Το σύνδρομο Ρεπούση και ο λόρδος Βύρων

Σε πρόσφατη ξενάγηση, οργανωμένη απ΄ το δήμο της Αθήνας, η ξεναγός Άρτεμις Σκουμπουρδή απαξίωσε πλήρως τον Byron, το οποίο παρουσίασε ως καλό βέβαια ποιητή αλλά κυρίως ως bon viveur, που δε δίστασε μάλιστα να εκθέσει ανεπανόρθωτα την Τ. Μακρή- κόρη των Αθηνών, με το πασίγνωστο πόιημά του, ενώ που παρουσιάσε και ως ιδιαίτερα φιλοχρήματο και καθόλου φιλέλληνα!

Έκανα μια παρέμβαση, λέγοντας ότι το 1824 ήταν λιγάκι ριψοκίνδυνο να συχνάζει κανείς στο Μεσολόγγι ως απλός bon viveur και μου απάντησε επιβεβαιώνοντας ότι πήγε στο Μεσολόγγι πράγματι, αλλά ότι δεν πολέμησε. Τουρίστας...

Yπάρχουν ασφαλώς διάφοροι που έχουν γράψει με σκεπτικισμό για τη σχέση του Βύρωνα με την Ελλάδα. Διάφοροι συγκυριακοί συνταξιδευτές ή κάποιοι άλλοι, ύστεροι λογοτέχνες. Έτσι γίνεται πάντα στ΄ ανθρώπινα. Απ΄ την άλλη μεριά υπάρχει ο εξυψωτικός στίχος του Σολωμού 


Λευτεριά, γιὰ λίγο πάψε
νὰ χτυπᾶς μὲ τὸ σπαθί.
Τώρα σίμωσε καὶ κλάψε
εἰς τοῦ Μπάιρον τὸ κορμί.

Υπάρχει κι η αγάπη των Σουλιωτών κι ο επικήδειος του Σ. Τρικούπη.


Είπε μετά στ' αλήθεια ο Βύρων “If I am a poet, I owe it to the air of Greece”; Ήταν οι τελευταίες λέξεις του “I have given Greece my time, my means, my health – and now I give her my life! – what more could I do?” Ή έτσι τα φτιασίδωσαν κάποιοι τα λόγια του;

Δύσκολο να ψηλαφήσεις τα όρια του μύθου και της αλήθειας. Αυτή είναι η αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι πάνω απ΄ όλα...

Γι΄ αυτό καλύτερα να διαβάσει, όποιος νοιάζεται, τα γραφτά του ίδιου και μετά ν΄αποφασίσει τι ήταν, πραγματικά, ο Βύρων. Ας αφήσει τον ίδιο να μιλήσει για τον εαυτό του. Κι ας κρίνει μετά αν ήταν ή αν δεν ήταν φιλέλληνας. Πιο καλή κρίση θα βγάλει έτσι.

===
Trust not for freedom to the Franks—
They have a king who buys and sells;
In native swords and native ranks
The only hope of courage dwells:

===
I dream'd that Greece might still be free;
For standing on the Persians' grave,
I could not deem myself a slave.

==
You have the letters Cadmus gave—
Think ye he meant them for a slave?

==
Fill high the bowl with Samian wine!
On Suli's rock, and Parga's shore,
Exists the remnant of a line
Such as the Doric mothers bore;
And there, perhaps, some seed is sown,
The Heracleidan blood might own.

Lord Byron.1788–1824 , the isles of Greece

http://www.bartleby.com/101/601.html

Γιατί δε θα γίνουν ούτε 100Ε επενδύσεις

Έχει πει ποτέ ο Συριζα ΝΑΙ σε επένδυση; Θα υπήρχε ποτέ σήμερα Αλουμίνα, Διυλιστήρια, Ναυπηγείο, οποιαδήποτε βιομηχανική μονάδα με τον Σκουρλέτη στα πράγματα; Ασφαλώς όχι.

Εδώ για το πλέον αναπόφευκτο και προφανές, μια επένδυση διαχείρισης απορριμμάτων, που όλες οι πολιτισμένες χώρες έχουν συχνά μέσα στην ίδια τους την πόλη (τεράστια μονάδα καύσης στερεών απορριμμάτων στο Βόρειο Λονδίνο) και έγινε αυτό που έγινε στην Κερατέα. Ο λαϊκισμός και η άγνοια αμφισβήτησαν και ματαίωσαν επενδύσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποβεί εξαιρετικά σημαντικές και για την ανάπτυξη της περιοχής και για το ίδιο το περιβάλλον.

Η συνεχής άρνηση χαϊδεύει τις φοβίες του κόσμου. Γι' αυτό υπάρχει. Για να εξαργυρώνεται αργότερα με την κατάληψη και καταλήστευση του κράτους που βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη απ΄ τους εθνο- σοσιαλιστές, έχοντας πάρει τη σκυτάλη απ΄ τους προηγούμενους λήσταρχους των πασοκ/ νδ.

Παράπλευρη απώλεια η πλήρης αποβλάκωση της κοινωνίας που δεν μαθαίνει ποτέ να συζητά, να παίρνει ευθύνες, να αποφασίζει και μένει έρμαια σε ποικίλες φοβίες και αποσβολωμένη μπρος στην επιθετική μανία των εκάστοτε κρατικιστικών συμμοριών.

Όταν όμως μια κοινωνία παρακολουθεί άπραγη τους νέους να μεταναστεύουν και να σαπίζουν στην ανεργία, δεν είναι απλά αποβλακωμένη.

Είναι ανήθικη μέχρι το μεδούλι.

Η μεγάλη εικόνα της καταπολέμησης της φτώχειας

Το πρώτο διάγραμμα δείχνει την τεράστια πρόοδο στον αγώνα κατά της παγκόσμιας φτώχειας τα τελευταία 200 χρόνια. Ήδη από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης άρχισε το μοναδικό ιστορικά φαινόμενο της κάμψης της φτώχειας που εκτοξεύτηκε εκθετικά με τη μεγάλη τεχνολογική έκρηξη των μεταπολεμικών χρόνων και με ιδιαίτερη ένταση μετά του 1980 όταν η φτώχεια υποχωρησε απ΄ το 47% κάτω απ΄ το 10% σήμερα. Η παγκόσμια τράπεζα ελπίζει το 2030 να έχει ολοκληρωτικά εξαλειφθεί η φτώχεια. 

Η βιομηχανική- τεχνολογική επανάσταση είναι, τόσο ξεκάθαρα, πίσω από το μοναδικό αυτό επίτευγμα. Και φυσικά οι προϋποθέσεις τους, οι θεσμοί δηλαδή της ελευθερίας της αγοράς και του ατόμου. Όπως και η κατατρόπωση, ιδεολογικά και στα πεδία των μαχών των διάφορων προτάσεων ολοκληρωτισμού που εμφανίστηκαν (και συνεχίζουν να εμφανίζονται...) τους δύο αυτούς αιώνες.

Κι αν κανείς προτιμά να μεμψιμοιρεί και να οραματίζεται παντού αθλιότητα ας αναρωτηθεί αν είναι το βήμα του κόσμου που στ' αλήθεια τον απασχολεί ή μήπως απλά η δική του, πιθανή αποτυχία.

H μικρή βία

"Αναρχικοί" του κώλου δέρνουν στα Εξάρχεια τον Οικονόμου επειδή πήγε να φάει σ' αυτό που θεωρούν περιοχή τους, ο Λαζόπουλος βρίζει όποιον θέλει για να αφιονίζει την αγέλη του και καλεί (το 2008 ) σε πράξεις βίας (σπάστε τα όλα...), κάποιος Κρης "στρατηγός" του γλυκού νερού οδηγεί ενώπιον της καταγέλαστης ελληνικής δικαιοσύνης το φιλέλληνα ιστορικό Ρίχτερ γιατί διαφωνεί με τις απόψεις του!!

Λίγα μόνο απ΄ τα ατέλειωτα περιστατικά του “πολιτισμού” της βίας και της αγέλης. "Αναρχικοί", "στρατηγοί" και animateur μπορεί να διαφέρουν στο μακιγιάζ και στη φορεσιά, λίγο όμως αν σκάψεις, θα βρεις το ιδιο κοίτασμα ανελευθερίας, θα βρεθείς στον ίδιο προθάλαμο ολοκληρωτισμού.

Κοινωνίες που σταδιακά εθίζονται στη μικρή βία, κάποια στιγμή θα δικαιώσουν και θα υπηρετήσουν και τη μεγάλη. To συνοψίζει απιστοτεχνικά το "παληκάρι" πιο κάτω...

Άτομο και αγέλη

Η εξημέρωση των Χριστιανών και ο περιορισμός τους στα θρησκευτικά τους καθήκοντα καθώς και η παγκόσμια εξαφάνιση των ιδεολογιών του φασισμού και του σταλινο-κομμουνισμού (με εξαίρεση παρηκμασμένες χώρες όπως δυστυχώς η δική μας) απετέλεσαν τις μεγαλύτερες διαχρονικές νίκες του ατόμου απέναντι στις αγέλες των πιστών και στη βία και τον ολοκληρωτισμό που είναι σύμφυτη με κάθε μεγάλη και άμορφη μάζωξη πιστών.

Ο 21ος αιώνας στο δυτικό κόσμο θα είναι ο αιώνας του ατόμου όχι γιατί αυτό υπαγορεύει το μεταφυσικό αφήγημα κάποιου νέου αγελάρχη αλλά γιατί το μοντέλο της επικοινωνίας είναι πια τόσο αποκεντρωμένο που υπονομεύει τον κάθε επίδοξο τσοπάνη, καταστρέφει σιγά και σταθερά το δομικό πλεονέκτημα που είχε ο “μεγάλος” σε κάθε προηγούμενη κοινωνική περίοδο (με εξαίρεση την αρχαία Ελλάδα[*]) και που οι οικονομολόγοι περιγράφουν ως “οικονομία κλίμακας”.

Ο Μαρξ θεώρησε ότι το συγκεντρωτικό μοντέλο που κυριάρχησε τον 19ο αιώνα, την εποχή δηλαδή του ατμού, και παρήγε μεγάλη συσσώρευση κεφαλαίου θα ενταθεί και θα οδηγήσει σε λίγα μεγάλα μονοπώλια και στον αφανισμό κάθε μικρομεσαίου. Συνέβη όμως ακριβώς το αντίθετο. Τόσο η ενέργεια όσο και κυρίως η επικοινωνία τον 20ο αιώνα και με αυξανόμενη τάση το 21ο αιώνα κινήθηκαν προς εντελώς άλλη κατεύθυνση. Κατέστησαν το μικρό βιώσιμο και ανταγωνιστικό. Η οικονομική αξία που παράγουν οι μικρομεσαίοι αναπτύσσεται σήμερα ταχύτερα απ΄ αυτή που παράγουν τα μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα (πολυεθνικές).

Στη νέα εποχή που ανατέλλει αποδομούνται οι αγέλες και οι ιεραρχίες αλλά όχι και οι συλλογικότητες. Mόνο ο ηλίθιος άνθρωπος ταυτίζει την ατομικότητα (individualism) με τον εγωϊσμό και την ιδιοτέλεια (selfishness). Στις νέες συλλογικότητες αντί για μια μάζα από πρόβατα που βελάζουν, καμιά φορά θυμωμένα για να εκτονώσουν την αδρεναλίνη τους, θα μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τα μέλη της, την ιδιαίτερη ταυτότητα που το καθένα φέρει. Η ελευθερία θα είναι η κεντρική αξία. Η ελεύθερη προσχώρηση του ατόμου στις νέες συλλογικότητες θα έχει τελείως άλλα χαρακτηριστικά με κυριότερα την άρνηση των τσοπάνηδων, τη διατήρηση της ατομικής ταυτότητας και τη μη βία.

Ο ισλαμοφασισμός είναι η νέα αγέλη που αναλαμβάνει δράση κατά της λογικής και της ελευθερίας. Όσο και αν η δύση έχει βάλει στην άκρη τις αγωνιστικές αναφορές στο ένδοξο παρελθόν, χαρακτηριστικό παρακμιακών λαών και ύπουλων τσοπάνηδων, είναι μάλλον βέβαιο ότι η τρέλα δεν αντιμετωπίζεται με επίθεση ελευθερίας και δημιουργίας. Ένα μίνιμουμ αγωνιστικού πνεύματος είναι απαραίτητο για να να τους εξαφανίσει απ΄ τον κοινωνικό χώρο, κλείνοντάς τους πίσω απ΄ τις πόρτες των τζαμιών τους που θα έχουν μονωθεί καλά και θα έχει απαγορευτεί η όχληση της κοινωνίας από τους ασταμάτητους αλαλαγμούς των τσοπάνηδων τους.

Ο αρχαίος αγώνας της λογικής, της ελευθερίας και του ατόμου ενάντια την πίστη, την τυραννία και τη μάζα θα συνεχιστεί. Κι οι ισλαμοφασίστες σύντομα θα αντιληφθούν ότι η μη βία είναι άποψη και δεν είναι αδυναμία.
===
[*] στην αρχαία Ελλάδα έλειπε το μεγάλο κέντρο και τη θέση του υπήρξαν πολλές ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις- πόλεις. Με όλες τις αντιφάσεις και τους εμφύλιους σπαραγμούς είναι η πρώτη ιστορικά, μεγαλειώδης στιγμή όπου η ελευθερία της μικρής κλίμακας συγκρούεται νικηφόρα με την άβουλη μεγάλη, μάζα.

Πόσους μετανάστες θέλουμε στην Ευρώπη;

Ας κάνουμε ένα δημοψήφισμα για να το μάθουμε. Σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην κάλπη, αντί για ψήφο να ρίχνουμε πενηντάρικα. O,τι θέλει κι ό,τι μπορεί ο καθένας.Τόσα μαζέψαμε, τόσο κοστίζει η στέγαση, η σίτιση και η περίθαλψη ενός μετανάστη, διαίρεση, αποτέλεσμα.

Άσκηση αυτογνωσίας. Και σε τρία χρόνια ξανά.

Λέτε ότι δε θα μαζέψουμε τίποτα ε; Μήπως όμως το λέτε γιατί αυτό διαδίδει ασταμάτητα και με χίλιους τρόπους ο μεγαλόκαρδος και πονόψυχος κρατισμός; Το stay in business ο ίδιος; Εγώ λέω ότι μπορεί και να εκπλαγούμε. 

 

Αριθμητική έργων και όχι λόγων. Αριθμητική ελεύθερων ανθρώπων κι όχι νηπίων και σκλάβων που όλο δείχνουν το δάχτυλο και τους φταίει κάποιος άλλος. Που καθάρισαν το μυαλό και την ψυχή τους απ΄ το φαρμάκι του κρατισμού και των άπειρων υπαλλήλων, διαμεσολαβητών και νταβατζήδων του.

 

Κράτος και κοινωνία

Το κράτος, ως επιχειρηματική οντότητα, δεν είναι ανταγωνιστικό σε τίποτα. Δεν μπορεί να παράγει τίποτα απολύτως σε καλύτερη ποιότητα, χαμηλότερο κόστος από τον ιδιώτη. Αυτό έχει αποδειχθεί περίτρανα σε όλο τον πλανήτη. Αυτό διέλυσε την ΕΣΣΔ αυτό βγάζει την Κίνα απ΄ τη φτώχεια. Και αν απομένουν κάποιες δραστηριότητες που κατά παράδοση αναλαμβάνει αποκλειστικά το κράτος (δικαιοσύνη, κ.λπ) είναι θέμα χρόνου να φανεί και εδώ το πόσο ανίκανο είναι.

Επιπλέον το κράτος έχει γίνει στέγη για αναρίθμητα παράσιτα. Τα παράσιτα αυτά προβάλλουν τον τάχα μου περισπούδαστο και μοναδικό ρόλο του κράτους για το δικό τους συμφέρον και μόνο. Τα παράσιτα αυτά ενεργούν με γνώμονα το δικό τους συμφέρον και μόνο. Έτσι στην Ελλάδα, η ηλεκτρική ενέργεια είναι όμηρος της μαφίας του Φωτόπουλου, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση όμηρος των καθηγητάδων και των τριγύρω συντεχνιών (ΤΕΕ, δικηγορικού συλλόγου...). Αυτοί, για να κάνουν τη δουλειά τους, έχουν εγκλωβίσει τη νέα γενιά σε μακρόχρονες σπουδές 4 και 5 ετών όταν σε όλη την Ευρώπη είναι τριετείς. Σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον όλοι αυτοί εξαφανίζονται σε μηδενικό χρόνο. Γι' αυτό και ένα τέτοιο περιβάλλον το πολεμάνε με λύσσα.

Αν ο κρατισμός στην Ελλάδα έχει πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις που κάνουν τον Κιμ της Β. Κορέα να απορεί ο παρασιτικός ρόλος του κράτους ασφαλώς είναι γενικότερο φαινόμενο. Ο Weber τον περιγράφει ως εξής.

Max Weber - Politics as a Vocation

With 300,000 to 400,000 such party men who have no qualifications to their credit other than the fact of having performed good services for their party, this state of affairs of course could not exist without enormous evils. A corruption and wastefulness second to none could be tolerated only by a country with as yet unlimited economic opportunities.

Μαx Weber – Η πολιτική ως επάγγελμα

Με 300- 400 χιλιάδες κομματάνθρωπους με καμιά ικανότητα εκτός απ΄ το να υπηρετουν το κόμμα τους, δεν μπορεί κανείς παρά να περιμένει τεράστιο κακό. Αξεπέραστη διαφθορά και σαπίλα που δε θα μπορούσε να την αντέξει η χώρα (Γερμανία) αν δεν είχε τις απεριόριστες δυνατότητες που έχει.

==

Έχει κάποιο νόημα αυτό που λέμε κοινωνικό κράτος; Η Θάτσερ έκανε ένα τεράστιο λάθος όταν έλεγε ότι “αυτό που λέτε κοινωνία, δεν υπάρχει (And, you know, there's no such thing as society.” Το ίδιο λάθος επανέλαβε με την περίφημη φράση της “there is no free lunch- δεν υπάρχει τζάμπα γεύμα”

Η κοινωνική αξία δεν είναι πάντα επιχειρηματική, δεν εκδηλώνεται πάντα στο επίπεδο του δίπολου, της ελεύθερης συναλλαγής αγοραστή- πωλητή, η οποία είναι η καρδιά της ελεύθερης οικονομίας. Στο επίπεδο αυτό το κράτος είναι άχρηστο και παρασιτικό. Η κοινωνική αξία όμως υπερχειλίζει συχνά έξω από αυτό το επιχειρηματικό επίπεδο. Σήμερα ζούμε 100 χρόνια γιατί κάποιοι όπως ο Φλέμιγκ, άγνωστοί μας οι περισσότεροι, πριν από πολλά χρόνια ανακάλυψαν τα αντιβιοτικά. Θα ταξιδέψουμε στα πέρατα της γης γιατί κάποιοι (αδερφοί Ράιτ) ανακάλυψαν τα αεροπλάνα. Και η αλυσίδα πάει πίσω μέχρι τον Ιπποκράτη και τον Αρχιμήδη.

Η αξία (τέχνη και επιστήμη και τεχνολογία) που απολαμβάνουμε είναι κυρίως αξία που έχει υπερχειλίσει έξω απ΄ τη στενή σχέση αγοραστή- πωλητή. Είναι κοινωνική αξία που έχει σωρευθεί στο βάθος των αιώνων. Χωρίς αυτή θα ήμασταν πολύ φτωχότεροι. Είναι λοιπόν ένα δωρεάν γεύμα ύψιστης σημασίας. Αναρωτιέμαι τι ακριβώς εννοούσε η Θάτσερ. Τα πιο σημαντικά στη ζωή μας είναι αυτά τα δωρεάν γεύματα που μας προσέφερε η πορεία του ανθρώπου. Και η κοινωνία, που έλεγε ότι δεν υπάρχει, είναι ο προφανής αποδέκτης αυτής της μεγάλης αξίας. 

Όπως παραλάβαμε δωρεάν κοινωνική αξία έτσι και θα παραδώσουμε. Ακόμη περισσότερη και από αυτή που παραλάβαμε.

Αυτή είναι η ουσία των κοινωνικών υπηρεσιών. Διαφορετική από αυτή που λεν οι κρατιστές, όπου οι κοινωνικές υπηρεσίες δόλια αποσκοπούν στη μακροημέρευσή τους μέσω της καταλήστευσης της κοινωνίας. Μακριά κι από τους σύγχρονους νεο-φιλελεύθερους (*) που δεν αντιλαμβάνονται, όπως οι ίδιο λένε, τι είναι η κοινωνία...

Ποιες είναι αυτές οι κοινωνικές υπηρεσίες που μεγιστοποιούν την αξία που παράγει μια κοινωνία.

1/ Ίσες ευκαιρίες

Η δυνατότητα εκπαίδευσης μέχρι την ηλικία των 15 ετών πρέπει να προσφέρεται δωρεάν και με ίδιες δυνατότητες πρόσβασης για όλους. Αυτό δεν είναι τόσο θέμα αφηρημένης δικαιοσύνης όσο μεγιστοποίησης της κοινωνικής αξίας μέσω ανάπτυξης του ανθρώπινου δυναμικού. 

Αντίθετα με την πρωτοβάθμια- δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η ανώτατη εκπαίδευση, όταν είναι σοβαρή, προσθέτει πολύ περισσότερο στην αξία με όρους αγοράς εργασίας σ' αυτόν που την έχει παρά στην κοινωνία. Δε βλέπω για ποιο λόγο θα πρέπει να είναι δωρεάν. Αυτό το κάνουν χώρες όπως η Γερμανία και η Ελβετία με σκοπό να προσελκύσουν ό,τι καλύτερο υπάρχει στον κόσμο και να ανταγωνιστούν τους Αγγλοσάξονες. Για χώρες όπως η Ελλάδα δεν υφίσταται τέτοιο θέμα. Εδώ το θέμα είναι να σταματήσει η αιμορραγία των νέων στο εξωτερικό. Αυτό δεν έχει σχέση με τη δωρεάν εκπαίδευση αλλά με την ήττα του κρατισμού που έχει παραλύσει την κοινωνία συνολικά.

2/ Υγεία- Πρόνοια
Πρόνοια και υπηρεσίες υγείας πρέπει να προσφέρονται επιλεκτικά και μόνο σε όσους δεν έχουν να τις χρηματοδοτήσουν. Μια κοινωνία με φτωχούς και εξαθλιωμένους στο δρόμο είναι μια κοινωνία χαμηλής ποιότητας. Και επειδή η φτώχεια και η εξαθλίωση είναι συνήθως προϊόν τύχης και όχι απόφασης είναι ηθικά απαράδεκτο να τιμωρείται κανείς για την ατυχία του, όταν οι υπόλοιποι απολαμβάνουν τα μυριάδες δωρεάν αγαθά που παρέλαβαν από τις προηγούμενες γενιές. Όσοι αντιτίθενται στη χρηματοδότηση τέτοιων κοινωνικών υπηρεσιών ας σκεφτούν πόσα δωρεάν πράγματα οι ίδιοι απολαμβάνουν.

Η υγεία/ πρόνοια δεν πρέπει να χρηματοδοτείται αν κανείς είναι ευκατάστατος. Επίσης αν κανείς είναι τεμπέλης και θέλει να ζει ως κλοσάρ δεν έχουν νόημα επιδόματα ανεργίας, κ.λπ. Ναι, να υπάρχουν τέτοιες εναλλακτικές γειτονιές για όσους θέλουν να νιώθουν περιθωριακοί αλλά όχι και να επιδοτούνται από τους υπόλοιπους.

3/ Διαχείριση αποτυχίας

Πίσω από τον κάθε Φλέμιγκ βρίσκονται δεκάδες άλλοι παρ΄ ολίγον Φλέμιγκ. Και αντίστροφα αν θέλουμε να έχουμε Φλέμιγκ πρέπει, ως κοινωνία να αναλαμβάνουμε τη διαχείριση της αποτυχίας των παρ' ολίγον Φλέμιγκ. Η έρευνα και η επιχειρηματικότητα υψηλής καινοτομίας έχουν τεράστιο ρίσκο αποτυχίας. Αν θέλουμε να έχουμε έρευνα και καινοτόμα επιχειρηματικότητα (που αυξάνουν όσο τίποτα άλλο τα μέγιστα την κοινωνική αξία) η αποτυχία δε θα πρέπει να είναι οριστική καταδίκη. Αντίθετα, θα πρέπει να υπάρχει στήριξη για νέα προσπάθεια.

Τα ξόανα του κρατισμού, οι σοσιαλιστές όλων των αποχρώσεων απ΄ το μαύρο μέχρι το κόκκινο που φρονούν ότι η αξία παράγεται με γροθιές και ιαχές και μαύρη μαγεία θα απορούν τα μέγιστα με τα παραπάνω. Ας απορούν όσο θέλουν.

==

Μπορεί το κράτος, ο μέγιστος αυτός απατεώνας και εγκληματίας να προσφέρει αυτές τις κοινωνικές υπηρεσίες; Σε πρώτη φάση, αναγκαστικά, ελλείψει άλλου θεσμού και μηχανισμού. Σε λίγες, σπάνιες, περιπτώσεις (Σκανδιναβία) το έχει κάνει καλά. Στις περισσότερες τα έχει κάνει, και σε αυτά, θάλασσα.

Με τον καιρό, οι υπηρεσίες αυτές θα περάσουν στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας. Σε αυτόνομες οικονομικά κοινότητες, που θα μπορούσαν να ορίσουν και να χρηματοδοτήσουν το ακριβές μιξ των κοινωνικών υπηρεσιών που θα προσφέρουν. Ήδη σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται χώρες όπως η Ελβετία με πολύ έντονη αποκέντρωση και ενδυναμωμένο πολίτη. Με οργάνωση που σχεδίασε για τους Ελβετούς ο Καποδίστριας όταν σχεδίασε το σύνταγμά τους....

(*) ο όρος νεοφιλελευθερισμός εμφανίστηκε ως όρος τη δεκαετία του '30 ("ιδρυτής" ο Alexander Rüstow, 1938) από σκληρούς κρατιστές. Λησμονήθηκε για 40 χρόνια και ανακαλύφτηκε μετά ξανά από Θάτσερ/ Ρήγκαν που του άλλαξαν το περιεχόμενο και τα φώτα.