Στις αρχές του 20ου αιώνα η σοσιαλιστική αριστερά χωρίστηκε στα δύο. Η μια «γραμμή» ακολούθησε μια διαλλακτική αντίληψη, που αναγνώρισε στην πράξη το οικονομικό πλεονέκτημα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και που είδε το σοσιαλισμό απλά ως απόπειρα μιας πιο δίκαιας κατανομής τού, καπιταλιστικά παραγόμενου, προϊόντος καθώς και ως ανάγκη για ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος. Τυπικός εκφραστής αυτής της μετριοπαθούς αντίληψης, ήταν ο ρεβιζιονιστής (του μαρξισμού) Eduard Bernstein, ο οποίος ήταν ο βασικός εμπνευστής της γερμανικής σοσιαδημοκρατίας αλλά και πολλών σκανδιναβών σοσιαλιστών. Ο Bernstein απεμπόλησε από πολύ νωρίς τις αντιλήψεις του Karl Marx περί δικτατορίας του προλεταριάτου, και προκάλεσε βέβαια την μήνι και την οργή των καθαρόαιμων μαρξιστών της εποχής, συμπεριλαμβανομένου και του Lenin.
Σήμερα η ιστορία έχει κρίνει τελεσίδικα ότι ο Bernstein δικαιώθηκε κατά κράτος, αντίθετα με τους οπαδούς της δικτατορίας του προλεταριάτου που κατάληξε δικτατορία του κόμματος και απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου και πολλών, πολλών άλλων.
Και κάτι ακόμη. Τολμώ την πρόβλεψη ότι αν η γραμμή του Bernstein είχε κυριαρχήσει στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο πιθανά η έννοια του σσιαλισμού να μην ήταν τόσο κακόηχη όπως είναι σήμερα. Η υπόθεση της κοινωνικής δικαιοσύνης μπορεί να ήταν πιο προωθημένη απ΄ ότι είναι σήμερα. Μπορεί να μην είχαμε τις κοινωνικές αθλιότητες της σημερινής Ρωσίας και λοιπής ανατολικής ευρώπης, όπου η κοινωνική πυραμίδα είναι τρισχειρότερη και απ΄ αυτή της Λατινικής Αμερικής. Και μπορεί η Ευρώπη να είχε μια σοβαρή κοινωνική αντίληψη και αυτοπεποίθηση να αντιπαραθέσει στη μονοκρατορία της Αμερικής. Αντί να φιλάει το χέρι του Κλίντον, όπως έκανε ο Βούλγαρος πρωθυπουργός όταν τον επισκέφθηκε στη Σόφια (και η Βουλγαρία Ευρώπη είναι, και με τη βούλα πια). Και μπορεί, αν το άκουσμα της δικτατορίας του προλεταριάτου δεν έφερνε εμετό, να ξέραμε ως Ευρωπαίοι πολύ περισσότερα για τα έργα του Μάρξ και τις πολύ σημαντικές θεωρίες του για την υπεραξία.
Προς τι η ιστορική υπενθύμιση όμως;
Σήμερα λοιπόν, έναν αιώνα μετά, παίζεται πιστεύω μια πολύ ανάλογη, με την παραπάνω, ιστορία, υπό το φως της παγκοσμιοποίησης, αυτή τη φορά. Και πάλι υπάρχουν δυο γραμμές ευρύτερα μέσα στην κοινωνία (δε λέω αριστερά γιατί τέτοιο πράγμα δε νομίζω ότι υπάρχει πια). Οι ακραίοι, στα βήματα του Lenin και του Stalin που καταδικάζουν συλλήβδην την παγκοσμιοποίηση, ως επίθεση του ιμπεριαλιασμού κατά των λαών και τα λοιπά και τα λοιπά. Η αντίληψη αυτή δε βλέπει φυσικά ότι η παγκοσμιοποίηση έδωσε ελπίδα και φαϊ σε εκατομμύρια για να μην πω δισεκατομμύρια Κινέζους, Ινδούς, Ταιλανδούς ακόμη και Βιετναμέζους πρόσφατα. Και η αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση κρατάει στα μαύρα σκοτάδια τους Άραβες, τους Πέρσες, τη μαύρη Αφρική και διάφορους άλλους εδώ κι εκεί.
Φυσικά υπάρχουν και αρνητικά στην παγκοσμιοποίηση. Όλοι τα βλέπουμε, δε χρειάζεται καμιά εξυπνάδα ούτε καμιά υπεράνθρωπη ηθική ικανότητα για να τα παραδεχθούμε. Αυτό όμως που χρειάζεται είναι να επικρατήσει ο ρεαλισμός, η ορθοφροσύνη και το μεγαλειώδες «μέτρο», που εφηύραν οι Αρχαίοι ως συνισταμένη όλων των αξιών.
Διότι αν η ιστορία επαναληφθεί και δεν τραβήξουμε μια διαχωριστική γραμμή αντίστοιχη μ΄ αυτή που τράβηξε ο Bernstein πριν 80- 90 χρόνια και δεν βροντοφωνάξουμε το προφανές,- ότι οικονομικά δηλαδή η παγκοσμιοποίηση είναι μονόδρομος- αλλά κοινωνικά πρέπει να υπάρξουν μέτρα και ρυθμίσεις υπέρ των αδυνάτων, υπέρ των χαμένων αυτής της υπόθεσης, και αν τραβήξουμε ρηξικέλευθα και "αγωνιστικά", ο 20ος αιώνας μπορεί να επαναληφθεί. Και όταν η αταλάντευτη γραμμή τελικά καταρρεύσει να μείνει πίσω το αντίστοιχο των παιδιών του Τσαουσέσκου στα λασποχαντάκια και τους βόθρους του Βουκουρεστίου...
Ακόμη και τα κομμουνιστικά γερόντια που κυβερνούν την Κίνα τάχουν καταλάβει αυτά. Αλλά στην Ευρώπη φαίνεται ότι το να φωνάζει κανείς "αγωνιστικά" κατά της παγκοσμιοποίησης και κατά των πάντων παραμένει δημοφιλής πρακτική.
15/3/07
O καθρέφτης των θρησκειών
Το Ισλαμ βαρύνεται με μια εγκληματική συμπεριφορά απέναντι στις γυναίκες ενώ το χειρότερο είναι ότι δε φαίνεται να το έχει πάρει χαμπάρι, όπως αντίστοιχα οι Γερμανοί έμπρακτα μετανοίωσανε για το φασισμό, οι Γιαπωνέζοι για τα εγκλήματά τους στην Κίνα, ο Πάπας για τις φωτιές του Μεσαίωνα, οι Ρώσοι για τον κομμουνισμό, οι Αμερικάνοι για το Βιετνάμ.
Το πρόβλημα με το Ισλαμ είναι ότι παραμένει άκαμπτο και αμετανόητο.
Εκεί άλλωστε βρίσκεται και το μεγαλείο του Ατατούρκ, που είναι ίσως ο μόνος ηγέτης ισλαμικής χώρας που παραδέχτηκε έμπρακτα ότι με πασάδες και χαρέμια δεν πας μακριά. Κάτι που με στενά εθνικά κριτήρια δε μας βοήθησε και πολύ, αλλά τουλάχιστον σταμάτησαν στην Τουρκία να βάζουν τις χανούμισες στα τσουβάλια ζωντανές—όταν τις βαριόνταν ή όταν γερνάγανε—και να τις πετάνε στο Βόσπορο, έτσι, ανάμεσα σε δυο ρουφηξιές ναργιλέ. (πηγή: Harem: The World Behind the Veil, Alev Lytle Croutier)
Οι υπόλοιποι πιστοί, δηλώνουν απόλυτα ικανοποιημένοι και σίγουροι με τον εαυτό τους. Φυσικά, επειδή κάποιος πρέπει να φταίει για την υπανάπτυξή τους, τα ρίχνουν στον καπιταλισμό, στους αμερικάνους και στους γνωστούς αγνώστους. Και ρίχνουν και καμιά ανθρώπινη βόμβα αριστερά – δεξιά.
Όλους αυτούς τους «κακούς», που ρημάξανε φυσικά τους Άραβες και τα ξαδέρφια τους- καμιά αντίρρηση σ΄ αυτό- δεν πρόκειται ποτέ ωστόσο να τους αντιπαλέψεις αν δε βρεις τη δύναμη να δεις τη φάτσα σου στον καθρέφτη. Και να τη δεις καλά.
Η Ευρώπη είδε λοιπόν τη φάτσα της καλά και καθαρά, αρκετές φορές, και έκανε μεγάλες τομές. Πες τες διαφωτισμό, πες τες διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους, πες τη επανακάλυψη του αρχαίου, αισθητικού- φιλοσοφικού- επιστημονικού μεγαλείου, όπως και να τις πεις, το πείραμα με τον καθρέφτη έγινε.
Και μέσα στον καθρέφτη ο Ευρωπαίος είδε και ξαναανακάλυψε τη θρησκεία του, που μ΄ όλες τις αντιφάσεις και τους μυριάδες ψευδοπροφήτες, στις βασικές της διατυπώσεις είχε μήνυμα πρωτόγνωρα επαναστατικό για την εποχή της.
«Ουκ ένι Ιουδαίος ουδε Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδε ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ΄ πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού.» (Παύλος, Προς Γαλάτας Επιστολή)
Φοβάμαι ότι τέτοια κουβέντα ο μουσουλμάνος όσο μεγάλο καθρέφτη και να στήσει απέναντι ούτε θα δει ούτε θ΄ ακούσει. Και ίσως, γι΄ αυτό τ΄ αποφεύγει και το καθυστερεί.
Με βάση το Κοράνι καλύτερα να σε φυλάξει ο Θεός να μη γεννηθείς γυναίκα.
Ιδού:
Κοράνι 2.222 «Η γυναικεία περίοδος είναι μια άβολη κατάσταση—μείνετε μακριά απ΄ τις γυναίκες μέχρι να γίνουν καθαρές. Και τότε, πηγαίντε μέσα τους ,όπως πρόσταξε ο Αλλάχ»
Κοράνι 2:223. "Οι γυναίκες σας είναι σαν το χωράφι σας, πηγαίντε σ΄ αυτό όποτε θελήσετε”
Κοράνι 4:34 «Οι καλές γυναίκες είναι πειθαρχημένες... για όσους από σας φοβούνται μην σας εγκατάλειψουν, νουθετήστε τες και αφήστε τες μόνες στο κρεβάτι και δείρτε τες»
Καθαρές κουβέντες.
Για περισσότερα στοιχεία και γλαφυρές περιγραφές περί του ρόλου της γυναίκας στο Ισλάμ, δείτε και το βιβλίο «Harem Girl». Ήδη από το εξώφυλλο θα μπειτε στο κλίμα (μια γυμνή γυναίκα που την κοιτάει ο αφέντης της στα δόντια σαν τα άλογα—αν και τα άλογα ήταν πέντε φορές πιο ακριβά απ΄ τις γυναίκες στην αραπιά όπως αναφέρεται στο ίδιο το βιβλίο)
Συμπέρασμα: το αρχέγονο μήνυμα που φέρνει κάθε ιδεολογία όσο και να συγκαλυφθεί στο πέρασμα του χρόνου, όσο και να παρερμηνευτεί και διαστρεβλωθεί, παραμένει εκεί.
Και το μήνυμα του Χριστού ήταν πιο επαναστατικό και προοδευτικό από αυτό του Μωάμεθ.
Και σ΄ ένα βαθμό, αν περνάμε καλά σήμερα, έχει κι΄ αυτό παίξει το ρόλο του.
Το πρόβλημα με το Ισλαμ είναι ότι παραμένει άκαμπτο και αμετανόητο.
Εκεί άλλωστε βρίσκεται και το μεγαλείο του Ατατούρκ, που είναι ίσως ο μόνος ηγέτης ισλαμικής χώρας που παραδέχτηκε έμπρακτα ότι με πασάδες και χαρέμια δεν πας μακριά. Κάτι που με στενά εθνικά κριτήρια δε μας βοήθησε και πολύ, αλλά τουλάχιστον σταμάτησαν στην Τουρκία να βάζουν τις χανούμισες στα τσουβάλια ζωντανές—όταν τις βαριόνταν ή όταν γερνάγανε—και να τις πετάνε στο Βόσπορο, έτσι, ανάμεσα σε δυο ρουφηξιές ναργιλέ. (πηγή: Harem: The World Behind the Veil, Alev Lytle Croutier)
Οι υπόλοιποι πιστοί, δηλώνουν απόλυτα ικανοποιημένοι και σίγουροι με τον εαυτό τους. Φυσικά, επειδή κάποιος πρέπει να φταίει για την υπανάπτυξή τους, τα ρίχνουν στον καπιταλισμό, στους αμερικάνους και στους γνωστούς αγνώστους. Και ρίχνουν και καμιά ανθρώπινη βόμβα αριστερά – δεξιά.
Όλους αυτούς τους «κακούς», που ρημάξανε φυσικά τους Άραβες και τα ξαδέρφια τους- καμιά αντίρρηση σ΄ αυτό- δεν πρόκειται ποτέ ωστόσο να τους αντιπαλέψεις αν δε βρεις τη δύναμη να δεις τη φάτσα σου στον καθρέφτη. Και να τη δεις καλά.
Η Ευρώπη είδε λοιπόν τη φάτσα της καλά και καθαρά, αρκετές φορές, και έκανε μεγάλες τομές. Πες τες διαφωτισμό, πες τες διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους, πες τη επανακάλυψη του αρχαίου, αισθητικού- φιλοσοφικού- επιστημονικού μεγαλείου, όπως και να τις πεις, το πείραμα με τον καθρέφτη έγινε.
Και μέσα στον καθρέφτη ο Ευρωπαίος είδε και ξαναανακάλυψε τη θρησκεία του, που μ΄ όλες τις αντιφάσεις και τους μυριάδες ψευδοπροφήτες, στις βασικές της διατυπώσεις είχε μήνυμα πρωτόγνωρα επαναστατικό για την εποχή της.
«Ουκ ένι Ιουδαίος ουδε Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδε ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ΄ πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού.» (Παύλος, Προς Γαλάτας Επιστολή)
Φοβάμαι ότι τέτοια κουβέντα ο μουσουλμάνος όσο μεγάλο καθρέφτη και να στήσει απέναντι ούτε θα δει ούτε θ΄ ακούσει. Και ίσως, γι΄ αυτό τ΄ αποφεύγει και το καθυστερεί.
Με βάση το Κοράνι καλύτερα να σε φυλάξει ο Θεός να μη γεννηθείς γυναίκα.
Ιδού:
Κοράνι 2.222 «Η γυναικεία περίοδος είναι μια άβολη κατάσταση—μείνετε μακριά απ΄ τις γυναίκες μέχρι να γίνουν καθαρές. Και τότε, πηγαίντε μέσα τους ,όπως πρόσταξε ο Αλλάχ»
Κοράνι 2:223. "Οι γυναίκες σας είναι σαν το χωράφι σας, πηγαίντε σ΄ αυτό όποτε θελήσετε”
Κοράνι 4:34 «Οι καλές γυναίκες είναι πειθαρχημένες... για όσους από σας φοβούνται μην σας εγκατάλειψουν, νουθετήστε τες και αφήστε τες μόνες στο κρεβάτι και δείρτε τες»
Καθαρές κουβέντες.
Για περισσότερα στοιχεία και γλαφυρές περιγραφές περί του ρόλου της γυναίκας στο Ισλάμ, δείτε και το βιβλίο «Harem Girl». Ήδη από το εξώφυλλο θα μπειτε στο κλίμα (μια γυμνή γυναίκα που την κοιτάει ο αφέντης της στα δόντια σαν τα άλογα—αν και τα άλογα ήταν πέντε φορές πιο ακριβά απ΄ τις γυναίκες στην αραπιά όπως αναφέρεται στο ίδιο το βιβλίο)
Συμπέρασμα: το αρχέγονο μήνυμα που φέρνει κάθε ιδεολογία όσο και να συγκαλυφθεί στο πέρασμα του χρόνου, όσο και να παρερμηνευτεί και διαστρεβλωθεί, παραμένει εκεί.
Και το μήνυμα του Χριστού ήταν πιο επαναστατικό και προοδευτικό από αυτό του Μωάμεθ.
Και σ΄ ένα βαθμό, αν περνάμε καλά σήμερα, έχει κι΄ αυτό παίξει το ρόλο του.
10/3/07
Οι καταλήψεις και οι καταθλίψεις
Το χειρότερο με τις καταλήψεις και τις λοιπές εκδηλώσεις μαζικής υστερίας στα Πανεπιστήμια, με τις ευλογίες του Κου Απέκη, της αριστεράς και άλλων γνωστών αναξιοπαθούντων («αναρχικοί», κ.λπ) είναι η καταθλιπτική κοινοτοπία που τις χαρακτηρίζει, η σχέση ακριβούς αντίγραφου που έχουν με αντίστοιχες πρακτικές προ εικοσιπενταετίας.
Τότε είχαμε τουλάχιστο το στοιχείο της πρωτοτυπίας και τη δικαιολογία της δικτατορίας.
Φαντασία ώρα μηδέν. Θυμηθείτε, αριστεροί μου, το "Η φαντασία στην εξουσία!", αν σας λέει τίποτα.
Αλλά και καμιά ουσιαστική εξέγερση, που να ταιριάζει σε πραγματικούς δεκαοκτάρηδες. Γιατί πώς να είναι εξέγερση η αντιγραφή των απολύτως ίδιων πρακτικών, που τις εφηύραν οι νεολαίοι της μεταπολίτευσης, ίσως και να τις βίωσαν με κάποια αυθεντικότητα, πριν καταλήξουν- πενηντάρηδες πια- στις παρυφές, οι πολλοί, και στις κορυφές, οι λίγοι, του κρατικού κορβανά, του γεμάτου -αλιμονο!- με δανεικά χρήματα.
Tώρα η Κα Γιαννάκου αδειάζει εύκολα και απ΄ τ' αριστερά όλα τα «εξεγερμένα» γκρουπούσκουλα αφού προτείνει καθολική ψηφοφορία για το πρυτανικό συμβούλιο, ενώ οι «ηγέτες» του «φοιτητικού» «κινήματος» προτιμούν να ανατίθεται το έργο στα κομματόσκυλά τους.
Στα μεταξύ ο κόσμος έχει αλλάξει εκατό φορές, όσο δεν έχει αλλάξει τα προηγούμενα χίλια χρόνια, αλλά στην Ελλάδα συνεχίζει να αποτελεί μαγκιά να καίγονται ελληνικές σημαίες, συνεχίζει να ονοματίζονται «φοιτητικό κίνημα» οι πάσης φύσης πικραμένοι και κομματικοί ατζεντοφόροι, συνεχίζει να γράφει το κάθε πρόβατο το ασυνάρτητο βέλασμά του στους τοίχους, έτσι, για να μας βανδαλίζει την καθημερινότητα (φωτεινή εξαίρεση το Μετρό της Αθήνας που, για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο, δεν έχει εμπνεύσει ακόμη τους γραφίστες της πεντάρας. Ίσως κάτι το όμορφο τελικά να ηρεμεί ακόμη και τους κάφρους. Παρήγορη σκέψη. Ή μήπως πρόκειται απλά για σοφιστικέ βούρδουλα της Aττικό Μετρό;)
Όπως μαγκιά είναι και το να αγοράζει κανείς το δίπλωμα οδήγησης στην τοπική μαύρη αγορά, το να μη φοράει ζώνη ασφαλείας. Και άλλα πολλά, με άξονα την καταστροφή και την αυτοκαταστροφή. Που χέρι χέρι με την ηλιθιότητα, που παράγουν σήμερα τα περισσότερα κανάλια, λανσάρονται ως οι υψηλότερες μορφές δημιουργίας. Με φόντο βέβαια τη δομική ανεργία και την πανταχού παρούσα λαμογιά.
Αποτέλεσμα: τελευταίοι στην εκπαίδευση (πίσω και απο τους Ζουλού!!!-- δείτε τις διεθνείς κατατάξεις ιδρυμάτων) και πρώτοι στος σκοτωμούς στην άσφαλτο. Και υψηλή επίδοση στην αφασία και την άγνοια, με πολλούς να νομίζουν ότι είναι οι πρώτοι του (ευρωπαϊκού πια) χωριού, Ελληνάρες και λεβέντες.
Λοιπόν, Ελληνάρες μου, ακούστε το εξής: σήμερα, έξυπνοι κι εργατικοί βαλκάνιοι αρχίζουν να ελέγχουν σιγά σιγά το κύκλωμα της οικοδομής. Προϊστανται σε συνεργεία αντί να κάνουν το χαμάλη όπως κάναν πριν από δέκα - δεκαπέντε χρόνια. Περιμέντε λίγο ακόμη και θα δείτε ότι σε δέκα χρόνια θα υπάρχουν και τεχνικές εταιρίες, και βιομηχανικές μονάδες που θα ελέγχονται απο Αλβανούς, Γεωργιανούς, κ.λπ. Απ΄ τα παιδιά της πρώτης γενιάς, αυτής των χαμάληδων, που θα δουν τη ζωή πολύ πιο εξεγερμένα απ΄ το να βρωμίζουν τοίχους και να αγριεύουν με τα ματ για να αδειάσουν την αδρεναλίνη τους.
Και για να μην παρεξεγηθούμε. Μπράβο και πάλι μπράβο τους! Και ναι μεν οι σημερινοί σας «ηγέτες», φοιτητές μου, θα βρεθούν στα οφίτσια, όπως και παλιότερα εκείνοι της δικής μου γενιάς (είπαμε! η ιστορία έχει παγώσει σ΄ αυτή τη χώρα) εσείς όμως δεν κοιτάτε να κάνετε κανένα ιδιαίτερο στ΄ Αλβανικά μπας και βρείτε καμιά δουλιά στον κόσμο που ανατέλει;
Τότε είχαμε τουλάχιστο το στοιχείο της πρωτοτυπίας και τη δικαιολογία της δικτατορίας.
Φαντασία ώρα μηδέν. Θυμηθείτε, αριστεροί μου, το "Η φαντασία στην εξουσία!", αν σας λέει τίποτα.
Αλλά και καμιά ουσιαστική εξέγερση, που να ταιριάζει σε πραγματικούς δεκαοκτάρηδες. Γιατί πώς να είναι εξέγερση η αντιγραφή των απολύτως ίδιων πρακτικών, που τις εφηύραν οι νεολαίοι της μεταπολίτευσης, ίσως και να τις βίωσαν με κάποια αυθεντικότητα, πριν καταλήξουν- πενηντάρηδες πια- στις παρυφές, οι πολλοί, και στις κορυφές, οι λίγοι, του κρατικού κορβανά, του γεμάτου -αλιμονο!- με δανεικά χρήματα.
Tώρα η Κα Γιαννάκου αδειάζει εύκολα και απ΄ τ' αριστερά όλα τα «εξεγερμένα» γκρουπούσκουλα αφού προτείνει καθολική ψηφοφορία για το πρυτανικό συμβούλιο, ενώ οι «ηγέτες» του «φοιτητικού» «κινήματος» προτιμούν να ανατίθεται το έργο στα κομματόσκυλά τους.
Στα μεταξύ ο κόσμος έχει αλλάξει εκατό φορές, όσο δεν έχει αλλάξει τα προηγούμενα χίλια χρόνια, αλλά στην Ελλάδα συνεχίζει να αποτελεί μαγκιά να καίγονται ελληνικές σημαίες, συνεχίζει να ονοματίζονται «φοιτητικό κίνημα» οι πάσης φύσης πικραμένοι και κομματικοί ατζεντοφόροι, συνεχίζει να γράφει το κάθε πρόβατο το ασυνάρτητο βέλασμά του στους τοίχους, έτσι, για να μας βανδαλίζει την καθημερινότητα (φωτεινή εξαίρεση το Μετρό της Αθήνας που, για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο, δεν έχει εμπνεύσει ακόμη τους γραφίστες της πεντάρας. Ίσως κάτι το όμορφο τελικά να ηρεμεί ακόμη και τους κάφρους. Παρήγορη σκέψη. Ή μήπως πρόκειται απλά για σοφιστικέ βούρδουλα της Aττικό Μετρό;)
Όπως μαγκιά είναι και το να αγοράζει κανείς το δίπλωμα οδήγησης στην τοπική μαύρη αγορά, το να μη φοράει ζώνη ασφαλείας. Και άλλα πολλά, με άξονα την καταστροφή και την αυτοκαταστροφή. Που χέρι χέρι με την ηλιθιότητα, που παράγουν σήμερα τα περισσότερα κανάλια, λανσάρονται ως οι υψηλότερες μορφές δημιουργίας. Με φόντο βέβαια τη δομική ανεργία και την πανταχού παρούσα λαμογιά.
Αποτέλεσμα: τελευταίοι στην εκπαίδευση (πίσω και απο τους Ζουλού!!!-- δείτε τις διεθνείς κατατάξεις ιδρυμάτων) και πρώτοι στος σκοτωμούς στην άσφαλτο. Και υψηλή επίδοση στην αφασία και την άγνοια, με πολλούς να νομίζουν ότι είναι οι πρώτοι του (ευρωπαϊκού πια) χωριού, Ελληνάρες και λεβέντες.
Λοιπόν, Ελληνάρες μου, ακούστε το εξής: σήμερα, έξυπνοι κι εργατικοί βαλκάνιοι αρχίζουν να ελέγχουν σιγά σιγά το κύκλωμα της οικοδομής. Προϊστανται σε συνεργεία αντί να κάνουν το χαμάλη όπως κάναν πριν από δέκα - δεκαπέντε χρόνια. Περιμέντε λίγο ακόμη και θα δείτε ότι σε δέκα χρόνια θα υπάρχουν και τεχνικές εταιρίες, και βιομηχανικές μονάδες που θα ελέγχονται απο Αλβανούς, Γεωργιανούς, κ.λπ. Απ΄ τα παιδιά της πρώτης γενιάς, αυτής των χαμάληδων, που θα δουν τη ζωή πολύ πιο εξεγερμένα απ΄ το να βρωμίζουν τοίχους και να αγριεύουν με τα ματ για να αδειάσουν την αδρεναλίνη τους.
Και για να μην παρεξεγηθούμε. Μπράβο και πάλι μπράβο τους! Και ναι μεν οι σημερινοί σας «ηγέτες», φοιτητές μου, θα βρεθούν στα οφίτσια, όπως και παλιότερα εκείνοι της δικής μου γενιάς (είπαμε! η ιστορία έχει παγώσει σ΄ αυτή τη χώρα) εσείς όμως δεν κοιτάτε να κάνετε κανένα ιδιαίτερο στ΄ Αλβανικά μπας και βρείτε καμιά δουλιά στον κόσμο που ανατέλει;
31/1/07
Educational policies in Greece
One of the most backward aspects of the current educational policies in Greece is the fact that they are 100% driven from the government with no practical account given to the university management (in fact micro-management would be a far more accurate term), to the industry or to chambers of commerce, industry, etc. Not to mention the public authorities themselves, which are well behind the maturity required to articulate any opinion or initiate any project as regards university level education.
This state- centric, soviet- style, approach allows no real decision making to anyone but the central government. Management positions in the academic establishments have no real appeal per se; only as stepping stones for a political career. Few serious people, with interfaces to science and/ or business would ever care to assume management positions in an environment where they would have to manage secretarial like tasks.
This situation is a result of a broader crisis, which reflects the many erroneous assumptions that prevail in the Greek society. Where else in the world any bandit can shut himself in an academic establishment, do whatever he wishes and be totally immune from the police? Where else in the world students, when their demand was refused, would take bricks and mortar and literally built their professors in their meeting room? Which other country in the world has numerous students in countries of absolutely no academic, if any at all, reputation?
These facts are presented just to be fair with the state. In such a crisis environment it is natural for the state to be conservative. To resist giving away authority or even consultation chances to professors, industry, institutions, social organizations, or whatever.
Lastly, all this should not sound laden with pessimism. There are parts of the society and the economy that are thriving. The maritime business in No. 1 globally, having No. 2 a very good deal behind it. Tourism is on the correct path. A healthy part of the industry fights its way successfully through in difficult markets. Even in education, if you take a walk in the corridors of any known University of the West you will hear Greek of fall on Greek names on the Professor’s door.
But there is an unhealthy state, a irrationally big state, which supervises the non-ambitious interests of a significant part of the society, those that lie on the defense lines and look forward to the protector state to take care of them.
There is hardly any other area more than education where this state failure, despite the many and real excuses it may draw upon, is so apparent.
People, by definition, as a whole, can not be responsible. People, as presented above, in some areas thrive. We have the state in order to, by definition, assign to it the responsibility of how things are managed.
This state- centric, soviet- style, approach allows no real decision making to anyone but the central government. Management positions in the academic establishments have no real appeal per se; only as stepping stones for a political career. Few serious people, with interfaces to science and/ or business would ever care to assume management positions in an environment where they would have to manage secretarial like tasks.
This situation is a result of a broader crisis, which reflects the many erroneous assumptions that prevail in the Greek society. Where else in the world any bandit can shut himself in an academic establishment, do whatever he wishes and be totally immune from the police? Where else in the world students, when their demand was refused, would take bricks and mortar and literally built their professors in their meeting room? Which other country in the world has numerous students in countries of absolutely no academic, if any at all, reputation?
These facts are presented just to be fair with the state. In such a crisis environment it is natural for the state to be conservative. To resist giving away authority or even consultation chances to professors, industry, institutions, social organizations, or whatever.
Lastly, all this should not sound laden with pessimism. There are parts of the society and the economy that are thriving. The maritime business in No. 1 globally, having No. 2 a very good deal behind it. Tourism is on the correct path. A healthy part of the industry fights its way successfully through in difficult markets. Even in education, if you take a walk in the corridors of any known University of the West you will hear Greek of fall on Greek names on the Professor’s door.
But there is an unhealthy state, a irrationally big state, which supervises the non-ambitious interests of a significant part of the society, those that lie on the defense lines and look forward to the protector state to take care of them.
There is hardly any other area more than education where this state failure, despite the many and real excuses it may draw upon, is so apparent.
People, by definition, as a whole, can not be responsible. People, as presented above, in some areas thrive. We have the state in order to, by definition, assign to it the responsibility of how things are managed.
29/1/07
Ήταν κι΄ αυτές (οι εκλογές) μια κάποια λύση
Στις εκλογές του ΤΕΕ, τον περασμένο Νοέμβρη, μπήκα στο παραβάν και βγήκα μετά από ένα τέταρτο, για να ρίξω ψηφοδέλτια σε 5- 6 κάλπες. Φίλοι με πληροφόρησαν ότι υπήρχαν 6-7.000 υποψήφιοι μηχανικοί, από μια κοινότητα που αριθμεί 100 και κάτι χιλιάδες. Ο ένας δηλαδή στους 12- 14 μηχανικούς ήταν υποψήφιος!
Τα ίδια και στις εκλογές για δήμαρχους και νομάρχες. Η μισή Ελλάδα διεκδίκησε την ψήφο της άλλης μισής!!
Τώρα βέβαια να υποθέσουμε ότι όλα αυτά είναι μια ισχυρή εσωτερική παρόρμηση για προσφορά στην κοινωνία; Κυνικές οι εποχές μας, μάλλον απίθανο τέτοιος ζήλος να έχει τόσο ευγενή κίνητρα.
Έχω μια πιο απλή εξήγηση. Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας καθοδηγείται από τα οικονομικά συμφέροντα που μπορεί, ασφαλέστερα, να προωθήσει από τέτοιες θέσεις εξουσίας. Και ένα άλλο, μεγάλο, μέρος, χιλιάδες δηλαδή άτομα, είναι παγιδευμένα σε μια ηλίθια και ανάξια πραγματικότητα και ζητάνε εναγώνια διέξοδο προς πάσα κατεύθυνση.
Τώρα ποια ομάδα, η υστερόβουλη ή ή εγκλωβισμένη, είναι η μεγαλύτερη, δύσκολο να πει κανείς. Ούτε και τα όρια είναι πάντα καθαρά. Μέσα σ΄ αυτές όμως τις οριογραμμές βρίσκεται πιστεύω η ερμηνεία για τη μανία που έχουν πολλοί από μας να εκτεθούν στην κρίση των υπόλοιπων.
Έχουμε λοιπόν γεμίσει προέδρους και λοιπούς αξιωματούχους, που υφαίνουν την ατζέντα τους γύρω από έναν τεράστιο κρατικό κορβανά,... που τον γεμίζει, φευ, το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα σε χρέωση των επόμενων γενεών.
Που δηλώνουν επιφυλακτικοί με την επιχειρηματικότητα και τον ιδιωτικό τομέα (γιατί ποτέ δε θα τα καταφέρνανε) και σκεπτικοί και εχθρικοί με την παγκοσμιοποίηση (γιατί πού να ψάχνουν τώρα ψήφους μακριά απ΄ το χωρίο τους ή τη συντεχνία τους).
Έχεις βέβαια και την κοπελίτσα - συνδικαλίστρια - φοιτήτρια στην τελεόραση, που δηλώνει με στόμφο, και με αφορμή- όπως τουλάχιστον νομίζει- το άρθρο 16, ότι θα παλέψει για δικαιώματα, μπλα, μπλα, μπλα... Ενώ, οι παλέστρες είναι ανοικτές πια και στο ωραίο φύλο, ώστε να μη χρειάζεται να παλεύει, εξόριστα και φαντασιακά, σε άσχετους χώρους, χωρίς καναβάτσο, αντίπαλο και διαιτητή.
Η ανοησία και η ξύλινη γλώσσα, βαλσαμωμένη απ΄ την επονομαζόμενη αριστερά, γι΄ αυτό και απαράλλαχτη για 30 και πλέον χρόνια, έχει θέσει πλήρως εκτός μάχης το δικαίωμα και τη δυνατότητα στην ουτοπία, το μεγάλο αυτό δώρο της νεότητας.
Ετοιμάζεται και η κατά φαντασία φοιτήτριά μας, η κατά φαντασία παλεστής μας, απ΄ τα δεκαεννιά της χρόνια, για τη μεγάλη του έθνους κάλπη...
Όπως είπε σωστά και ο Κώστας Σημίτης, στη πρώτη του τετραετία όταν ήταν ζωηρός και δεν τον είχε πνίξει η σαπίλα, υπάρχουν δυο Ελλάδες. Σίγουρα εκτός απ΄ την κοπελίτσα και τους δημαρχαίους υπάρχουν και άλλοι σ΄ αυτή τη χώρα.
Κάποια μέρα...
... they will come from the shadows, που έλεγε και η Joan Baez
Τα ίδια και στις εκλογές για δήμαρχους και νομάρχες. Η μισή Ελλάδα διεκδίκησε την ψήφο της άλλης μισής!!
Τώρα βέβαια να υποθέσουμε ότι όλα αυτά είναι μια ισχυρή εσωτερική παρόρμηση για προσφορά στην κοινωνία; Κυνικές οι εποχές μας, μάλλον απίθανο τέτοιος ζήλος να έχει τόσο ευγενή κίνητρα.
Έχω μια πιο απλή εξήγηση. Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας καθοδηγείται από τα οικονομικά συμφέροντα που μπορεί, ασφαλέστερα, να προωθήσει από τέτοιες θέσεις εξουσίας. Και ένα άλλο, μεγάλο, μέρος, χιλιάδες δηλαδή άτομα, είναι παγιδευμένα σε μια ηλίθια και ανάξια πραγματικότητα και ζητάνε εναγώνια διέξοδο προς πάσα κατεύθυνση.
Τώρα ποια ομάδα, η υστερόβουλη ή ή εγκλωβισμένη, είναι η μεγαλύτερη, δύσκολο να πει κανείς. Ούτε και τα όρια είναι πάντα καθαρά. Μέσα σ΄ αυτές όμως τις οριογραμμές βρίσκεται πιστεύω η ερμηνεία για τη μανία που έχουν πολλοί από μας να εκτεθούν στην κρίση των υπόλοιπων.
Έχουμε λοιπόν γεμίσει προέδρους και λοιπούς αξιωματούχους, που υφαίνουν την ατζέντα τους γύρω από έναν τεράστιο κρατικό κορβανά,... που τον γεμίζει, φευ, το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα σε χρέωση των επόμενων γενεών.
Που δηλώνουν επιφυλακτικοί με την επιχειρηματικότητα και τον ιδιωτικό τομέα (γιατί ποτέ δε θα τα καταφέρνανε) και σκεπτικοί και εχθρικοί με την παγκοσμιοποίηση (γιατί πού να ψάχνουν τώρα ψήφους μακριά απ΄ το χωρίο τους ή τη συντεχνία τους).
Έχεις βέβαια και την κοπελίτσα - συνδικαλίστρια - φοιτήτρια στην τελεόραση, που δηλώνει με στόμφο, και με αφορμή- όπως τουλάχιστον νομίζει- το άρθρο 16, ότι θα παλέψει για δικαιώματα, μπλα, μπλα, μπλα... Ενώ, οι παλέστρες είναι ανοικτές πια και στο ωραίο φύλο, ώστε να μη χρειάζεται να παλεύει, εξόριστα και φαντασιακά, σε άσχετους χώρους, χωρίς καναβάτσο, αντίπαλο και διαιτητή.
Η ανοησία και η ξύλινη γλώσσα, βαλσαμωμένη απ΄ την επονομαζόμενη αριστερά, γι΄ αυτό και απαράλλαχτη για 30 και πλέον χρόνια, έχει θέσει πλήρως εκτός μάχης το δικαίωμα και τη δυνατότητα στην ουτοπία, το μεγάλο αυτό δώρο της νεότητας.
Ετοιμάζεται και η κατά φαντασία φοιτήτριά μας, η κατά φαντασία παλεστής μας, απ΄ τα δεκαεννιά της χρόνια, για τη μεγάλη του έθνους κάλπη...
Όπως είπε σωστά και ο Κώστας Σημίτης, στη πρώτη του τετραετία όταν ήταν ζωηρός και δεν τον είχε πνίξει η σαπίλα, υπάρχουν δυο Ελλάδες. Σίγουρα εκτός απ΄ την κοπελίτσα και τους δημαρχαίους υπάρχουν και άλλοι σ΄ αυτή τη χώρα.
Κάποια μέρα...
... they will come from the shadows, που έλεγε και η Joan Baez
14/1/07
Koυφοντίνα΄ μ ζώσε τ΄ άρματα
H νέα γενιά εγκληματιών – τρομοκρατών φαίνεται ότι αρματώθηκε και άρχισε τις ρουκέτες στην Αμερικάνικη πρεσβεία και όλα τα άλλα σύμβολα τα καταχωνιασμένα στις εσχατιές των κόμπλεξ της.
Μια σύσταση, αν επιτρέπεται.
Παιδιά, πάτε καλά; Καλά, ας ξεχάσουμε για μια στιγμή ότι το να πυροβολάς με μπαζούκας και ρουκέτες απαγορεύεται νομικά – γιατί θα σε βάλουν φυλακή, ηθικά- γιατί θα σκοτώσεις σίγουρα κάποιον ή περισσότερους άσχετους και λογικά- γιατί τα καριοφίλια σήμερα δε φέρνουν αποτελέσματα. Ας πούμε ότι όλα αυτά είναι λεπτομέρειες και ότι εσείς είστε οι νέοι Ρομπέν των Δασών που θα γκρεμίσετε, με κάθε κόστος, το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του...
Καλα ρε παιδιά, να μπω για λίγο στη θέση σας και να πω ότι έτσι πράγματι είναι. Ρομπέν μου! Και γιατί βρε βλαμένοι πυροβολάτε κάτι καημένους αστυνομικούς- έστω και ματατζήδες- που άφησαν τα πρόβατα και ήρθαν να δουν την Αθήνα; Μόνο εσείς θα βλέπετε την Αθήνα ρε ζωντόβολα; Αυτός ρε είναι ο σοσιαλισμός σας; Αυτοί ρε ηλίθιοι είναι η εξουσία; Βρε χαϊβάνια, στην Ελλάδα γίνεται χαμός σήμερα. Σε ποιον πλανήτη ζείτε; Αλωνίζουν έμποροι ναρκωτικών, λευκής σαρκός, λαμόγια κάθε χρώματος, που η κάθε μίζα που εισπράττουν είναι όση όλα τα μηνιάτικα των ΜΑΤ μαζί. Αναρωτιέμαι ρε ηλίθιοι, δε νομίζετε ότι όταν τελικά σας μαζέψει ο μπόγιας, γιατί θα σας μαζέψει – ρωτήστε τον Κουφοντίνα να σας πει τις λεπτομέρειες - δε νομίζετε λοιπόν, ότι θα βοήθαγε την υπόθεσή σας να είχατε ξεκάνει κάποιους απ΄ τους παραπάνω; Προσπαθώ να μπω στο βλαμένο μυαλό σας, που σας κάνει να πιστεύετε ότι ο ματατζής απ΄ τ’ Άγραφα ή άντε κανένας μαύρος λοχίας απ΄ τη Νεμπράσκα, είναι εξουσία. Και εσείς πρέπει να μας απαλλάξετε απ΄ αυτή.
Αδύνατο ρε παληκάρια μου.
Άντε και καλή φυλακή
Μια σύσταση, αν επιτρέπεται.
Παιδιά, πάτε καλά; Καλά, ας ξεχάσουμε για μια στιγμή ότι το να πυροβολάς με μπαζούκας και ρουκέτες απαγορεύεται νομικά – γιατί θα σε βάλουν φυλακή, ηθικά- γιατί θα σκοτώσεις σίγουρα κάποιον ή περισσότερους άσχετους και λογικά- γιατί τα καριοφίλια σήμερα δε φέρνουν αποτελέσματα. Ας πούμε ότι όλα αυτά είναι λεπτομέρειες και ότι εσείς είστε οι νέοι Ρομπέν των Δασών που θα γκρεμίσετε, με κάθε κόστος, το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του...
Καλα ρε παιδιά, να μπω για λίγο στη θέση σας και να πω ότι έτσι πράγματι είναι. Ρομπέν μου! Και γιατί βρε βλαμένοι πυροβολάτε κάτι καημένους αστυνομικούς- έστω και ματατζήδες- που άφησαν τα πρόβατα και ήρθαν να δουν την Αθήνα; Μόνο εσείς θα βλέπετε την Αθήνα ρε ζωντόβολα; Αυτός ρε είναι ο σοσιαλισμός σας; Αυτοί ρε ηλίθιοι είναι η εξουσία; Βρε χαϊβάνια, στην Ελλάδα γίνεται χαμός σήμερα. Σε ποιον πλανήτη ζείτε; Αλωνίζουν έμποροι ναρκωτικών, λευκής σαρκός, λαμόγια κάθε χρώματος, που η κάθε μίζα που εισπράττουν είναι όση όλα τα μηνιάτικα των ΜΑΤ μαζί. Αναρωτιέμαι ρε ηλίθιοι, δε νομίζετε ότι όταν τελικά σας μαζέψει ο μπόγιας, γιατί θα σας μαζέψει – ρωτήστε τον Κουφοντίνα να σας πει τις λεπτομέρειες - δε νομίζετε λοιπόν, ότι θα βοήθαγε την υπόθεσή σας να είχατε ξεκάνει κάποιους απ΄ τους παραπάνω; Προσπαθώ να μπω στο βλαμένο μυαλό σας, που σας κάνει να πιστεύετε ότι ο ματατζής απ΄ τ’ Άγραφα ή άντε κανένας μαύρος λοχίας απ΄ τη Νεμπράσκα, είναι εξουσία. Και εσείς πρέπει να μας απαλλάξετε απ΄ αυτή.
Αδύνατο ρε παληκάρια μου.
Άντε και καλή φυλακή
11/1/07
H Κα Παπαρρήγα και η ηγεμονία της ελληνικής αριστεράς
Άκουσα, και δεν θέλω να το πιστέψω, αλλά το θεωρώ απόλυτα πιθανό και δυνατό, ότι η Κα Παπαρρήγα ανέβηκε στο Γράμμο και ετέλεσε τελετές υπέρ των ψυχών των ανδρών και γυναικών του Δημοκρατικού Στρατού. Τελετές, όχι φυσικά με συμφιλιωτικό ύφος, ούτε προβάλοντας τη ματαιότητα της σφαγής Ελλήνων από Έλληνες. Αλλά με το πασίγνωστο και αλίμονο, αστείο και γελοίο πια ύφος, του εξ΄ ορισμού και άνευ χρείας αποδείξεων, ιστορικά δικαιωμένου.
Θράσος, βλακεία ή τι άλλο να καταλογίσει κανείς στην Κα Παπαρρήγα; O κόσμος που πίστεψε και αγωνίστηκε με πάθος κατέρρευσε ως χάρτινος. Ούτε μια σφαίρα δεν έπεσε. Ούτε ένας σύντροφός της κομμουνιστής δεν πολέμησε, πόσο μάλλον αυτοκτόνησε, μπρος στην επέλαση του ιμπεριαλισμού και τα «δεινά» που θα συσσώρευε. Αντίθετα μεταμορφώθηκαν όλα τα παληκαράκια της φακής και προσεταιρίσθηκαν τον οξαποδώ- καπιταλισμό. Μέσα σε μια νύχτα, οι λεβέντες. Το 1995 συνάντησα στο Βουκουρέστι τον αντιπρόεδρο της Ρουμανίας Prof. Dr. Manzatu, προφανέστατο τέως κομμουνιστή, που είχε πια έγκαιρα και με πονηρία αναδιπλωθεί και προσπαθούσε πια να βάλει χέρι σε ένα κρατικό ινστιτούτο και να το κάνει προσωπική του περιουσία. Ποιος θα τον σταματούσε;
Αυτή είναι με δυο λόγια η ιστορία του μετα- σοσιαλισμού και η γενναία αντίσταση των κομμουνιστών στην επέλαση των Αμερικάνων.
Ούτε νοιάστηκε η Κα Παπαρρρήγα που μετά 80 χρόνια παλλαϊκό κράτος που υποσχότανε εκείνος ο κρετίνος ο Μπρέζνιεφ, μετά από 80 χρόνια σοσιαλισμό και κομμουνισμό η Ρωσία εξάγει στη δύση ξανθιές και όμορφες πουτάνες. Η χώρα του Ντοστογέφσκι, του Τσαϊκόφσκι και του Τολστόι. Για να μην ξεχνιόμαστε.
Και καλά, χώρος για μια θεόμουρλη υπάρχει. Ας κάνει τελετές και για την ψυχή του Πομπήιου.
Άλλο είναι το θέμα.
Το θέμα λοιπόν είναι ότι η ηλιθιότητα αυτή κοινωνικά ηγεμονεύει στην Ελλάδα. Το κόμμα της Κας Παπαρρήγα παίρνει ποσοστό που δεν παίρνει πια πουθενά στον πλανήτη. Όπου σκάει ο κόσμος στα γέλια με τα κατά τόπους ΚΚ. Και οι συνοδοιπόροι ουκ ολίγοι. Κι΄ ας παίρνουν τάχα μου διακριτικές αποστάσεις. Αν ανατρέξει κανείς στα φύλλα της Ελευθεροτυπίας, των Νέων και του Βήματος της δεκαετίας του ’70 θα βρει ένα σωρό αφιερώματα για τα τρομερά επιτεύγματα της Ρουμανίας, τον απίστευτο πολιτισμό της Αλβανίας και άλλα πολλά. Τη στιγμή που γινότανε το έγκλημα. Το άγριο φασιστικό έγκλημα. Τώρα μόνο γέλιο βγάζουνε οι κυρίες και οι κύριοι κομμουνιστές μας. Ας μην αγριεύουμε τζάμπα. Τότε όμως κύριoι των Νέων και της Ελευθεροτυπίας; Τότε υπήρχε φασισμός μπροστά στο οποίο ο Παπαδόπουλος και η γελοία παρέα του φαντάζουν ως ναυτοπρόσκοποι. Εσείς τι λέγατε τότε; Για να μην ξεχνιόμαστε.
===
Φανταστείτε τώρα κάποιο άλλο, mainstream, και όχι γελοίο κόμμα να κατέθετε, ας πούμε, ένα στεφάνι για τους Έλληνες που χάθηκαν στην Kορέα. Στον Άγνωστο Στρατιώτη, χωρίς να ανέβει στο Γράμμο ή σε άλλες κορυφογραμμές. Μπορείτε να το φαντασθείτε; Δύσκολο. Για μια υπόθεση που δικαιώθηκε, που δικαιώθηκε απόλυτα, απ΄ την ιστορία. Γιατί η Νότια Κορέα, έστω μετά από περιπέτειες, είναι μια αξιoσέβαστη χώρα και η Βόρεια Κορέα τσιφλίκι ενός διεφθαρμένου αλήτη, που περνάει τη μέρα του με σουηδέζες πουτάνες και αμερικάνικες ταινίες όταν ο λαός ψοφολογάει στο δρόμο. Άντε τώρα να υπονοήσεις ότι νοιώθεις περήφανος που οι πρόγονοί σου βρέθηκαν εκεί και βρεθήκαν απ΄ τη σωστή μεριά. Όπως ήταν απ΄ τη σωστή μεριά και στην Αλβανία.
Μαύρο φίδι που σ΄ έφαγε.
Το ερώτημα μένει. Τι είναι αυτό που κάνει τους Έλληνες και δείχνουν τέτοια συμπάθεια σε βλαμένες απόψεις με τις οποίες γελάει, ευτυχώς πια, όλος ο πλανήτης?
Καμιά ιδέα;
Θράσος, βλακεία ή τι άλλο να καταλογίσει κανείς στην Κα Παπαρρήγα; O κόσμος που πίστεψε και αγωνίστηκε με πάθος κατέρρευσε ως χάρτινος. Ούτε μια σφαίρα δεν έπεσε. Ούτε ένας σύντροφός της κομμουνιστής δεν πολέμησε, πόσο μάλλον αυτοκτόνησε, μπρος στην επέλαση του ιμπεριαλισμού και τα «δεινά» που θα συσσώρευε. Αντίθετα μεταμορφώθηκαν όλα τα παληκαράκια της φακής και προσεταιρίσθηκαν τον οξαποδώ- καπιταλισμό. Μέσα σε μια νύχτα, οι λεβέντες. Το 1995 συνάντησα στο Βουκουρέστι τον αντιπρόεδρο της Ρουμανίας Prof. Dr. Manzatu, προφανέστατο τέως κομμουνιστή, που είχε πια έγκαιρα και με πονηρία αναδιπλωθεί και προσπαθούσε πια να βάλει χέρι σε ένα κρατικό ινστιτούτο και να το κάνει προσωπική του περιουσία. Ποιος θα τον σταματούσε;
Αυτή είναι με δυο λόγια η ιστορία του μετα- σοσιαλισμού και η γενναία αντίσταση των κομμουνιστών στην επέλαση των Αμερικάνων.
Ούτε νοιάστηκε η Κα Παπαρρρήγα που μετά 80 χρόνια παλλαϊκό κράτος που υποσχότανε εκείνος ο κρετίνος ο Μπρέζνιεφ, μετά από 80 χρόνια σοσιαλισμό και κομμουνισμό η Ρωσία εξάγει στη δύση ξανθιές και όμορφες πουτάνες. Η χώρα του Ντοστογέφσκι, του Τσαϊκόφσκι και του Τολστόι. Για να μην ξεχνιόμαστε.
Και καλά, χώρος για μια θεόμουρλη υπάρχει. Ας κάνει τελετές και για την ψυχή του Πομπήιου.
Άλλο είναι το θέμα.
Το θέμα λοιπόν είναι ότι η ηλιθιότητα αυτή κοινωνικά ηγεμονεύει στην Ελλάδα. Το κόμμα της Κας Παπαρρήγα παίρνει ποσοστό που δεν παίρνει πια πουθενά στον πλανήτη. Όπου σκάει ο κόσμος στα γέλια με τα κατά τόπους ΚΚ. Και οι συνοδοιπόροι ουκ ολίγοι. Κι΄ ας παίρνουν τάχα μου διακριτικές αποστάσεις. Αν ανατρέξει κανείς στα φύλλα της Ελευθεροτυπίας, των Νέων και του Βήματος της δεκαετίας του ’70 θα βρει ένα σωρό αφιερώματα για τα τρομερά επιτεύγματα της Ρουμανίας, τον απίστευτο πολιτισμό της Αλβανίας και άλλα πολλά. Τη στιγμή που γινότανε το έγκλημα. Το άγριο φασιστικό έγκλημα. Τώρα μόνο γέλιο βγάζουνε οι κυρίες και οι κύριοι κομμουνιστές μας. Ας μην αγριεύουμε τζάμπα. Τότε όμως κύριoι των Νέων και της Ελευθεροτυπίας; Τότε υπήρχε φασισμός μπροστά στο οποίο ο Παπαδόπουλος και η γελοία παρέα του φαντάζουν ως ναυτοπρόσκοποι. Εσείς τι λέγατε τότε; Για να μην ξεχνιόμαστε.
===
Φανταστείτε τώρα κάποιο άλλο, mainstream, και όχι γελοίο κόμμα να κατέθετε, ας πούμε, ένα στεφάνι για τους Έλληνες που χάθηκαν στην Kορέα. Στον Άγνωστο Στρατιώτη, χωρίς να ανέβει στο Γράμμο ή σε άλλες κορυφογραμμές. Μπορείτε να το φαντασθείτε; Δύσκολο. Για μια υπόθεση που δικαιώθηκε, που δικαιώθηκε απόλυτα, απ΄ την ιστορία. Γιατί η Νότια Κορέα, έστω μετά από περιπέτειες, είναι μια αξιoσέβαστη χώρα και η Βόρεια Κορέα τσιφλίκι ενός διεφθαρμένου αλήτη, που περνάει τη μέρα του με σουηδέζες πουτάνες και αμερικάνικες ταινίες όταν ο λαός ψοφολογάει στο δρόμο. Άντε τώρα να υπονοήσεις ότι νοιώθεις περήφανος που οι πρόγονοί σου βρέθηκαν εκεί και βρεθήκαν απ΄ τη σωστή μεριά. Όπως ήταν απ΄ τη σωστή μεριά και στην Αλβανία.
Μαύρο φίδι που σ΄ έφαγε.
Το ερώτημα μένει. Τι είναι αυτό που κάνει τους Έλληνες και δείχνουν τέτοια συμπάθεια σε βλαμένες απόψεις με τις οποίες γελάει, ευτυχώς πια, όλος ο πλανήτης?
Καμιά ιδέα;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)