμε από τον δικομματισμό, και μετά, όταν η συγκυριακή ατζέντα μας το απαιτήσει, κελαηδάμε κορώνες εναντίον του. Υστεροβουλία τόσο προδηλέστατη που θα τον καταδικάσει σε ποσοστό ελάχιστο, ισάξιο των ποικιλώνυμων ομάδων της άκρας «αριστεράς» και «δεξιάς».
Τα ίδια και με τον λαλίστατο Κο Καρατζαφέρη, αν και τούτος έχει το ελαφρύ ελαφρυντικό ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, ωφελήθη μόνο από τη μια όψη του δικομματισμού. Ίσως γιατί δεν πρόλαβε ή γιατί δεν εσχεδίασε ορθά, όπως πιθανά σύντομα να κάνει, όταν βρεθεί ενώπιος ενωπίω με την τραγική, γι΄ αυτόν, πραγματικότητα.
Η Κα Παπαρρήγα συνάδει και αυτή σονάτες κατά του δικομματισμού αν και ορμώμενη από μιαν άλλη οπτική γωνία, αυτήν μάλλον της σφοδρής ψυχογενούς επιθυμίας για τον μονοκομματισμό της δικτατορίας του προλεταριάτου.
Τέλος ο Συνασπισμός, η γνωστή θερμοκοιτίδα, που έχει εκθρέψει και προσφέρει εκλεκτά στελέχη στο ΠΑΣΟΚ (Κα Δαμανάκη, κ.ο.κ) σενεπικουρεί και αυτός την αντιδικομματική συμφωνία. Τουλάχιστον εκείνο το κομμάτι του, που δεν έχει την άμεση προοπτική προσρόφησης και μετάλλαξης "δεξιά" και "αριστερά", κόβοντας κι΄ αυτό δρόμο, με τρόπο αήθη και ανέντιμο προς την εξουσία.
Τέτοια υποκρισία, τέτοιο λαϊκισμό, τέτοια διπλά μέτρα και διπλά σταθμά, και τέτοια φτώχια δύσκολο να βρεις !
Ασφαλώς ο δικομματισμός θα θριαμβεύσει και πάλι. Ασφαλώς ο δικομματισμός έχει ισχυρούς λόγους που υπάρχει. Ασφαλώς, τελικά, ο δικομματισμός, καλώς υπάρχει.
Μα μήπως και στην αρχαία Ελλάδα που εφηύρε την δημοκρατία, δικομματισμός δεν υπήρχε (δημοκρατικοί – αριστοκρατικοί); Μήπως σε όλες τις σοβαρές (και μόνες) δημοκρατίες της δύσης δικομματισμός δεν υπάρχει; Και στην Ιταλία, που εδοκιμάσε μεταπολεμικά την απλή αναλογική, δεν υπήρξε τελικά όργιο συναλλαγής και ακυβερνησίας για δεκαετίες ολόκληρες; Μέχρι που και η Ιταλία έστειλε την απλή, ή μάλλον την απλοϊκή, αναλογική, στον κάλαθο των αχρήστων;
Η μόνη ιστορική περίσταση που γνωρίζω όπου το σπάσιμο του δικομματισμού δεν υπηρέτησε τελικά άθλιες και καιροσκοπικές ατζέντες διαφόρων που απλά βιάζονταν να κόψουν δρόμο προς τη εξουσία ήταν αυτή των Πράσινων στη Γερμανία. Οι Πράσινοι ανέδειξαν το θέμα της οικολογίας σε αιχμή και επέτυχαν να συμβάλλουν στη ριζική αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου της Γερμανίας, που σήμερα βασίζεται σε όλο και περισσότερο σε ανανεώσιμες μορφές ενέργειας και όλο και λιγότερο σε πηρυνικά και υδρογονάνθρακες.
Τώρα αν υπάρχει κανείς που να θεωρεί ότι οι Πράσινοι της Γερμανίας έχουν την οποιαδήποτε σχέση με τους εγχώριους πολέμιους του δικομματισμού που αναφέρθηκαν πιο πάνω, τότε, ας καταγγείλει στ΄ αλήθεια με την ψήφο του τον δικομματισμό. Αν όχι, όπως νομίζω για παράδειγμα εγώ, τότε ας το πάρουμε απόφαση ότι ούτε Γερμανία είμαστε, ούτε οι πραγματικές, και όχι φαντασιακές, διαφορές απόψεων, στην πραγματική, και όχι φαντασιακή, κοινωνία μας δεν είναι δα και τόσο πολλές που να χρειαζόμαστε και τόσους υποψήφιους εργολάβους.
Δώστε τους ένα 5% σ΄ όλους μαζί έτσι για να κρατιούνται ζεστοί και υπαρκτοί και να μας διασκεδάζουν με την ψευτιά και την ανυποληψία τους.
2/7/07
The photovoltaic frenzy in Greece
Statement at the DG TREN event "Investment in Renewables, trends and opportunites"
The government in Greece has recently pushed forward new legislation according to which energy produced from photovoltaic systems is heavily subsidized. It may be that investors get even 50- 60% of their investment, which, with standard invoice manipulation, can easily reach even 100% if not more.
Even more the energy produced from these plants will be bought from the Electricity company at prices that are 5- 6 times more than Green energy resulting, for example, from wind. With a state guarantee for many decades to come !
It is thus no surprise that a frenzy has overwhelmed the country, with every owner of a few thousand meters of land, considering to invest in Green Energy, i.e., things he might till recently hav'nt had the faintest idea about. Let alone the foreign investors that are rushing in to tap in this unbelievable new policy.
Is this the investment we need in Greece?
A loud NO is the answer.
Why?
First, because the whole concept is financially ridiculous and totally irrational. I will spare you any financial indicators for this, trusting more and addressing your common sense. Why should we so heavily promote P/V energy compared to wind for example? Any idea? Probably not! A friend from a high standing position in the Energy business, globally renowned ,recently disclosed to me the information that the penetration of the P/V in the network will be, after all this subsidy money has been washed away, around 3-5% of the total installed power, while the cost of this energy will be almost as much as all the rest!
Second point, this is an absolutely zero adding value activity. Individuals put the land, the Germans the technology and the State the money. That’s it. Total nonsense for the 21st century business. Even North Koreans have more imagination than this!
Third point, this is an absolutely zero work position generating policy. Manpower required for monitoring and operating these plants is just zero! That’ s it. Total nonsense for a country with a 10% unemployment rate.
So why did this happen?
Only speculative approaches can be taken. Difficult to say if corruption or idiocy is the dominant driver.
Perhaps, some people wish to serve some Western European business interests, keeping for themselves a good and fat commission
Perhaps, some people wish to promote themselves as pioneers of Green Energy, looking forward to politically capitalize upon it. Did you hear any criticism from the political parties, from environmentally sensitive NGOs? Academics maybe? Of course not. Why criticize this crap when it appeals so easily to the subconscious of the masses? Why risk being labeled a foe of Green Energy?
Perhaps some people are so dumm that they really think they saw the opportunity for Green Energy there, where nobody else in the world ever saw it.
Nikos Sakkas, Dr. Eng
POLIS-21, SE Europe
The government in Greece has recently pushed forward new legislation according to which energy produced from photovoltaic systems is heavily subsidized. It may be that investors get even 50- 60% of their investment, which, with standard invoice manipulation, can easily reach even 100% if not more.
Even more the energy produced from these plants will be bought from the Electricity company at prices that are 5- 6 times more than Green energy resulting, for example, from wind. With a state guarantee for many decades to come !
It is thus no surprise that a frenzy has overwhelmed the country, with every owner of a few thousand meters of land, considering to invest in Green Energy, i.e., things he might till recently hav'nt had the faintest idea about. Let alone the foreign investors that are rushing in to tap in this unbelievable new policy.
Is this the investment we need in Greece?
A loud NO is the answer.
Why?
First, because the whole concept is financially ridiculous and totally irrational. I will spare you any financial indicators for this, trusting more and addressing your common sense. Why should we so heavily promote P/V energy compared to wind for example? Any idea? Probably not! A friend from a high standing position in the Energy business, globally renowned ,recently disclosed to me the information that the penetration of the P/V in the network will be, after all this subsidy money has been washed away, around 3-5% of the total installed power, while the cost of this energy will be almost as much as all the rest!
Second point, this is an absolutely zero adding value activity. Individuals put the land, the Germans the technology and the State the money. That’s it. Total nonsense for the 21st century business. Even North Koreans have more imagination than this!
Third point, this is an absolutely zero work position generating policy. Manpower required for monitoring and operating these plants is just zero! That’ s it. Total nonsense for a country with a 10% unemployment rate.
So why did this happen?
Only speculative approaches can be taken. Difficult to say if corruption or idiocy is the dominant driver.
Perhaps, some people wish to serve some Western European business interests, keeping for themselves a good and fat commission
Perhaps, some people wish to promote themselves as pioneers of Green Energy, looking forward to politically capitalize upon it. Did you hear any criticism from the political parties, from environmentally sensitive NGOs? Academics maybe? Of course not. Why criticize this crap when it appeals so easily to the subconscious of the masses? Why risk being labeled a foe of Green Energy?
Perhaps some people are so dumm that they really think they saw the opportunity for Green Energy there, where nobody else in the world ever saw it.
Nikos Sakkas, Dr. Eng
POLIS-21, SE Europe
25/5/07
Περί της σημερινής αισθητικής της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης
Αναρωτιέμαι γιατί αντί να χαριεντίζεται ο Πρωθυπουργός με τα στελέχη τής, για είκοσι χρόνια πρώτης, ΔΑΠ, όπως ακριβώς χαριεντίζονταν οι πάλαι ποτέ γηραιοί ηγέτες του ΚΚΕ με την πάλαι ποτέ ηγέτιδα του χώρου Πανσπουδαστική, δεν παίρνει την πρωτοβουλία να πει στους νεολαίους του ότι ήρθε η ώρα να κλείσει πια ο κύκλος με τις αφίσες, τα τραπεζάκια, τη ντουντούκα, τη βρώμα και τη φτώχια (την ιδεολογικο –πνευματική). Ο πολιτικός λόγος δεν πρόκειται ποτέ να ανθίσει στα Πανεπιστήμια, όσο τα κόμματα αλωνίζουν και όσο επιβάλλουν την αισθητική αθλιότητα της σημερινής κομματοκρατορίας.
Για του λόγου το αληθές, ακολουθεί πρόσφατη συλλογή φωτογραφιών, όπου αναδεικνύεται η αισθητική αντίληψη των κυρίαρχων κομμάτων μας, ειδικά προσαρμοσμένη για τις ανάγκες και το επίπεδο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, προσφέροντας ταυτόχρονα την καλύτερη ασυλία στον κάθε ντενεκέ να «καταθέτει» και αυτός τη βλαμμένη «άποψή» του βρωμίζοντας τα πάντα.
Τόση αφίσα και τόσο γκράφιτι της πλάκας δεν θα δει κανείς πουθενά στον κόσμο. Αυτό δεν προβληματίζει κανένα;
====
H κυβερνητική νεολαία κατέχει αναμφίβολα την πρωτοκαθεδρία σε υποβλητικές φωτογραφίες που κάνουν τον νου να ταξιδεύει...
Για του λόγου το αληθές, ακολουθεί πρόσφατη συλλογή φωτογραφιών, όπου αναδεικνύεται η αισθητική αντίληψη των κυρίαρχων κομμάτων μας, ειδικά προσαρμοσμένη για τις ανάγκες και το επίπεδο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, προσφέροντας ταυτόχρονα την καλύτερη ασυλία στον κάθε ντενεκέ να «καταθέτει» και αυτός τη βλαμμένη «άποψή» του βρωμίζοντας τα πάντα.
Τόση αφίσα και τόσο γκράφιτι της πλάκας δεν θα δει κανείς πουθενά στον κόσμο. Αυτό δεν προβληματίζει κανένα;
====
H κυβερνητική νεολαία κατέχει αναμφίβολα την πρωτοκαθεδρία σε υποβλητικές φωτογραφίες που κάνουν τον νου να ταξιδεύει...
...αντίθετα με τα χαζοχαρούμενα κοριτσάκια της αντιπολίτευσης, που αν και στον ίδιο προορισμό, φαντάζουν μάλλον ως αθώες παρθένες
Η πουριτανική κομμουνιστική αριστερά με τη γνωστή απόκλιση από το παραπάνω εκμαυλιστικό μοντέλο, και τη γνωστή νυσταλέα απόγνωση, όπως έκδηλα έχει κυριεύσει ακόμη και τον υποκείμενο σκύλο
12/5/07
H φοροδιαφυγή στην Ελλάδα ως μοχλός ανάπτυξης
Σύχνα αναρωτιώμαστε σ΄ αυτή τη χώρα αν η εκτεταμένη φοροδιαφυγή είναι αποτέλεσμα ανικανότητας της κρατικής μηχανής ή έλλειψης πολιτικής βούλησης απ΄ τη μεριά της. Υπάρχει και μια τρίτη άποψη ότι το πολύπλοκο και αντιφατικό φορολογικό σύστημα στην Ελλάδα εξυπηρετεί τις ανάγκες μιας μετρήσιμης υπαλληλικής νομενκλατούρας, που καταφέρνει και περνά καλά, εισπράττοντες τις γνωστές μίζες με μεγάλη ευκολία και χωρίς καμιά αντίσταση απ΄ τους πολίτες και τις επιχειρήσεις αφού, σε περίπτωση αντίστασης, δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο από το να χρεώσεις πανάκριβα, ακόμη και στους ειλικρινείς φορολογούμενους, ένα σωρό από τυπικές αβλεψίες και διαδικαστικά λάθη.
Η τρίτη άποψη έχει κάποια βάση. Σίγουρα η σημερινή κατάσταση βολεύει πολλούς και διάφορους σε όλα τα κλιμάκια της εφορίας, από το γραφιά- υπάλληλο της εφορίας που ψυχανεμίζεται το πόσο απίστευτα σημαντικός ξαφνικά έγινε και απέκτησε φάτσα εκατό καρδιναλίων, μέχρι τον αρχιέφορα που βγαίνει στη γύρα για το μεροκάματο της ημέρας.
Νομίζω όμως ότι είναι λάθος να αποδώσει κανείς τέτοιες γάγγραινες σε μικρομεσαία στελέχη. Μάλλον δεν έχουν το "βάρος" ώστε το πολιτικό κόστος να συγκρουστεί κανείς μαζί τους να είναι ιδιαίτερα μεγάλο. Εξάλλου υπήρξαν στο πρόσφατο παρελθόν σοβαρές και νικηφόρες συγκρούσεις του κράτους με τα δουκάτα των εφοριών. Για παράδειγμα το σύστημα των αντικειμενικών αξιών, που μ΄ όλες τις αδυναμίες, που θα δούμε πιο κάτω, απάλλαξε τον πολίτη απ΄ τη «σοφία» του έφορα και των ελαστικών και ανάλογων με την είσπραξη ή όχι της μίζας του, εκτιμήσεών του.
Παραμερίζουμε λοιπόν τυχόν συμπτωματικά φαινόμενα όπως τα παραπάνω, φαινόμενα αλαζονείας (του γραφιά) και χρηματισμού (του προϊστάμενου του) και ξαναγυρίζουμε στο κεντρικό ερώτημα:
Ανκανότητα ή αδιαφορία η φοροδιαφυγή;
Ε λοιπόν η εμπειρία μου στην ελληνική κοινωνία, ποικιλόμορφη και από πολλά μετερίζια, με έχει πείσει ότι τίποτα απ΄ τα δυο αυτά δεν ισχύει. Ούτε για ανικανότητα πρόκειται ούτε για αδιαφορία. Ας δούμε ένα παράδειγμα από το χώρο των οικοδομικών δραστηριοτήτων, που είναι, μαζί με τη ναυτιλία και τον τουρισμό, η ατμομηχανή του Έθνους για πάρα πολλά χρόνια.
Στην οικοδομή λοιπόν σήμερα όλοι γνωρίζουν ότι σημειώνεται άγρια φοροδιαφυγή. Όλοι οι τεχνίτες και τα συνεργεία που ασχολούνται με την οικοδομή δε δηλώνουν ούτε το ένα στα δέκα ευρώ που εισπράττουν. Με τεράστιες επιπτώσεις τόσο στα άμεσα φορολογικά έσοδα όσο και στον ΦΠΑ. Ο φόρος που καταβάλλεται σε πράξεις αγοράς γής, κτιρίων, κ.λπ είναι κατά μέσο όσο το 30- 40% της πραγματικής αξίας. Όπως υπολογίζεται στο σύστημα των αντικειμενικών αξιών. Μπορεί να είναι και 80% αλλά πολύ συχνά είναι και 20%. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο το σύστημα αυτό αποτέλεσε μια σημαντικότατη εξυγιαντική τομή αφού απάλλαξε τους συναλλασσόμενους από μια επιπλέον συναλλαγή με τις εφορίες, με τις μίζες δηλαδή και τις αυθαιρεσίες των εφόρων που, όσα περισσότερα εισέπρατταν κάτω από το τραπέζι τόσο χαμηλότερα εκτιμούσαν και την αξία του ακίνητου.
Άλλο μεγάλο κεφάλαιο στην οικοδομή, το ΙΚΑ. Οι αντικειμενικές εισφορές και πάλι είναι απίστευτα χαμηλότερες από τα πραγματικά μεροκάματα. Το δε ένσημο του ΙΚΑ, που μπορεί να κυμαίνεται από 50 μέχρι και 70 Ε στο ΙΚΑ στην πιάτσα αποτιμάται κάπου γύρω στα 20 Ε. Αλλά αυτό αφορά τη διάλυση του ΙΚΑ και του ασφαλιστικού συστήματος και όχι τόσο το θέμα μας.
Το συμπέρασμά μου είναι απλό. Η έκταση των φαινομένων φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής είναι τέτοια που, αν κάποιος τολμούσε να αγγίξει το θέμα, το κόστος κατασκευής θα εκτινάσσονταν τουλάχιστον 50%, εξέλιξη που θα βύθιζε, με τη σειρά της, στη στασιμότητα την οικοδομική δραστηριότητα.
Καμιά ανικανότητα δεν υπάρχει στην αντιμετώπιση του φαινομένου και καμιά πολιτική αβουλία. Η φοροδιαφυγή είναι σήμερα μοχλός ανάπτυξης στην Ελλάδα, και κάθε βούληση για αντιμετώπισή της – αν δεν άλλαζε πρώτα κάποια βασικά χαρακτηριστικά του σκηνικού της χώρας --- θα οδηγούσε σε οικονομική ύφεση και τρισχειρότερα αποτελέσματα.
Ποια όμως είναι αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά;
Κατά την άποψή μου είναι το δυσανάλογα μεγάλο και απαράδεκτα άχρηστο κράτος, που παράγει αλαζονεία και χρηματισμό και λειτουργεί ως βδέλα στην άλλη Έλλάδα, που έλεγε και ο Κος Σημίτης τα πρώτα χρόνια, όταν ήταν ακόμη ζωηρός.
Αυτή η μάχη είναι που δεν θα έχει παρά οφέλη για την κοινωνία. Και εδώ είναι που το πολιτικό κόστος είναι μια μεγάλη τροχοπέδη αφού υπάρχουν στρατιές από ψηφοφόρους, συμβούλους, προέδρους και γραμματείς και φαρισαίους στην καρδιά του κράτους. Αυτοί ελέγχουν και διακινούν απίστευτα ποσά, αποτελούν ελκυστικότατο εργοδότη, όχι μόνο για τον καημένο γραφιά της εφορίας μας αλλά για πολλές άλλες συμμαχικές και καλά σφιχταγκαλιασμένες στρατιές ιδιωτών αυτή τη φορά. Που κουβαλάνε μαζί τους κανάλια και μάζες από τηλεθεατές και γήπεδα με ορδές από χουλιγκάνους.
Ούτε ο κος Αλογοσκούφης είναι ούτε ο Κος Χριστοδουλάκης ήταν ανίκανοι ή αδιάφοροι. Απλά η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής είναι δίκοπο και κοφτερό (και απ΄ τις δυο λάμες) μαχαίρι.
Τα πρόσθετα φορολογικά έσοδα που θα προέκυπταν από μια φαινομενικά ορθολογική φορολογική πολιτική θα υπονόμευαν την ανάπτυξη, όπως φάνηκε πιο πάνω, θα απειλούσαν την απασχόληση και κοινωνική ένταξη πρώτα και κύρια των μεταναστών, που είναι ιδιαίτερα ευπαθής κοινωνική ομάδα, ενώ θα διοχέτευαν τεράστια ποσά στην αυτοσυντήρηση ενός λιπώδους και παντελώς άχρηστου κρατικού ιστού.
Η διαπλοκή και το τεράστιο κράτος αποτελούν σήμερα τα μόνα πραγματικά μείζονα προβλήματα στη χώρα.
Ας είματε καχύποπτοι με τα φορολογικά γιουρούσια. Ο Έλληνας διαισθάνεται ότι τα παραπανίσια φορολογικά έσοδα θα πάνε σε αμαρτωλά ομόλογα για να πλουτίζουν οι ομοτράπεζοι του Κου Τσιτουρίδη ή των πράσινων προκατόχων του. Και δεν θα πάνε σε δρόμους, για να σταματήσουμε να σκοτωνόμαστε σαν τα σκυλιά, δεν θα πάνε σε νηπιαγωγεία, όπου βασιλεύει το προκάτ και το σκουριασμένο παιγνίδι.
O Koς Παπαχελάς, στην Καθημερινή της Κυριακής 13 Μάη, καταθέτει ανάλογα περιστατικά από μικροαπάτες, όπως η φοροδιαφυγή που περιέγραψα πιο πάνω, για να καταλήξει στην άποψη ότι είμαστε όλοι εθισμένοι στις μικροκομπίνες και αν δε αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι δεν γίνεται τίποτα.
Νομίζω ότι μια τέτοια προσέγγιση περισσότερο από σωστή ή λάθος είναι μη ρεαλιστική. Αν για να αλλάξει κάτι πρέπει να αλλάξουμε πρώτα "εμείς", τότε μόνο μια πολιτιστική επανάσταση μας σώζει. Δηλαδή διαδικασίες πολλών δεκαετιών, όπως διαπιστώνει και ο ίδιος ο Κος Παπαχελάς.
Αντί λοιπόν να αυτομαστιγωνόμαστε, προετείνω ως περισσότερο ρεαλιστική προσέγγιση, να δείξουμε το δάχτυλο στο κράτος και την αθλιότητα και τα βαρίδια που συντηρεί. Να δείξουμε το δάχτυλο στο "ερωτικό" σφιχταγκάλισμα βαθέως κράτους, ιδιωτών επιχειρηματιών και μέσων ενημέρωσης. Ναι, ξέρω, όλοι αυτά λένε και κανείς δεν κάνει τίποτα. Γιατί δεν υπάρχει κρίσιμη μάζα, γι΄ αυτό και μόνο. Γιατί ο Κος Τσιτουρίδης για να πάει σπίτι του πρέπει να γίνει ο χαμός ένα σωρό φορές. Άσε που πάντα μπορεί να επιστρέψει με το πλατύ χαμόγελο του αενάως δικαιωμένου.
Δεν υπάρχει κρίσιμη μάζα αποφασισμένων πολιτικών. Κι΄ οταν λέω κρίσιμη μάζα εννοώ 100-200 άτομα αποφασισμένα, και σε καίριες θέσεις. Ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες απόδειξε ότι δεν χρειάζονται και πάρα πολλοί για να γράψουν ιστορία. Ε λοιπόν αυτοί οι 100-200 σήμερα δεν υπάρχουν! Τώρα γιατί φτάσαμε εκεί και πώς θα διαμορφωθεί αυτή η κρίσιμη μάζα είναι μια μεγάλη κουβέντα. Αλλά είναι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος. Ο Έλληνας μια χαρά είναι. Καμιά πολιστιστική επανάσταση δε χρειάζεται. Γι΄ αυτό και ο "άθλιος" αυτός Έλληνας, όταν βρεθεί σε άλλο περιβάλλον, μεγαλουργεί. Από τη μια μέρα στην άλλη. Δείτε τη ναυτιλία (που λειτουργεί έξω απ΄ τη θανάσιμη αγκαλιά του ελληνικού κράτους), δείτε τις ελληνικές παροικίες στις ΗΠΑ, την ΕΕ και οπουδήποτε αλλού. Σας φαίνονται όλοι αυτοί αγροίκοι που χρειάζεται να περάσουν από το καμίνι κάποιας μακρόχρονης πολιτιστικής επανάστασης;
Ξανά λοιπόν:
Η διαπλοκή και το τεράστιο κράτος αποτελούν σήμερα τα μόνα πραγματικά μείζονα προβλήματα στη χώρα
Η τρίτη άποψη έχει κάποια βάση. Σίγουρα η σημερινή κατάσταση βολεύει πολλούς και διάφορους σε όλα τα κλιμάκια της εφορίας, από το γραφιά- υπάλληλο της εφορίας που ψυχανεμίζεται το πόσο απίστευτα σημαντικός ξαφνικά έγινε και απέκτησε φάτσα εκατό καρδιναλίων, μέχρι τον αρχιέφορα που βγαίνει στη γύρα για το μεροκάματο της ημέρας.
Νομίζω όμως ότι είναι λάθος να αποδώσει κανείς τέτοιες γάγγραινες σε μικρομεσαία στελέχη. Μάλλον δεν έχουν το "βάρος" ώστε το πολιτικό κόστος να συγκρουστεί κανείς μαζί τους να είναι ιδιαίτερα μεγάλο. Εξάλλου υπήρξαν στο πρόσφατο παρελθόν σοβαρές και νικηφόρες συγκρούσεις του κράτους με τα δουκάτα των εφοριών. Για παράδειγμα το σύστημα των αντικειμενικών αξιών, που μ΄ όλες τις αδυναμίες, που θα δούμε πιο κάτω, απάλλαξε τον πολίτη απ΄ τη «σοφία» του έφορα και των ελαστικών και ανάλογων με την είσπραξη ή όχι της μίζας του, εκτιμήσεών του.
Παραμερίζουμε λοιπόν τυχόν συμπτωματικά φαινόμενα όπως τα παραπάνω, φαινόμενα αλαζονείας (του γραφιά) και χρηματισμού (του προϊστάμενου του) και ξαναγυρίζουμε στο κεντρικό ερώτημα:
Ανκανότητα ή αδιαφορία η φοροδιαφυγή;
Ε λοιπόν η εμπειρία μου στην ελληνική κοινωνία, ποικιλόμορφη και από πολλά μετερίζια, με έχει πείσει ότι τίποτα απ΄ τα δυο αυτά δεν ισχύει. Ούτε για ανικανότητα πρόκειται ούτε για αδιαφορία. Ας δούμε ένα παράδειγμα από το χώρο των οικοδομικών δραστηριοτήτων, που είναι, μαζί με τη ναυτιλία και τον τουρισμό, η ατμομηχανή του Έθνους για πάρα πολλά χρόνια.
Στην οικοδομή λοιπόν σήμερα όλοι γνωρίζουν ότι σημειώνεται άγρια φοροδιαφυγή. Όλοι οι τεχνίτες και τα συνεργεία που ασχολούνται με την οικοδομή δε δηλώνουν ούτε το ένα στα δέκα ευρώ που εισπράττουν. Με τεράστιες επιπτώσεις τόσο στα άμεσα φορολογικά έσοδα όσο και στον ΦΠΑ. Ο φόρος που καταβάλλεται σε πράξεις αγοράς γής, κτιρίων, κ.λπ είναι κατά μέσο όσο το 30- 40% της πραγματικής αξίας. Όπως υπολογίζεται στο σύστημα των αντικειμενικών αξιών. Μπορεί να είναι και 80% αλλά πολύ συχνά είναι και 20%. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο το σύστημα αυτό αποτέλεσε μια σημαντικότατη εξυγιαντική τομή αφού απάλλαξε τους συναλλασσόμενους από μια επιπλέον συναλλαγή με τις εφορίες, με τις μίζες δηλαδή και τις αυθαιρεσίες των εφόρων που, όσα περισσότερα εισέπρατταν κάτω από το τραπέζι τόσο χαμηλότερα εκτιμούσαν και την αξία του ακίνητου.
Άλλο μεγάλο κεφάλαιο στην οικοδομή, το ΙΚΑ. Οι αντικειμενικές εισφορές και πάλι είναι απίστευτα χαμηλότερες από τα πραγματικά μεροκάματα. Το δε ένσημο του ΙΚΑ, που μπορεί να κυμαίνεται από 50 μέχρι και 70 Ε στο ΙΚΑ στην πιάτσα αποτιμάται κάπου γύρω στα 20 Ε. Αλλά αυτό αφορά τη διάλυση του ΙΚΑ και του ασφαλιστικού συστήματος και όχι τόσο το θέμα μας.
Το συμπέρασμά μου είναι απλό. Η έκταση των φαινομένων φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής είναι τέτοια που, αν κάποιος τολμούσε να αγγίξει το θέμα, το κόστος κατασκευής θα εκτινάσσονταν τουλάχιστον 50%, εξέλιξη που θα βύθιζε, με τη σειρά της, στη στασιμότητα την οικοδομική δραστηριότητα.
Καμιά ανικανότητα δεν υπάρχει στην αντιμετώπιση του φαινομένου και καμιά πολιτική αβουλία. Η φοροδιαφυγή είναι σήμερα μοχλός ανάπτυξης στην Ελλάδα, και κάθε βούληση για αντιμετώπισή της – αν δεν άλλαζε πρώτα κάποια βασικά χαρακτηριστικά του σκηνικού της χώρας --- θα οδηγούσε σε οικονομική ύφεση και τρισχειρότερα αποτελέσματα.
Ποια όμως είναι αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά;
Κατά την άποψή μου είναι το δυσανάλογα μεγάλο και απαράδεκτα άχρηστο κράτος, που παράγει αλαζονεία και χρηματισμό και λειτουργεί ως βδέλα στην άλλη Έλλάδα, που έλεγε και ο Κος Σημίτης τα πρώτα χρόνια, όταν ήταν ακόμη ζωηρός.
Αυτή η μάχη είναι που δεν θα έχει παρά οφέλη για την κοινωνία. Και εδώ είναι που το πολιτικό κόστος είναι μια μεγάλη τροχοπέδη αφού υπάρχουν στρατιές από ψηφοφόρους, συμβούλους, προέδρους και γραμματείς και φαρισαίους στην καρδιά του κράτους. Αυτοί ελέγχουν και διακινούν απίστευτα ποσά, αποτελούν ελκυστικότατο εργοδότη, όχι μόνο για τον καημένο γραφιά της εφορίας μας αλλά για πολλές άλλες συμμαχικές και καλά σφιχταγκαλιασμένες στρατιές ιδιωτών αυτή τη φορά. Που κουβαλάνε μαζί τους κανάλια και μάζες από τηλεθεατές και γήπεδα με ορδές από χουλιγκάνους.
Ούτε ο κος Αλογοσκούφης είναι ούτε ο Κος Χριστοδουλάκης ήταν ανίκανοι ή αδιάφοροι. Απλά η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής είναι δίκοπο και κοφτερό (και απ΄ τις δυο λάμες) μαχαίρι.
Τα πρόσθετα φορολογικά έσοδα που θα προέκυπταν από μια φαινομενικά ορθολογική φορολογική πολιτική θα υπονόμευαν την ανάπτυξη, όπως φάνηκε πιο πάνω, θα απειλούσαν την απασχόληση και κοινωνική ένταξη πρώτα και κύρια των μεταναστών, που είναι ιδιαίτερα ευπαθής κοινωνική ομάδα, ενώ θα διοχέτευαν τεράστια ποσά στην αυτοσυντήρηση ενός λιπώδους και παντελώς άχρηστου κρατικού ιστού.
Η διαπλοκή και το τεράστιο κράτος αποτελούν σήμερα τα μόνα πραγματικά μείζονα προβλήματα στη χώρα.
Ας είματε καχύποπτοι με τα φορολογικά γιουρούσια. Ο Έλληνας διαισθάνεται ότι τα παραπανίσια φορολογικά έσοδα θα πάνε σε αμαρτωλά ομόλογα για να πλουτίζουν οι ομοτράπεζοι του Κου Τσιτουρίδη ή των πράσινων προκατόχων του. Και δεν θα πάνε σε δρόμους, για να σταματήσουμε να σκοτωνόμαστε σαν τα σκυλιά, δεν θα πάνε σε νηπιαγωγεία, όπου βασιλεύει το προκάτ και το σκουριασμένο παιγνίδι.
O Koς Παπαχελάς, στην Καθημερινή της Κυριακής 13 Μάη, καταθέτει ανάλογα περιστατικά από μικροαπάτες, όπως η φοροδιαφυγή που περιέγραψα πιο πάνω, για να καταλήξει στην άποψη ότι είμαστε όλοι εθισμένοι στις μικροκομπίνες και αν δε αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι δεν γίνεται τίποτα.
Νομίζω ότι μια τέτοια προσέγγιση περισσότερο από σωστή ή λάθος είναι μη ρεαλιστική. Αν για να αλλάξει κάτι πρέπει να αλλάξουμε πρώτα "εμείς", τότε μόνο μια πολιτιστική επανάσταση μας σώζει. Δηλαδή διαδικασίες πολλών δεκαετιών, όπως διαπιστώνει και ο ίδιος ο Κος Παπαχελάς.
Αντί λοιπόν να αυτομαστιγωνόμαστε, προετείνω ως περισσότερο ρεαλιστική προσέγγιση, να δείξουμε το δάχτυλο στο κράτος και την αθλιότητα και τα βαρίδια που συντηρεί. Να δείξουμε το δάχτυλο στο "ερωτικό" σφιχταγκάλισμα βαθέως κράτους, ιδιωτών επιχειρηματιών και μέσων ενημέρωσης. Ναι, ξέρω, όλοι αυτά λένε και κανείς δεν κάνει τίποτα. Γιατί δεν υπάρχει κρίσιμη μάζα, γι΄ αυτό και μόνο. Γιατί ο Κος Τσιτουρίδης για να πάει σπίτι του πρέπει να γίνει ο χαμός ένα σωρό φορές. Άσε που πάντα μπορεί να επιστρέψει με το πλατύ χαμόγελο του αενάως δικαιωμένου.
Δεν υπάρχει κρίσιμη μάζα αποφασισμένων πολιτικών. Κι΄ οταν λέω κρίσιμη μάζα εννοώ 100-200 άτομα αποφασισμένα, και σε καίριες θέσεις. Ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες απόδειξε ότι δεν χρειάζονται και πάρα πολλοί για να γράψουν ιστορία. Ε λοιπόν αυτοί οι 100-200 σήμερα δεν υπάρχουν! Τώρα γιατί φτάσαμε εκεί και πώς θα διαμορφωθεί αυτή η κρίσιμη μάζα είναι μια μεγάλη κουβέντα. Αλλά είναι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος. Ο Έλληνας μια χαρά είναι. Καμιά πολιστιστική επανάσταση δε χρειάζεται. Γι΄ αυτό και ο "άθλιος" αυτός Έλληνας, όταν βρεθεί σε άλλο περιβάλλον, μεγαλουργεί. Από τη μια μέρα στην άλλη. Δείτε τη ναυτιλία (που λειτουργεί έξω απ΄ τη θανάσιμη αγκαλιά του ελληνικού κράτους), δείτε τις ελληνικές παροικίες στις ΗΠΑ, την ΕΕ και οπουδήποτε αλλού. Σας φαίνονται όλοι αυτοί αγροίκοι που χρειάζεται να περάσουν από το καμίνι κάποιας μακρόχρονης πολιτιστικής επανάστασης;
Ξανά λοιπόν:
Η διαπλοκή και το τεράστιο κράτος αποτελούν σήμερα τα μόνα πραγματικά μείζονα προβλήματα στη χώρα
18/4/07
Η παγκοσμιοποίηση και ο ...20ος αιώνας
Στις αρχές του 20ου αιώνα η σοσιαλιστική αριστερά χωρίστηκε στα δύο. Η μια «γραμμή» ακολούθησε μια διαλλακτική αντίληψη, που αναγνώρισε στην πράξη το οικονομικό πλεονέκτημα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και που είδε το σοσιαλισμό απλά ως απόπειρα μιας πιο δίκαιας κατανομής τού, καπιταλιστικά παραγόμενου, προϊόντος καθώς και ως ανάγκη για ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος. Τυπικός εκφραστής αυτής της μετριοπαθούς αντίληψης, ήταν ο ρεβιζιονιστής (του μαρξισμού) Eduard Bernstein, ο οποίος ήταν ο βασικός εμπνευστής της γερμανικής σοσιαδημοκρατίας αλλά και πολλών σκανδιναβών σοσιαλιστών. Ο Bernstein απεμπόλησε από πολύ νωρίς τις αντιλήψεις του Karl Marx περί δικτατορίας του προλεταριάτου, και προκάλεσε βέβαια την μήνι και την οργή των καθαρόαιμων μαρξιστών της εποχής, συμπεριλαμβανομένου και του Lenin.
Σήμερα η ιστορία έχει κρίνει τελεσίδικα ότι ο Bernstein δικαιώθηκε κατά κράτος, αντίθετα με τους οπαδούς της δικτατορίας του προλεταριάτου που κατάληξε δικτατορία του κόμματος και απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου και πολλών, πολλών άλλων.
Και κάτι ακόμη. Τολμώ την πρόβλεψη ότι αν η γραμμή του Bernstein είχε κυριαρχήσει στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο πιθανά η έννοια του σσιαλισμού να μην ήταν τόσο κακόηχη όπως είναι σήμερα. Η υπόθεση της κοινωνικής δικαιοσύνης μπορεί να ήταν πιο προωθημένη απ΄ ότι είναι σήμερα. Μπορεί να μην είχαμε τις κοινωνικές αθλιότητες της σημερινής Ρωσίας και λοιπής ανατολικής ευρώπης, όπου η κοινωνική πυραμίδα είναι τρισχειρότερη και απ΄ αυτή της Λατινικής Αμερικής. Και μπορεί η Ευρώπη να είχε μια σοβαρή κοινωνική αντίληψη και αυτοπεποίθηση να αντιπαραθέσει στη μονοκρατορία της Αμερικής. Αντί να φιλάει το χέρι του Κλίντον, όπως έκανε ο Βούλγαρος πρωθυπουργός όταν τον επισκέφθηκε στη Σόφια (και η Βουλγαρία Ευρώπη είναι, και με τη βούλα πια). Και μπορεί, αν το άκουσμα της δικτατορίας του προλεταριάτου δεν έφερνε εμετό, να ξέραμε ως Ευρωπαίοι πολύ περισσότερα για τα έργα του Μάρξ και τις πολύ σημαντικές θεωρίες του για την υπεραξία.
Προς τι η ιστορική υπενθύμιση όμως;
Σήμερα λοιπόν, έναν αιώνα μετά, παίζεται πιστεύω μια πολύ ανάλογη, με την παραπάνω, ιστορία, υπό το φως της παγκοσμιοποίησης, αυτή τη φορά. Και πάλι υπάρχουν δυο γραμμές ευρύτερα μέσα στην κοινωνία (δε λέω αριστερά γιατί τέτοιο πράγμα δε νομίζω ότι υπάρχει πια). Οι ακραίοι, στα βήματα του Lenin και του Stalin που καταδικάζουν συλλήβδην την παγκοσμιοποίηση, ως επίθεση του ιμπεριαλιασμού κατά των λαών και τα λοιπά και τα λοιπά. Η αντίληψη αυτή δε βλέπει φυσικά ότι η παγκοσμιοποίηση έδωσε ελπίδα και φαϊ σε εκατομμύρια για να μην πω δισεκατομμύρια Κινέζους, Ινδούς, Ταιλανδούς ακόμη και Βιετναμέζους πρόσφατα. Και η αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση κρατάει στα μαύρα σκοτάδια τους Άραβες, τους Πέρσες, τη μαύρη Αφρική και διάφορους άλλους εδώ κι εκεί.
Φυσικά υπάρχουν και αρνητικά στην παγκοσμιοποίηση. Όλοι τα βλέπουμε, δε χρειάζεται καμιά εξυπνάδα ούτε καμιά υπεράνθρωπη ηθική ικανότητα για να τα παραδεχθούμε. Αυτό όμως που χρειάζεται είναι να επικρατήσει ο ρεαλισμός, η ορθοφροσύνη και το μεγαλειώδες «μέτρο», που εφηύραν οι Αρχαίοι ως συνισταμένη όλων των αξιών.
Διότι αν η ιστορία επαναληφθεί και δεν τραβήξουμε μια διαχωριστική γραμμή αντίστοιχη μ΄ αυτή που τράβηξε ο Bernstein πριν 80- 90 χρόνια και δεν βροντοφωνάξουμε το προφανές,- ότι οικονομικά δηλαδή η παγκοσμιοποίηση είναι μονόδρομος- αλλά κοινωνικά πρέπει να υπάρξουν μέτρα και ρυθμίσεις υπέρ των αδυνάτων, υπέρ των χαμένων αυτής της υπόθεσης, και αν τραβήξουμε ρηξικέλευθα και "αγωνιστικά", ο 20ος αιώνας μπορεί να επαναληφθεί. Και όταν η αταλάντευτη γραμμή τελικά καταρρεύσει να μείνει πίσω το αντίστοιχο των παιδιών του Τσαουσέσκου στα λασποχαντάκια και τους βόθρους του Βουκουρεστίου...
Ακόμη και τα κομμουνιστικά γερόντια που κυβερνούν την Κίνα τάχουν καταλάβει αυτά. Αλλά στην Ευρώπη φαίνεται ότι το να φωνάζει κανείς "αγωνιστικά" κατά της παγκοσμιοποίησης και κατά των πάντων παραμένει δημοφιλής πρακτική.
Σήμερα η ιστορία έχει κρίνει τελεσίδικα ότι ο Bernstein δικαιώθηκε κατά κράτος, αντίθετα με τους οπαδούς της δικτατορίας του προλεταριάτου που κατάληξε δικτατορία του κόμματος και απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου και πολλών, πολλών άλλων.
Και κάτι ακόμη. Τολμώ την πρόβλεψη ότι αν η γραμμή του Bernstein είχε κυριαρχήσει στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο πιθανά η έννοια του σσιαλισμού να μην ήταν τόσο κακόηχη όπως είναι σήμερα. Η υπόθεση της κοινωνικής δικαιοσύνης μπορεί να ήταν πιο προωθημένη απ΄ ότι είναι σήμερα. Μπορεί να μην είχαμε τις κοινωνικές αθλιότητες της σημερινής Ρωσίας και λοιπής ανατολικής ευρώπης, όπου η κοινωνική πυραμίδα είναι τρισχειρότερη και απ΄ αυτή της Λατινικής Αμερικής. Και μπορεί η Ευρώπη να είχε μια σοβαρή κοινωνική αντίληψη και αυτοπεποίθηση να αντιπαραθέσει στη μονοκρατορία της Αμερικής. Αντί να φιλάει το χέρι του Κλίντον, όπως έκανε ο Βούλγαρος πρωθυπουργός όταν τον επισκέφθηκε στη Σόφια (και η Βουλγαρία Ευρώπη είναι, και με τη βούλα πια). Και μπορεί, αν το άκουσμα της δικτατορίας του προλεταριάτου δεν έφερνε εμετό, να ξέραμε ως Ευρωπαίοι πολύ περισσότερα για τα έργα του Μάρξ και τις πολύ σημαντικές θεωρίες του για την υπεραξία.
Προς τι η ιστορική υπενθύμιση όμως;
Σήμερα λοιπόν, έναν αιώνα μετά, παίζεται πιστεύω μια πολύ ανάλογη, με την παραπάνω, ιστορία, υπό το φως της παγκοσμιοποίησης, αυτή τη φορά. Και πάλι υπάρχουν δυο γραμμές ευρύτερα μέσα στην κοινωνία (δε λέω αριστερά γιατί τέτοιο πράγμα δε νομίζω ότι υπάρχει πια). Οι ακραίοι, στα βήματα του Lenin και του Stalin που καταδικάζουν συλλήβδην την παγκοσμιοποίηση, ως επίθεση του ιμπεριαλιασμού κατά των λαών και τα λοιπά και τα λοιπά. Η αντίληψη αυτή δε βλέπει φυσικά ότι η παγκοσμιοποίηση έδωσε ελπίδα και φαϊ σε εκατομμύρια για να μην πω δισεκατομμύρια Κινέζους, Ινδούς, Ταιλανδούς ακόμη και Βιετναμέζους πρόσφατα. Και η αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση κρατάει στα μαύρα σκοτάδια τους Άραβες, τους Πέρσες, τη μαύρη Αφρική και διάφορους άλλους εδώ κι εκεί.
Φυσικά υπάρχουν και αρνητικά στην παγκοσμιοποίηση. Όλοι τα βλέπουμε, δε χρειάζεται καμιά εξυπνάδα ούτε καμιά υπεράνθρωπη ηθική ικανότητα για να τα παραδεχθούμε. Αυτό όμως που χρειάζεται είναι να επικρατήσει ο ρεαλισμός, η ορθοφροσύνη και το μεγαλειώδες «μέτρο», που εφηύραν οι Αρχαίοι ως συνισταμένη όλων των αξιών.
Διότι αν η ιστορία επαναληφθεί και δεν τραβήξουμε μια διαχωριστική γραμμή αντίστοιχη μ΄ αυτή που τράβηξε ο Bernstein πριν 80- 90 χρόνια και δεν βροντοφωνάξουμε το προφανές,- ότι οικονομικά δηλαδή η παγκοσμιοποίηση είναι μονόδρομος- αλλά κοινωνικά πρέπει να υπάρξουν μέτρα και ρυθμίσεις υπέρ των αδυνάτων, υπέρ των χαμένων αυτής της υπόθεσης, και αν τραβήξουμε ρηξικέλευθα και "αγωνιστικά", ο 20ος αιώνας μπορεί να επαναληφθεί. Και όταν η αταλάντευτη γραμμή τελικά καταρρεύσει να μείνει πίσω το αντίστοιχο των παιδιών του Τσαουσέσκου στα λασποχαντάκια και τους βόθρους του Βουκουρεστίου...
Ακόμη και τα κομμουνιστικά γερόντια που κυβερνούν την Κίνα τάχουν καταλάβει αυτά. Αλλά στην Ευρώπη φαίνεται ότι το να φωνάζει κανείς "αγωνιστικά" κατά της παγκοσμιοποίησης και κατά των πάντων παραμένει δημοφιλής πρακτική.
15/3/07
O καθρέφτης των θρησκειών
Το Ισλαμ βαρύνεται με μια εγκληματική συμπεριφορά απέναντι στις γυναίκες ενώ το χειρότερο είναι ότι δε φαίνεται να το έχει πάρει χαμπάρι, όπως αντίστοιχα οι Γερμανοί έμπρακτα μετανοίωσανε για το φασισμό, οι Γιαπωνέζοι για τα εγκλήματά τους στην Κίνα, ο Πάπας για τις φωτιές του Μεσαίωνα, οι Ρώσοι για τον κομμουνισμό, οι Αμερικάνοι για το Βιετνάμ.
Το πρόβλημα με το Ισλαμ είναι ότι παραμένει άκαμπτο και αμετανόητο.
Εκεί άλλωστε βρίσκεται και το μεγαλείο του Ατατούρκ, που είναι ίσως ο μόνος ηγέτης ισλαμικής χώρας που παραδέχτηκε έμπρακτα ότι με πασάδες και χαρέμια δεν πας μακριά. Κάτι που με στενά εθνικά κριτήρια δε μας βοήθησε και πολύ, αλλά τουλάχιστον σταμάτησαν στην Τουρκία να βάζουν τις χανούμισες στα τσουβάλια ζωντανές—όταν τις βαριόνταν ή όταν γερνάγανε—και να τις πετάνε στο Βόσπορο, έτσι, ανάμεσα σε δυο ρουφηξιές ναργιλέ. (πηγή: Harem: The World Behind the Veil, Alev Lytle Croutier)
Οι υπόλοιποι πιστοί, δηλώνουν απόλυτα ικανοποιημένοι και σίγουροι με τον εαυτό τους. Φυσικά, επειδή κάποιος πρέπει να φταίει για την υπανάπτυξή τους, τα ρίχνουν στον καπιταλισμό, στους αμερικάνους και στους γνωστούς αγνώστους. Και ρίχνουν και καμιά ανθρώπινη βόμβα αριστερά – δεξιά.
Όλους αυτούς τους «κακούς», που ρημάξανε φυσικά τους Άραβες και τα ξαδέρφια τους- καμιά αντίρρηση σ΄ αυτό- δεν πρόκειται ποτέ ωστόσο να τους αντιπαλέψεις αν δε βρεις τη δύναμη να δεις τη φάτσα σου στον καθρέφτη. Και να τη δεις καλά.
Η Ευρώπη είδε λοιπόν τη φάτσα της καλά και καθαρά, αρκετές φορές, και έκανε μεγάλες τομές. Πες τες διαφωτισμό, πες τες διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους, πες τη επανακάλυψη του αρχαίου, αισθητικού- φιλοσοφικού- επιστημονικού μεγαλείου, όπως και να τις πεις, το πείραμα με τον καθρέφτη έγινε.
Και μέσα στον καθρέφτη ο Ευρωπαίος είδε και ξαναανακάλυψε τη θρησκεία του, που μ΄ όλες τις αντιφάσεις και τους μυριάδες ψευδοπροφήτες, στις βασικές της διατυπώσεις είχε μήνυμα πρωτόγνωρα επαναστατικό για την εποχή της.
«Ουκ ένι Ιουδαίος ουδε Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδε ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ΄ πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού.» (Παύλος, Προς Γαλάτας Επιστολή)
Φοβάμαι ότι τέτοια κουβέντα ο μουσουλμάνος όσο μεγάλο καθρέφτη και να στήσει απέναντι ούτε θα δει ούτε θ΄ ακούσει. Και ίσως, γι΄ αυτό τ΄ αποφεύγει και το καθυστερεί.
Με βάση το Κοράνι καλύτερα να σε φυλάξει ο Θεός να μη γεννηθείς γυναίκα.
Ιδού:
Κοράνι 2.222 «Η γυναικεία περίοδος είναι μια άβολη κατάσταση—μείνετε μακριά απ΄ τις γυναίκες μέχρι να γίνουν καθαρές. Και τότε, πηγαίντε μέσα τους ,όπως πρόσταξε ο Αλλάχ»
Κοράνι 2:223. "Οι γυναίκες σας είναι σαν το χωράφι σας, πηγαίντε σ΄ αυτό όποτε θελήσετε”
Κοράνι 4:34 «Οι καλές γυναίκες είναι πειθαρχημένες... για όσους από σας φοβούνται μην σας εγκατάλειψουν, νουθετήστε τες και αφήστε τες μόνες στο κρεβάτι και δείρτε τες»
Καθαρές κουβέντες.
Για περισσότερα στοιχεία και γλαφυρές περιγραφές περί του ρόλου της γυναίκας στο Ισλάμ, δείτε και το βιβλίο «Harem Girl». Ήδη από το εξώφυλλο θα μπειτε στο κλίμα (μια γυμνή γυναίκα που την κοιτάει ο αφέντης της στα δόντια σαν τα άλογα—αν και τα άλογα ήταν πέντε φορές πιο ακριβά απ΄ τις γυναίκες στην αραπιά όπως αναφέρεται στο ίδιο το βιβλίο)
Συμπέρασμα: το αρχέγονο μήνυμα που φέρνει κάθε ιδεολογία όσο και να συγκαλυφθεί στο πέρασμα του χρόνου, όσο και να παρερμηνευτεί και διαστρεβλωθεί, παραμένει εκεί.
Και το μήνυμα του Χριστού ήταν πιο επαναστατικό και προοδευτικό από αυτό του Μωάμεθ.
Και σ΄ ένα βαθμό, αν περνάμε καλά σήμερα, έχει κι΄ αυτό παίξει το ρόλο του.
Το πρόβλημα με το Ισλαμ είναι ότι παραμένει άκαμπτο και αμετανόητο.
Εκεί άλλωστε βρίσκεται και το μεγαλείο του Ατατούρκ, που είναι ίσως ο μόνος ηγέτης ισλαμικής χώρας που παραδέχτηκε έμπρακτα ότι με πασάδες και χαρέμια δεν πας μακριά. Κάτι που με στενά εθνικά κριτήρια δε μας βοήθησε και πολύ, αλλά τουλάχιστον σταμάτησαν στην Τουρκία να βάζουν τις χανούμισες στα τσουβάλια ζωντανές—όταν τις βαριόνταν ή όταν γερνάγανε—και να τις πετάνε στο Βόσπορο, έτσι, ανάμεσα σε δυο ρουφηξιές ναργιλέ. (πηγή: Harem: The World Behind the Veil, Alev Lytle Croutier)
Οι υπόλοιποι πιστοί, δηλώνουν απόλυτα ικανοποιημένοι και σίγουροι με τον εαυτό τους. Φυσικά, επειδή κάποιος πρέπει να φταίει για την υπανάπτυξή τους, τα ρίχνουν στον καπιταλισμό, στους αμερικάνους και στους γνωστούς αγνώστους. Και ρίχνουν και καμιά ανθρώπινη βόμβα αριστερά – δεξιά.
Όλους αυτούς τους «κακούς», που ρημάξανε φυσικά τους Άραβες και τα ξαδέρφια τους- καμιά αντίρρηση σ΄ αυτό- δεν πρόκειται ποτέ ωστόσο να τους αντιπαλέψεις αν δε βρεις τη δύναμη να δεις τη φάτσα σου στον καθρέφτη. Και να τη δεις καλά.
Η Ευρώπη είδε λοιπόν τη φάτσα της καλά και καθαρά, αρκετές φορές, και έκανε μεγάλες τομές. Πες τες διαφωτισμό, πες τες διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους, πες τη επανακάλυψη του αρχαίου, αισθητικού- φιλοσοφικού- επιστημονικού μεγαλείου, όπως και να τις πεις, το πείραμα με τον καθρέφτη έγινε.
Και μέσα στον καθρέφτη ο Ευρωπαίος είδε και ξαναανακάλυψε τη θρησκεία του, που μ΄ όλες τις αντιφάσεις και τους μυριάδες ψευδοπροφήτες, στις βασικές της διατυπώσεις είχε μήνυμα πρωτόγνωρα επαναστατικό για την εποχή της.
«Ουκ ένι Ιουδαίος ουδε Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδε ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ΄ πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού.» (Παύλος, Προς Γαλάτας Επιστολή)
Φοβάμαι ότι τέτοια κουβέντα ο μουσουλμάνος όσο μεγάλο καθρέφτη και να στήσει απέναντι ούτε θα δει ούτε θ΄ ακούσει. Και ίσως, γι΄ αυτό τ΄ αποφεύγει και το καθυστερεί.
Με βάση το Κοράνι καλύτερα να σε φυλάξει ο Θεός να μη γεννηθείς γυναίκα.
Ιδού:
Κοράνι 2.222 «Η γυναικεία περίοδος είναι μια άβολη κατάσταση—μείνετε μακριά απ΄ τις γυναίκες μέχρι να γίνουν καθαρές. Και τότε, πηγαίντε μέσα τους ,όπως πρόσταξε ο Αλλάχ»
Κοράνι 2:223. "Οι γυναίκες σας είναι σαν το χωράφι σας, πηγαίντε σ΄ αυτό όποτε θελήσετε”
Κοράνι 4:34 «Οι καλές γυναίκες είναι πειθαρχημένες... για όσους από σας φοβούνται μην σας εγκατάλειψουν, νουθετήστε τες και αφήστε τες μόνες στο κρεβάτι και δείρτε τες»
Καθαρές κουβέντες.
Για περισσότερα στοιχεία και γλαφυρές περιγραφές περί του ρόλου της γυναίκας στο Ισλάμ, δείτε και το βιβλίο «Harem Girl». Ήδη από το εξώφυλλο θα μπειτε στο κλίμα (μια γυμνή γυναίκα που την κοιτάει ο αφέντης της στα δόντια σαν τα άλογα—αν και τα άλογα ήταν πέντε φορές πιο ακριβά απ΄ τις γυναίκες στην αραπιά όπως αναφέρεται στο ίδιο το βιβλίο)
Συμπέρασμα: το αρχέγονο μήνυμα που φέρνει κάθε ιδεολογία όσο και να συγκαλυφθεί στο πέρασμα του χρόνου, όσο και να παρερμηνευτεί και διαστρεβλωθεί, παραμένει εκεί.
Και το μήνυμα του Χριστού ήταν πιο επαναστατικό και προοδευτικό από αυτό του Μωάμεθ.
Και σ΄ ένα βαθμό, αν περνάμε καλά σήμερα, έχει κι΄ αυτό παίξει το ρόλο του.
10/3/07
Οι καταλήψεις και οι καταθλίψεις
Το χειρότερο με τις καταλήψεις και τις λοιπές εκδηλώσεις μαζικής υστερίας στα Πανεπιστήμια, με τις ευλογίες του Κου Απέκη, της αριστεράς και άλλων γνωστών αναξιοπαθούντων («αναρχικοί», κ.λπ) είναι η καταθλιπτική κοινοτοπία που τις χαρακτηρίζει, η σχέση ακριβούς αντίγραφου που έχουν με αντίστοιχες πρακτικές προ εικοσιπενταετίας.
Τότε είχαμε τουλάχιστο το στοιχείο της πρωτοτυπίας και τη δικαιολογία της δικτατορίας.
Φαντασία ώρα μηδέν. Θυμηθείτε, αριστεροί μου, το "Η φαντασία στην εξουσία!", αν σας λέει τίποτα.
Αλλά και καμιά ουσιαστική εξέγερση, που να ταιριάζει σε πραγματικούς δεκαοκτάρηδες. Γιατί πώς να είναι εξέγερση η αντιγραφή των απολύτως ίδιων πρακτικών, που τις εφηύραν οι νεολαίοι της μεταπολίτευσης, ίσως και να τις βίωσαν με κάποια αυθεντικότητα, πριν καταλήξουν- πενηντάρηδες πια- στις παρυφές, οι πολλοί, και στις κορυφές, οι λίγοι, του κρατικού κορβανά, του γεμάτου -αλιμονο!- με δανεικά χρήματα.
Tώρα η Κα Γιαννάκου αδειάζει εύκολα και απ΄ τ' αριστερά όλα τα «εξεγερμένα» γκρουπούσκουλα αφού προτείνει καθολική ψηφοφορία για το πρυτανικό συμβούλιο, ενώ οι «ηγέτες» του «φοιτητικού» «κινήματος» προτιμούν να ανατίθεται το έργο στα κομματόσκυλά τους.
Στα μεταξύ ο κόσμος έχει αλλάξει εκατό φορές, όσο δεν έχει αλλάξει τα προηγούμενα χίλια χρόνια, αλλά στην Ελλάδα συνεχίζει να αποτελεί μαγκιά να καίγονται ελληνικές σημαίες, συνεχίζει να ονοματίζονται «φοιτητικό κίνημα» οι πάσης φύσης πικραμένοι και κομματικοί ατζεντοφόροι, συνεχίζει να γράφει το κάθε πρόβατο το ασυνάρτητο βέλασμά του στους τοίχους, έτσι, για να μας βανδαλίζει την καθημερινότητα (φωτεινή εξαίρεση το Μετρό της Αθήνας που, για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο, δεν έχει εμπνεύσει ακόμη τους γραφίστες της πεντάρας. Ίσως κάτι το όμορφο τελικά να ηρεμεί ακόμη και τους κάφρους. Παρήγορη σκέψη. Ή μήπως πρόκειται απλά για σοφιστικέ βούρδουλα της Aττικό Μετρό;)
Όπως μαγκιά είναι και το να αγοράζει κανείς το δίπλωμα οδήγησης στην τοπική μαύρη αγορά, το να μη φοράει ζώνη ασφαλείας. Και άλλα πολλά, με άξονα την καταστροφή και την αυτοκαταστροφή. Που χέρι χέρι με την ηλιθιότητα, που παράγουν σήμερα τα περισσότερα κανάλια, λανσάρονται ως οι υψηλότερες μορφές δημιουργίας. Με φόντο βέβαια τη δομική ανεργία και την πανταχού παρούσα λαμογιά.
Αποτέλεσμα: τελευταίοι στην εκπαίδευση (πίσω και απο τους Ζουλού!!!-- δείτε τις διεθνείς κατατάξεις ιδρυμάτων) και πρώτοι στος σκοτωμούς στην άσφαλτο. Και υψηλή επίδοση στην αφασία και την άγνοια, με πολλούς να νομίζουν ότι είναι οι πρώτοι του (ευρωπαϊκού πια) χωριού, Ελληνάρες και λεβέντες.
Λοιπόν, Ελληνάρες μου, ακούστε το εξής: σήμερα, έξυπνοι κι εργατικοί βαλκάνιοι αρχίζουν να ελέγχουν σιγά σιγά το κύκλωμα της οικοδομής. Προϊστανται σε συνεργεία αντί να κάνουν το χαμάλη όπως κάναν πριν από δέκα - δεκαπέντε χρόνια. Περιμέντε λίγο ακόμη και θα δείτε ότι σε δέκα χρόνια θα υπάρχουν και τεχνικές εταιρίες, και βιομηχανικές μονάδες που θα ελέγχονται απο Αλβανούς, Γεωργιανούς, κ.λπ. Απ΄ τα παιδιά της πρώτης γενιάς, αυτής των χαμάληδων, που θα δουν τη ζωή πολύ πιο εξεγερμένα απ΄ το να βρωμίζουν τοίχους και να αγριεύουν με τα ματ για να αδειάσουν την αδρεναλίνη τους.
Και για να μην παρεξεγηθούμε. Μπράβο και πάλι μπράβο τους! Και ναι μεν οι σημερινοί σας «ηγέτες», φοιτητές μου, θα βρεθούν στα οφίτσια, όπως και παλιότερα εκείνοι της δικής μου γενιάς (είπαμε! η ιστορία έχει παγώσει σ΄ αυτή τη χώρα) εσείς όμως δεν κοιτάτε να κάνετε κανένα ιδιαίτερο στ΄ Αλβανικά μπας και βρείτε καμιά δουλιά στον κόσμο που ανατέλει;
Τότε είχαμε τουλάχιστο το στοιχείο της πρωτοτυπίας και τη δικαιολογία της δικτατορίας.
Φαντασία ώρα μηδέν. Θυμηθείτε, αριστεροί μου, το "Η φαντασία στην εξουσία!", αν σας λέει τίποτα.
Αλλά και καμιά ουσιαστική εξέγερση, που να ταιριάζει σε πραγματικούς δεκαοκτάρηδες. Γιατί πώς να είναι εξέγερση η αντιγραφή των απολύτως ίδιων πρακτικών, που τις εφηύραν οι νεολαίοι της μεταπολίτευσης, ίσως και να τις βίωσαν με κάποια αυθεντικότητα, πριν καταλήξουν- πενηντάρηδες πια- στις παρυφές, οι πολλοί, και στις κορυφές, οι λίγοι, του κρατικού κορβανά, του γεμάτου -αλιμονο!- με δανεικά χρήματα.
Tώρα η Κα Γιαννάκου αδειάζει εύκολα και απ΄ τ' αριστερά όλα τα «εξεγερμένα» γκρουπούσκουλα αφού προτείνει καθολική ψηφοφορία για το πρυτανικό συμβούλιο, ενώ οι «ηγέτες» του «φοιτητικού» «κινήματος» προτιμούν να ανατίθεται το έργο στα κομματόσκυλά τους.
Στα μεταξύ ο κόσμος έχει αλλάξει εκατό φορές, όσο δεν έχει αλλάξει τα προηγούμενα χίλια χρόνια, αλλά στην Ελλάδα συνεχίζει να αποτελεί μαγκιά να καίγονται ελληνικές σημαίες, συνεχίζει να ονοματίζονται «φοιτητικό κίνημα» οι πάσης φύσης πικραμένοι και κομματικοί ατζεντοφόροι, συνεχίζει να γράφει το κάθε πρόβατο το ασυνάρτητο βέλασμά του στους τοίχους, έτσι, για να μας βανδαλίζει την καθημερινότητα (φωτεινή εξαίρεση το Μετρό της Αθήνας που, για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο, δεν έχει εμπνεύσει ακόμη τους γραφίστες της πεντάρας. Ίσως κάτι το όμορφο τελικά να ηρεμεί ακόμη και τους κάφρους. Παρήγορη σκέψη. Ή μήπως πρόκειται απλά για σοφιστικέ βούρδουλα της Aττικό Μετρό;)
Όπως μαγκιά είναι και το να αγοράζει κανείς το δίπλωμα οδήγησης στην τοπική μαύρη αγορά, το να μη φοράει ζώνη ασφαλείας. Και άλλα πολλά, με άξονα την καταστροφή και την αυτοκαταστροφή. Που χέρι χέρι με την ηλιθιότητα, που παράγουν σήμερα τα περισσότερα κανάλια, λανσάρονται ως οι υψηλότερες μορφές δημιουργίας. Με φόντο βέβαια τη δομική ανεργία και την πανταχού παρούσα λαμογιά.
Αποτέλεσμα: τελευταίοι στην εκπαίδευση (πίσω και απο τους Ζουλού!!!-- δείτε τις διεθνείς κατατάξεις ιδρυμάτων) και πρώτοι στος σκοτωμούς στην άσφαλτο. Και υψηλή επίδοση στην αφασία και την άγνοια, με πολλούς να νομίζουν ότι είναι οι πρώτοι του (ευρωπαϊκού πια) χωριού, Ελληνάρες και λεβέντες.
Λοιπόν, Ελληνάρες μου, ακούστε το εξής: σήμερα, έξυπνοι κι εργατικοί βαλκάνιοι αρχίζουν να ελέγχουν σιγά σιγά το κύκλωμα της οικοδομής. Προϊστανται σε συνεργεία αντί να κάνουν το χαμάλη όπως κάναν πριν από δέκα - δεκαπέντε χρόνια. Περιμέντε λίγο ακόμη και θα δείτε ότι σε δέκα χρόνια θα υπάρχουν και τεχνικές εταιρίες, και βιομηχανικές μονάδες που θα ελέγχονται απο Αλβανούς, Γεωργιανούς, κ.λπ. Απ΄ τα παιδιά της πρώτης γενιάς, αυτής των χαμάληδων, που θα δουν τη ζωή πολύ πιο εξεγερμένα απ΄ το να βρωμίζουν τοίχους και να αγριεύουν με τα ματ για να αδειάσουν την αδρεναλίνη τους.
Και για να μην παρεξεγηθούμε. Μπράβο και πάλι μπράβο τους! Και ναι μεν οι σημερινοί σας «ηγέτες», φοιτητές μου, θα βρεθούν στα οφίτσια, όπως και παλιότερα εκείνοι της δικής μου γενιάς (είπαμε! η ιστορία έχει παγώσει σ΄ αυτή τη χώρα) εσείς όμως δεν κοιτάτε να κάνετε κανένα ιδιαίτερο στ΄ Αλβανικά μπας και βρείτε καμιά δουλιά στον κόσμο που ανατέλει;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)