Πείραμα και πίστη

Ακούω τον π/θ που ενώ εδώ κατρακυλάμε, αυτός προσδοκάει να προκαλέσει ρωγμές στην Ευρώπη και στον καπιταλισμό, και σκέφτομαι γιατί άραγε τα ΚΚΕ / Σύριζα δεν οργανώνουν κομμουνιστικά/ σοσιαλιστικά τις επιχειρήσεις που έχουν, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοί τους να υφίστανται τη γνωστή άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση;

Γιατί οι ποικίλοι εναλλακτικοί της αριστεράς δεν μπορούν να οργανώσουν μια βίλα Αμαλίας που να μη βρωμάει από χιλιόμετρα; Για να μην πούμε για καμιά εργατική- αυτοδιαχειριστική εξουσία σαν αυτές στις οποίες μαζικά προσεύχονται.

Θα απαντήσουν ότι αυτά για να γίνουν πρέπει πρωτα να προκαλέσουν παγκόσμια ρωγμή στον καπιταλισμό, αλλιώς, απλά δεν γίνονται.

Ο άνθρωπος όμως βγήκε απ΄ τις σπηλιές γιατί ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΕ πήγε δηλαδή απ΄ το μικρό στο μεγάλο και δεν προσευχόταν στο μεγάλο αδιαφορώντας για το μικρό.

Όταν λοιπόν κάποιος λέει ότι “δεν μπορώ να κάνω κάτι τώρα, χρειάζομαι όλον τον πλανήτη για να δουλέψει η θεωρία μου” μπορούμε να είμαστε σίγουροι: πρόκειται για πιστό ή για ηλίθιο η για άχρηστο ή για κάποιο συνδυασμό τους, πιθανότητα και των τριών.

Το θεατρικό έργο “Εμείς” του Ευγένιου Ζαμιάτιν

Ο Α. Huxley με τον Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο (1931) και ο G. Orwell με τη Φάρμα των Ζώων (1945) και το 1984 (1948) θεωρούνται οι θεμελιωτές της λογοτεχνίας της δυστοπίας και της καταγγελίας του ολοκληρωτισμού.

Ο πατέρας όμως του είδους, αυτός που πράγματι το εγκαινίασε ήταν ο Ρώσος Yevgeny Zamyatin, μια δεκαετία πριν τον Huxley, ήδη απ΄ το 1921, με το μεγάλο θεατρικό του έργο "Εμείς". Μπολσεβίκος στην αρχή, ασταμάτητα επαναστάτης, μέχρι το τέλος, στο Παρίσι, όπου αυτοεξορίστηκε.

Το έργο αυτό ανεβαίνει από το “Σημείο Μηδέν” στο θέατρο ΑΤΤΙΣ – Νέος Χώρος, Λεωνίδου 12, στο Μεταξουργείο.Μια πολύ καλή παράσταση με πολύ δύσκολες και απαιτητικές ερμηνείες, ενός πολύ μεγάλου έργου.

Απόσπασμα από το έργο:


Ι-330: Αγαπητέ μου, είσαι μαθηματικός. Και ακόμη περισσότερο, είσαι φιλόσοφος των μαθηματικών. Πες μου, λοιπόν, ποιος είναι ο τελευταίος αριθμός;
D-503: Ο ποιος; Δεν… δεν καταλαβαίνω. Ποιος τελευταίος αριθμός;
Ι-330: Να, ο έσχατος, το αποκορύφωμα, ο απόλυτα μεγαλύτερος.
D-503: Μα, Ι, αυτό είναι ηλίθιο. Αφού το σύνολο των αριθμών είναι άπειρο, πώς μπορεί να υπάρξει τελευταίος;
Ι-330: Και πώς μπορεί να υπάρξει τελευταία επανάσταση; Δεν υπάρχει. Οι επαναστάσεις είναι άπειρες. Άκου τελευταία! Αυτό είναι για τα παιδιά. Το άπειρο τρομάζει τα παιδιά και τα παιδιά πρέπει να κοιμούνται καλά το βράδυ.

Το σύνδρομο Ρεπούση και ο λόρδος Βύρων

Σε πρόσφατη ξενάγηση, οργανωμένη απ΄ το δήμο της Αθήνας, η ξεναγός Άρτεμις Σκουμπουρδή απαξίωσε πλήρως τον Byron, το οποίο παρουσίασε ως καλό βέβαια ποιητή αλλά κυρίως ως bon viveur, που δε δίστασε μάλιστα να εκθέσει ανεπανόρθωτα την Τ. Μακρή- κόρη των Αθηνών, με το πασίγνωστο πόιημά του, ενώ που παρουσιάσε και ως ιδιαίτερα φιλοχρήματο και καθόλου φιλέλληνα!

Έκανα μια παρέμβαση, λέγοντας ότι το 1824 ήταν λιγάκι ριψοκίνδυνο να συχνάζει κανείς στο Μεσολόγγι ως απλός bon viveur και μου απάντησε επιβεβαιώνοντας ότι πήγε στο Μεσολόγγι πράγματι, αλλά ότι δεν πολέμησε. Τουρίστας...

Yπάρχουν ασφαλώς διάφοροι που έχουν γράψει με σκεπτικισμό για τη σχέση του Βύρωνα με την Ελλάδα. Διάφοροι συγκυριακοί συνταξιδευτές ή κάποιοι άλλοι, ύστεροι λογοτέχνες. Έτσι γίνεται πάντα στ΄ ανθρώπινα. Απ΄ την άλλη μεριά υπάρχει ο εξυψωτικός στίχος του Σολωμού 


Λευτεριά, γιὰ λίγο πάψε
νὰ χτυπᾶς μὲ τὸ σπαθί.
Τώρα σίμωσε καὶ κλάψε
εἰς τοῦ Μπάιρον τὸ κορμί.

Υπάρχει κι η αγάπη των Σουλιωτών κι ο επικήδειος του Σ. Τρικούπη.


Είπε μετά στ' αλήθεια ο Βύρων “If I am a poet, I owe it to the air of Greece”; Ήταν οι τελευταίες λέξεις του “I have given Greece my time, my means, my health – and now I give her my life! – what more could I do?” Ή έτσι τα φτιασίδωσαν κάποιοι τα λόγια του;

Δύσκολο να ψηλαφήσεις τα όρια του μύθου και της αλήθειας. Αυτή είναι η αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι πάνω απ΄ όλα...

Γι΄ αυτό καλύτερα να διαβάσει, όποιος νοιάζεται, τα γραφτά του ίδιου και μετά ν΄αποφασίσει τι ήταν, πραγματικά, ο Βύρων. Ας αφήσει τον ίδιο να μιλήσει για τον εαυτό του. Κι ας κρίνει μετά αν ήταν ή αν δεν ήταν φιλέλληνας. Πιο καλή κρίση θα βγάλει έτσι.

===
Trust not for freedom to the Franks—
They have a king who buys and sells;
In native swords and native ranks
The only hope of courage dwells:

===
I dream'd that Greece might still be free;
For standing on the Persians' grave,
I could not deem myself a slave.

==
You have the letters Cadmus gave—
Think ye he meant them for a slave?

==
Fill high the bowl with Samian wine!
On Suli's rock, and Parga's shore,
Exists the remnant of a line
Such as the Doric mothers bore;
And there, perhaps, some seed is sown,
The Heracleidan blood might own.

Lord Byron.1788–1824 , the isles of Greece

http://www.bartleby.com/101/601.html

Γιατί δε θα γίνουν ούτε 100Ε επενδύσεις

Έχει πει ποτέ ο Συριζα ΝΑΙ σε επένδυση; Θα υπήρχε ποτέ σήμερα Αλουμίνα, Διυλιστήρια, Ναυπηγείο, οποιαδήποτε βιομηχανική μονάδα με τον Σκουρλέτη στα πράγματα; Ασφαλώς όχι.

Εδώ για το πλέον αναπόφευκτο και προφανές, μια επένδυση διαχείρισης απορριμμάτων, που όλες οι πολιτισμένες χώρες έχουν συχνά μέσα στην ίδια τους την πόλη (τεράστια μονάδα καύσης στερεών απορριμμάτων στο Βόρειο Λονδίνο) και έγινε αυτό που έγινε στην Κερατέα. Ο λαϊκισμός και η άγνοια αμφισβήτησαν και ματαίωσαν επενδύσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποβεί εξαιρετικά σημαντικές και για την ανάπτυξη της περιοχής και για το ίδιο το περιβάλλον.

Η συνεχής άρνηση χαϊδεύει τις φοβίες του κόσμου. Γι' αυτό υπάρχει. Για να εξαργυρώνεται αργότερα με την κατάληψη και καταλήστευση του κράτους που βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη απ΄ τους εθνο- σοσιαλιστές, έχοντας πάρει τη σκυτάλη απ΄ τους προηγούμενους λήσταρχους των πασοκ/ νδ.

Παράπλευρη απώλεια η πλήρης αποβλάκωση της κοινωνίας που δεν μαθαίνει ποτέ να συζητά, να παίρνει ευθύνες, να αποφασίζει και μένει έρμαια σε ποικίλες φοβίες και αποσβολωμένη μπρος στην επιθετική μανία των εκάστοτε κρατικιστικών συμμοριών.

Όταν όμως μια κοινωνία παρακολουθεί άπραγη τους νέους να μεταναστεύουν και να σαπίζουν στην ανεργία, δεν είναι απλά αποβλακωμένη.

Είναι ανήθικη μέχρι το μεδούλι.

Η μεγάλη εικόνα της καταπολέμησης της φτώχειας

Το πρώτο διάγραμμα δείχνει την τεράστια πρόοδο στον αγώνα κατά της παγκόσμιας φτώχειας τα τελευταία 200 χρόνια. Ήδη από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης άρχισε το μοναδικό ιστορικά φαινόμενο της κάμψης της φτώχειας που εκτοξεύτηκε εκθετικά με τη μεγάλη τεχνολογική έκρηξη των μεταπολεμικών χρόνων και με ιδιαίτερη ένταση μετά του 1980 όταν η φτώχεια υποχωρησε απ΄ το 47% κάτω απ΄ το 10% σήμερα. Η παγκόσμια τράπεζα ελπίζει το 2030 να έχει ολοκληρωτικά εξαλειφθεί η φτώχεια. 

Η βιομηχανική- τεχνολογική επανάσταση είναι, τόσο ξεκάθαρα, πίσω από το μοναδικό αυτό επίτευγμα. Και φυσικά οι προϋποθέσεις τους, οι θεσμοί δηλαδή της ελευθερίας της αγοράς και του ατόμου. Όπως και η κατατρόπωση, ιδεολογικά και στα πεδία των μαχών των διάφορων προτάσεων ολοκληρωτισμού που εμφανίστηκαν (και συνεχίζουν να εμφανίζονται...) τους δύο αυτούς αιώνες.

Κι αν κανείς προτιμά να μεμψιμοιρεί και να οραματίζεται παντού αθλιότητα ας αναρωτηθεί αν είναι το βήμα του κόσμου που στ' αλήθεια τον απασχολεί ή μήπως απλά η δική του, πιθανή αποτυχία.

H μικρή βία

"Αναρχικοί" του κώλου δέρνουν στα Εξάρχεια τον Οικονόμου επειδή πήγε να φάει σ' αυτό που θεωρούν περιοχή τους, ο Λαζόπουλος βρίζει όποιον θέλει για να αφιονίζει την αγέλη του και καλεί (το 2008 ) σε πράξεις βίας (σπάστε τα όλα...), κάποιος Κρης "στρατηγός" του γλυκού νερού οδηγεί ενώπιον της καταγέλαστης ελληνικής δικαιοσύνης το φιλέλληνα ιστορικό Ρίχτερ γιατί διαφωνεί με τις απόψεις του!!

Λίγα μόνο απ΄ τα ατέλειωτα περιστατικά του “πολιτισμού” της βίας και της αγέλης. "Αναρχικοί", "στρατηγοί" και animateur μπορεί να διαφέρουν στο μακιγιάζ και στη φορεσιά, λίγο όμως αν σκάψεις, θα βρεις το ιδιο κοίτασμα ανελευθερίας, θα βρεθείς στον ίδιο προθάλαμο ολοκληρωτισμού.

Κοινωνίες που σταδιακά εθίζονται στη μικρή βία, κάποια στιγμή θα δικαιώσουν και θα υπηρετήσουν και τη μεγάλη. To συνοψίζει απιστοτεχνικά το "παληκάρι" πιο κάτω...

Άτομο και αγέλη

Η εξημέρωση των Χριστιανών και ο περιορισμός τους στα θρησκευτικά τους καθήκοντα καθώς και η παγκόσμια εξαφάνιση των ιδεολογιών του φασισμού και του σταλινο-κομμουνισμού (με εξαίρεση παρηκμασμένες χώρες όπως δυστυχώς η δική μας) απετέλεσαν τις μεγαλύτερες διαχρονικές νίκες του ατόμου απέναντι στις αγέλες των πιστών και στη βία και τον ολοκληρωτισμό που είναι σύμφυτη με κάθε μεγάλη και άμορφη μάζωξη πιστών.

Ο 21ος αιώνας στο δυτικό κόσμο θα είναι ο αιώνας του ατόμου όχι γιατί αυτό υπαγορεύει το μεταφυσικό αφήγημα κάποιου νέου αγελάρχη αλλά γιατί το μοντέλο της επικοινωνίας είναι πια τόσο αποκεντρωμένο που υπονομεύει τον κάθε επίδοξο τσοπάνη, καταστρέφει σιγά και σταθερά το δομικό πλεονέκτημα που είχε ο “μεγάλος” σε κάθε προηγούμενη κοινωνική περίοδο (με εξαίρεση την αρχαία Ελλάδα[*]) και που οι οικονομολόγοι περιγράφουν ως “οικονομία κλίμακας”.

Ο Μαρξ θεώρησε ότι το συγκεντρωτικό μοντέλο που κυριάρχησε τον 19ο αιώνα, την εποχή δηλαδή του ατμού, και παρήγε μεγάλη συσσώρευση κεφαλαίου θα ενταθεί και θα οδηγήσει σε λίγα μεγάλα μονοπώλια και στον αφανισμό κάθε μικρομεσαίου. Συνέβη όμως ακριβώς το αντίθετο. Τόσο η ενέργεια όσο και κυρίως η επικοινωνία τον 20ο αιώνα και με αυξανόμενη τάση το 21ο αιώνα κινήθηκαν προς εντελώς άλλη κατεύθυνση. Κατέστησαν το μικρό βιώσιμο και ανταγωνιστικό. Η οικονομική αξία που παράγουν οι μικρομεσαίοι αναπτύσσεται σήμερα ταχύτερα απ΄ αυτή που παράγουν τα μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα (πολυεθνικές).

Στη νέα εποχή που ανατέλλει αποδομούνται οι αγέλες και οι ιεραρχίες αλλά όχι και οι συλλογικότητες. Mόνο ο ηλίθιος άνθρωπος ταυτίζει την ατομικότητα (individualism) με τον εγωϊσμό και την ιδιοτέλεια (selfishness). Στις νέες συλλογικότητες αντί για μια μάζα από πρόβατα που βελάζουν, καμιά φορά θυμωμένα για να εκτονώσουν την αδρεναλίνη τους, θα μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τα μέλη της, την ιδιαίτερη ταυτότητα που το καθένα φέρει. Η ελευθερία θα είναι η κεντρική αξία. Η ελεύθερη προσχώρηση του ατόμου στις νέες συλλογικότητες θα έχει τελείως άλλα χαρακτηριστικά με κυριότερα την άρνηση των τσοπάνηδων, τη διατήρηση της ατομικής ταυτότητας και τη μη βία.

Ο ισλαμοφασισμός είναι η νέα αγέλη που αναλαμβάνει δράση κατά της λογικής και της ελευθερίας. Όσο και αν η δύση έχει βάλει στην άκρη τις αγωνιστικές αναφορές στο ένδοξο παρελθόν, χαρακτηριστικό παρακμιακών λαών και ύπουλων τσοπάνηδων, είναι μάλλον βέβαιο ότι η τρέλα δεν αντιμετωπίζεται με επίθεση ελευθερίας και δημιουργίας. Ένα μίνιμουμ αγωνιστικού πνεύματος είναι απαραίτητο για να να τους εξαφανίσει απ΄ τον κοινωνικό χώρο, κλείνοντάς τους πίσω απ΄ τις πόρτες των τζαμιών τους που θα έχουν μονωθεί καλά και θα έχει απαγορευτεί η όχληση της κοινωνίας από τους ασταμάτητους αλαλαγμούς των τσοπάνηδων τους.

Ο αρχαίος αγώνας της λογικής, της ελευθερίας και του ατόμου ενάντια την πίστη, την τυραννία και τη μάζα θα συνεχιστεί. Κι οι ισλαμοφασίστες σύντομα θα αντιληφθούν ότι η μη βία είναι άποψη και δεν είναι αδυναμία.
===
[*] στην αρχαία Ελλάδα έλειπε το μεγάλο κέντρο και τη θέση του υπήρξαν πολλές ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις- πόλεις. Με όλες τις αντιφάσεις και τους εμφύλιους σπαραγμούς είναι η πρώτη ιστορικά, μεγαλειώδης στιγμή όπου η ελευθερία της μικρής κλίμακας συγκρούεται νικηφόρα με την άβουλη μεγάλη, μάζα.