Άτομο και αγέλη

Η εξημέρωση των Χριστιανών και ο περιορισμός τους στα θρησκευτικά τους καθήκοντα καθώς και η παγκόσμια εξαφάνιση των ιδεολογιών του φασισμού και του σταλινο-κομμουνισμού (με εξαίρεση παρηκμασμένες χώρες όπως δυστυχώς η δική μας) απετέλεσαν τις μεγαλύτερες διαχρονικές νίκες του ατόμου απέναντι στις αγέλες των πιστών και στη βία και τον ολοκληρωτισμό που είναι σύμφυτη με κάθε μεγάλη και άμορφη μάζωξη πιστών.

Ο 21ος αιώνας στο δυτικό κόσμο θα είναι ο αιώνας του ατόμου όχι γιατί αυτό υπαγορεύει το μεταφυσικό αφήγημα κάποιου νέου αγελάρχη αλλά γιατί το μοντέλο της επικοινωνίας είναι πια τόσο αποκεντρωμένο που υπονομεύει τον κάθε επίδοξο τσοπάνη, καταστρέφει σιγά και σταθερά το δομικό πλεονέκτημα που είχε ο “μεγάλος” σε κάθε προηγούμενη κοινωνική περίοδο (με εξαίρεση την αρχαία Ελλάδα[*]) και που οι οικονομολόγοι περιγράφουν ως “οικονομία κλίμακας”.

Ο Μαρξ θεώρησε ότι το συγκεντρωτικό μοντέλο που κυριάρχησε τον 19ο αιώνα, την εποχή δηλαδή του ατμού, και παρήγε μεγάλη συσσώρευση κεφαλαίου θα ενταθεί και θα οδηγήσει σε λίγα μεγάλα μονοπώλια και στον αφανισμό κάθε μικρομεσαίου. Συνέβη όμως ακριβώς το αντίθετο. Τόσο η ενέργεια όσο και κυρίως η επικοινωνία τον 20ο αιώνα και με αυξανόμενη τάση το 21ο αιώνα κινήθηκαν προς εντελώς άλλη κατεύθυνση. Κατέστησαν το μικρό βιώσιμο και ανταγωνιστικό. Η οικονομική αξία που παράγουν οι μικρομεσαίοι αναπτύσσεται σήμερα ταχύτερα απ΄ αυτή που παράγουν τα μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα (πολυεθνικές).

Στη νέα εποχή που ανατέλλει αποδομούνται οι αγέλες και οι ιεραρχίες αλλά όχι και οι συλλογικότητες. Mόνο ο ηλίθιος άνθρωπος ταυτίζει την ατομικότητα (individualism) με τον εγωϊσμό και την ιδιοτέλεια (selfishness). Στις νέες συλλογικότητες αντί για μια μάζα από πρόβατα που βελάζουν, καμιά φορά θυμωμένα για να εκτονώσουν την αδρεναλίνη τους, θα μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τα μέλη της, την ιδιαίτερη ταυτότητα που το καθένα φέρει. Η ελευθερία θα είναι η κεντρική αξία. Η ελεύθερη προσχώρηση του ατόμου στις νέες συλλογικότητες θα έχει τελείως άλλα χαρακτηριστικά με κυριότερα την άρνηση των τσοπάνηδων, τη διατήρηση της ατομικής ταυτότητας και τη μη βία.

Ο ισλαμοφασισμός είναι η νέα αγέλη που αναλαμβάνει δράση κατά της λογικής και της ελευθερίας. Όσο και αν η δύση έχει βάλει στην άκρη τις αγωνιστικές αναφορές στο ένδοξο παρελθόν, χαρακτηριστικό παρακμιακών λαών και ύπουλων τσοπάνηδων, είναι μάλλον βέβαιο ότι η τρέλα δεν αντιμετωπίζεται με επίθεση ελευθερίας και δημιουργίας. Ένα μίνιμουμ αγωνιστικού πνεύματος είναι απαραίτητο για να να τους εξαφανίσει απ΄ τον κοινωνικό χώρο, κλείνοντάς τους πίσω απ΄ τις πόρτες των τζαμιών τους που θα έχουν μονωθεί καλά και θα έχει απαγορευτεί η όχληση της κοινωνίας από τους ασταμάτητους αλαλαγμούς των τσοπάνηδων τους.

Ο αρχαίος αγώνας της λογικής, της ελευθερίας και του ατόμου ενάντια την πίστη, την τυραννία και τη μάζα θα συνεχιστεί. Κι οι ισλαμοφασίστες σύντομα θα αντιληφθούν ότι η μη βία είναι άποψη και δεν είναι αδυναμία.
===
[*] στην αρχαία Ελλάδα έλειπε το μεγάλο κέντρο και τη θέση του υπήρξαν πολλές ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις- πόλεις. Με όλες τις αντιφάσεις και τους εμφύλιους σπαραγμούς είναι η πρώτη ιστορικά, μεγαλειώδης στιγμή όπου η ελευθερία της μικρής κλίμακας συγκρούεται νικηφόρα με την άβουλη μεγάλη, μάζα.

Πόσους μετανάστες θέλουμε στην Ευρώπη;

Ας κάνουμε ένα δημοψήφισμα για να το μάθουμε. Σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην κάλπη, αντί για ψήφο να ρίχνουμε πενηντάρικα. O,τι θέλει κι ό,τι μπορεί ο καθένας.Τόσα μαζέψαμε, τόσο κοστίζει η στέγαση, η σίτιση και η περίθαλψη ενός μετανάστη, διαίρεση, αποτέλεσμα.

Άσκηση αυτογνωσίας. Και σε τρία χρόνια ξανά.

Λέτε ότι δε θα μαζέψουμε τίποτα ε; Μήπως όμως το λέτε γιατί αυτό διαδίδει ασταμάτητα και με χίλιους τρόπους ο μεγαλόκαρδος και πονόψυχος κρατισμός; Το stay in business ο ίδιος; Εγώ λέω ότι μπορεί και να εκπλαγούμε. 

 

Αριθμητική έργων και όχι λόγων. Αριθμητική ελεύθερων ανθρώπων κι όχι νηπίων και σκλάβων που όλο δείχνουν το δάχτυλο και τους φταίει κάποιος άλλος. Που καθάρισαν το μυαλό και την ψυχή τους απ΄ το φαρμάκι του κρατισμού και των άπειρων υπαλλήλων, διαμεσολαβητών και νταβατζήδων του.

 

Κράτος και κοινωνία

Το κράτος, ως επιχειρηματική οντότητα, δεν είναι ανταγωνιστικό σε τίποτα. Δεν μπορεί να παράγει τίποτα απολύτως σε καλύτερη ποιότητα, χαμηλότερο κόστος από τον ιδιώτη. Αυτό έχει αποδειχθεί περίτρανα σε όλο τον πλανήτη. Αυτό διέλυσε την ΕΣΣΔ αυτό βγάζει την Κίνα απ΄ τη φτώχεια. Και αν απομένουν κάποιες δραστηριότητες που κατά παράδοση αναλαμβάνει αποκλειστικά το κράτος (δικαιοσύνη, κ.λπ) είναι θέμα χρόνου να φανεί και εδώ το πόσο ανίκανο είναι.

Επιπλέον το κράτος έχει γίνει στέγη για αναρίθμητα παράσιτα. Τα παράσιτα αυτά προβάλλουν τον τάχα μου περισπούδαστο και μοναδικό ρόλο του κράτους για το δικό τους συμφέρον και μόνο. Τα παράσιτα αυτά ενεργούν με γνώμονα το δικό τους συμφέρον και μόνο. Έτσι στην Ελλάδα, η ηλεκτρική ενέργεια είναι όμηρος της μαφίας του Φωτόπουλου, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση όμηρος των καθηγητάδων και των τριγύρω συντεχνιών (ΤΕΕ, δικηγορικού συλλόγου...). Αυτοί, για να κάνουν τη δουλειά τους, έχουν εγκλωβίσει τη νέα γενιά σε μακρόχρονες σπουδές 4 και 5 ετών όταν σε όλη την Ευρώπη είναι τριετείς. Σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον όλοι αυτοί εξαφανίζονται σε μηδενικό χρόνο. Γι' αυτό και ένα τέτοιο περιβάλλον το πολεμάνε με λύσσα.

Αν ο κρατισμός στην Ελλάδα έχει πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις που κάνουν τον Κιμ της Β. Κορέα να απορεί ο παρασιτικός ρόλος του κράτους ασφαλώς είναι γενικότερο φαινόμενο. Ο Weber τον περιγράφει ως εξής.

Max Weber - Politics as a Vocation

With 300,000 to 400,000 such party men who have no qualifications to their credit other than the fact of having performed good services for their party, this state of affairs of course could not exist without enormous evils. A corruption and wastefulness second to none could be tolerated only by a country with as yet unlimited economic opportunities.

Μαx Weber – Η πολιτική ως επάγγελμα

Με 300- 400 χιλιάδες κομματάνθρωπους με καμιά ικανότητα εκτός απ΄ το να υπηρετουν το κόμμα τους, δεν μπορεί κανείς παρά να περιμένει τεράστιο κακό. Αξεπέραστη διαφθορά και σαπίλα που δε θα μπορούσε να την αντέξει η χώρα (Γερμανία) αν δεν είχε τις απεριόριστες δυνατότητες που έχει.

==

Έχει κάποιο νόημα αυτό που λέμε κοινωνικό κράτος; Η Θάτσερ έκανε ένα τεράστιο λάθος όταν έλεγε ότι “αυτό που λέτε κοινωνία, δεν υπάρχει (And, you know, there's no such thing as society.” Το ίδιο λάθος επανέλαβε με την περίφημη φράση της “there is no free lunch- δεν υπάρχει τζάμπα γεύμα”

Η κοινωνική αξία δεν είναι πάντα επιχειρηματική, δεν εκδηλώνεται πάντα στο επίπεδο του δίπολου, της ελεύθερης συναλλαγής αγοραστή- πωλητή, η οποία είναι η καρδιά της ελεύθερης οικονομίας. Στο επίπεδο αυτό το κράτος είναι άχρηστο και παρασιτικό. Η κοινωνική αξία όμως υπερχειλίζει συχνά έξω από αυτό το επιχειρηματικό επίπεδο. Σήμερα ζούμε 100 χρόνια γιατί κάποιοι όπως ο Φλέμιγκ, άγνωστοί μας οι περισσότεροι, πριν από πολλά χρόνια ανακάλυψαν τα αντιβιοτικά. Θα ταξιδέψουμε στα πέρατα της γης γιατί κάποιοι (αδερφοί Ράιτ) ανακάλυψαν τα αεροπλάνα. Και η αλυσίδα πάει πίσω μέχρι τον Ιπποκράτη και τον Αρχιμήδη.

Η αξία (τέχνη και επιστήμη και τεχνολογία) που απολαμβάνουμε είναι κυρίως αξία που έχει υπερχειλίσει έξω απ΄ τη στενή σχέση αγοραστή- πωλητή. Είναι κοινωνική αξία που έχει σωρευθεί στο βάθος των αιώνων. Χωρίς αυτή θα ήμασταν πολύ φτωχότεροι. Είναι λοιπόν ένα δωρεάν γεύμα ύψιστης σημασίας. Αναρωτιέμαι τι ακριβώς εννοούσε η Θάτσερ. Τα πιο σημαντικά στη ζωή μας είναι αυτά τα δωρεάν γεύματα που μας προσέφερε η πορεία του ανθρώπου. Και η κοινωνία, που έλεγε ότι δεν υπάρχει, είναι ο προφανής αποδέκτης αυτής της μεγάλης αξίας. 

Όπως παραλάβαμε δωρεάν κοινωνική αξία έτσι και θα παραδώσουμε. Ακόμη περισσότερη και από αυτή που παραλάβαμε.

Αυτή είναι η ουσία των κοινωνικών υπηρεσιών. Διαφορετική από αυτή που λεν οι κρατιστές, όπου οι κοινωνικές υπηρεσίες δόλια αποσκοπούν στη μακροημέρευσή τους μέσω της καταλήστευσης της κοινωνίας. Μακριά κι από τους σύγχρονους νεο-φιλελεύθερους (*) που δεν αντιλαμβάνονται, όπως οι ίδιο λένε, τι είναι η κοινωνία...

Ποιες είναι αυτές οι κοινωνικές υπηρεσίες που μεγιστοποιούν την αξία που παράγει μια κοινωνία.

1/ Ίσες ευκαιρίες

Η δυνατότητα εκπαίδευσης μέχρι την ηλικία των 15 ετών πρέπει να προσφέρεται δωρεάν και με ίδιες δυνατότητες πρόσβασης για όλους. Αυτό δεν είναι τόσο θέμα αφηρημένης δικαιοσύνης όσο μεγιστοποίησης της κοινωνικής αξίας μέσω ανάπτυξης του ανθρώπινου δυναμικού. 

Αντίθετα με την πρωτοβάθμια- δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η ανώτατη εκπαίδευση, όταν είναι σοβαρή, προσθέτει πολύ περισσότερο στην αξία με όρους αγοράς εργασίας σ' αυτόν που την έχει παρά στην κοινωνία. Δε βλέπω για ποιο λόγο θα πρέπει να είναι δωρεάν. Αυτό το κάνουν χώρες όπως η Γερμανία και η Ελβετία με σκοπό να προσελκύσουν ό,τι καλύτερο υπάρχει στον κόσμο και να ανταγωνιστούν τους Αγγλοσάξονες. Για χώρες όπως η Ελλάδα δεν υφίσταται τέτοιο θέμα. Εδώ το θέμα είναι να σταματήσει η αιμορραγία των νέων στο εξωτερικό. Αυτό δεν έχει σχέση με τη δωρεάν εκπαίδευση αλλά με την ήττα του κρατισμού που έχει παραλύσει την κοινωνία συνολικά.

2/ Υγεία- Πρόνοια
Πρόνοια και υπηρεσίες υγείας πρέπει να προσφέρονται επιλεκτικά και μόνο σε όσους δεν έχουν να τις χρηματοδοτήσουν. Μια κοινωνία με φτωχούς και εξαθλιωμένους στο δρόμο είναι μια κοινωνία χαμηλής ποιότητας. Και επειδή η φτώχεια και η εξαθλίωση είναι συνήθως προϊόν τύχης και όχι απόφασης είναι ηθικά απαράδεκτο να τιμωρείται κανείς για την ατυχία του, όταν οι υπόλοιποι απολαμβάνουν τα μυριάδες δωρεάν αγαθά που παρέλαβαν από τις προηγούμενες γενιές. Όσοι αντιτίθενται στη χρηματοδότηση τέτοιων κοινωνικών υπηρεσιών ας σκεφτούν πόσα δωρεάν πράγματα οι ίδιοι απολαμβάνουν.

Η υγεία/ πρόνοια δεν πρέπει να χρηματοδοτείται αν κανείς είναι ευκατάστατος. Επίσης αν κανείς είναι τεμπέλης και θέλει να ζει ως κλοσάρ δεν έχουν νόημα επιδόματα ανεργίας, κ.λπ. Ναι, να υπάρχουν τέτοιες εναλλακτικές γειτονιές για όσους θέλουν να νιώθουν περιθωριακοί αλλά όχι και να επιδοτούνται από τους υπόλοιπους.

3/ Διαχείριση αποτυχίας

Πίσω από τον κάθε Φλέμιγκ βρίσκονται δεκάδες άλλοι παρ΄ ολίγον Φλέμιγκ. Και αντίστροφα αν θέλουμε να έχουμε Φλέμιγκ πρέπει, ως κοινωνία να αναλαμβάνουμε τη διαχείριση της αποτυχίας των παρ' ολίγον Φλέμιγκ. Η έρευνα και η επιχειρηματικότητα υψηλής καινοτομίας έχουν τεράστιο ρίσκο αποτυχίας. Αν θέλουμε να έχουμε έρευνα και καινοτόμα επιχειρηματικότητα (που αυξάνουν όσο τίποτα άλλο τα μέγιστα την κοινωνική αξία) η αποτυχία δε θα πρέπει να είναι οριστική καταδίκη. Αντίθετα, θα πρέπει να υπάρχει στήριξη για νέα προσπάθεια.

Τα ξόανα του κρατισμού, οι σοσιαλιστές όλων των αποχρώσεων απ΄ το μαύρο μέχρι το κόκκινο που φρονούν ότι η αξία παράγεται με γροθιές και ιαχές και μαύρη μαγεία θα απορούν τα μέγιστα με τα παραπάνω. Ας απορούν όσο θέλουν.

==

Μπορεί το κράτος, ο μέγιστος αυτός απατεώνας και εγκληματίας να προσφέρει αυτές τις κοινωνικές υπηρεσίες; Σε πρώτη φάση, αναγκαστικά, ελλείψει άλλου θεσμού και μηχανισμού. Σε λίγες, σπάνιες, περιπτώσεις (Σκανδιναβία) το έχει κάνει καλά. Στις περισσότερες τα έχει κάνει, και σε αυτά, θάλασσα.

Με τον καιρό, οι υπηρεσίες αυτές θα περάσουν στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας. Σε αυτόνομες οικονομικά κοινότητες, που θα μπορούσαν να ορίσουν και να χρηματοδοτήσουν το ακριβές μιξ των κοινωνικών υπηρεσιών που θα προσφέρουν. Ήδη σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται χώρες όπως η Ελβετία με πολύ έντονη αποκέντρωση και ενδυναμωμένο πολίτη. Με οργάνωση που σχεδίασε για τους Ελβετούς ο Καποδίστριας όταν σχεδίασε το σύνταγμά τους....

(*) ο όρος νεοφιλελευθερισμός εμφανίστηκε ως όρος τη δεκαετία του '30 ("ιδρυτής" ο Alexander Rüstow, 1938) από σκληρούς κρατιστές. Λησμονήθηκε για 40 χρόνια και ανακαλύφτηκε μετά ξανά από Θάτσερ/ Ρήγκαν που του άλλαξαν το περιεχόμενο και τα φώτα.

Ο Ροϊδης μιλάει για το κράτος- μαφία

Ο Εμ. Ροϊδης από τα μεγαλύτερες πένες της νεοελληνικής λογοτεχνίας, τέρας μόρφωσης, διαυγής και ευαίσθητος όσο ελάχιστοι για τα κοινωνικά θέματα, πάντα νέος και πάντα όμορφος, κυνηγήθηκε, λοιδωρήθηκε, αφορίστηκε απ΄ το οθωμανικής προέλευσης κρατικο-κομματικό κατεστημένο και το παπαδαριό της εποχής του.

Ο Ροϊδης αποκάλυψε σε αναρίθμητα κείμενα όσο ίσως κανείς άλλος το συστημικό και δομικά μαφιόζικο χαρακτήρα του νεοελληνικού κράτους.

Ακολουθεί απόσπασμα από το τελευταίο άρθρο που δημοσίευσε ο ίδιος πριν 140 χρόνια (!), το 1876, στον Ασμοδαίο, σπουδαία καλλιτεχνική εφημερίδα της εποχής του που έκλεισε κάτω απ' την αφόρητη πίεση της τότε κρατικής μαφίας.

Στο μεταξύ όλοι αλλάζουν (ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Ν. Κορέα, Κίνα ...), εκτός απ΄ την Ελλαδο- οθωμανία. Η μάλλόν η μόνη αλλαγή που μας έλαχε ήταν ότι στο δρόμο προέκυψε και η σταλινo-σοσιαλιστική τρέλα. Απόλυτα συμβατή κι αυτή με το οθωμανικό ραχάτ και το "μου φταιν οι άλλοι".

Δεν υπάρχει χώρα σε τέτοια δαγκάνα του κρατισμού πουθενά στον πολιτισμένο κόσμο. 

Όπου να 'ναι φτάνει όμως ο λογαριασμός... Για τα 140 χρόνια...

===

Εσφαλμένως, νομίζομεν, παρωμοίασάν τινες τους ημετέρους κομματάρχας προς αρχηγούς ληστρικών συμμοριών. Το πταίσμα αυτών είναι ότι δημιούργησαν τας συμμορίας, σήμερον όμως αντί να είναι αρχηγοί αυτών κατήντησαν μεσίται, δια των οποίων αι συμμορίαι αυταί διαπραγματεύονται προς το έθνος τα λύτρα, ανθ' ων συγκατανεύουσι να παραχωρήσουσιν αυτώ ασφάλεια ζωής και περιουσίας.

Τα λύτρα ταύτα καλούνται κατ΄ ευφημισμόν προϋπολογισμός. Απόδειξις όμως του αληθούς αυτών χαρακτήρος είναι η δουλική ευπείθεια, μεθ΄ης ολόκληρη η Βουλή, σιγώσης της αντιπολιτεύσεως, σπεύδει να τα καταβάλει εις τον εισπράκτορα της κατισχύουσης συμμορίας, καλώς γνωρίζουσα ότι πάσα αντίστασις ήθελεν τιμωρηθή δι' άναστατώσεων την επιούσαν.

Η βαθιά ανάσα του Αλέξη Τσίπρα

Πολλοί έχουμε βιώσει εκείνη τη σπάνια ανακούφιση να βγαίνουμε από μια αταίριαστη κατάσταση και να επιστρέφουμε στη φυσιολογική μας θέση. Είτε η αφόρητη κατάσταση είναι μια ξένη χώρα, είτε μια προσωπική σχέση, o στρατός, μια δουλειά.

Ήταν μια κυβέρνηση για τον Α. Τσίπρα. Έφυγε και πρέπει να πήρε βαθιά ανάσα.

Κάτι που πρέπει να αναγνωριστεί θετικά στον Α. Τσίπρα ειναι η συνείδηση των ορίων. Κάτι καθόλου προφανές κι αυτονόητο, αφού όταν ο λογαριασμός πηγαίνει αλλού κι όχι σε σένα, τα παχιά τα λόγια είναι εύκολα.

Ο αστόχαστος άνθρωπος έχει την τάση να προκαλεί όρια πολύ πέραν αυτών που έχει ο ίδιος βιωματικά προσεγγίσει στη δικιά του ζωή. Έτσι κάνει ο Βαρουφάκης για να θρέψει τον ατελείωτο ναρκισσισμό του έτσι κάνει ο Λαφαζάνης για να ανεβάσει την αδρεναλίνη του και να νιώσει σπουδαίος. Στη δική τους ζωή, κοινότοπη και σε τίποτα ανατρεπτική, κανείς τους δε θα τολμούσε να αγγίξει ένα ρίσκο ανάλογο με αυτό του διλήμματος Ευρώ/ δραχμή. Στην πλάτη 11. εκ. οι κουβέντες όμως εύκολα παχαίνουν.

Ο Α. Τσίπρας ένιωσε αυτό το όριο. Βαθιά μέσα του θα αντιλήφθηκε ότι ο δικός του, όμορφος, μικρόκοσμος, δεν ήταν στο ύψος τέτοιων αφόρητων και άσχετων διλημμάτων.

Κι έκανε το σωστό και πήρε ανάσα.

Η καμπή της πλατωνικής σκέψης κι η εκδίκηση του Επίκουρου

Κατά πάσα πιθανότητα ιδρυτής, έστω και ασυνείδητα, της έννοιας “ιδεολογία” είναι ο μέγας Πλάτων. Αυτός ήταν που πρώτος μίλησε για ιδέες, για ιδέες τέλειες και καθαρές, σε ένα άλλο κόσμο, σε μια ιδανική Πολιτεία. Στον αντίποδα του Πλάτωνα υπήρξαν οι φυσικοί φιλόσοφοι αλλά και οι επικούρειοι, οι στωικοί. Αυτοί μίλησαν και σκέφτηκαν για πιο συγκεκριμένα πράγματα, για τη φύση, τον άνθρωπο. Ήταν πολύ λιγότερο ιδεο-λόγοι. Αξιολογούσαν το άμεσο φαινόμενο και το ανθρώπινο βίωμα πολύ περισσότερο από την “καθαρή, απόλυτη” ιδέα του Πλάτωνα.

Ο Πλάτωνας σημάδεψε όσο κανείς το δυτικό πολιτισμό. Σε όποιο σοβαρό βιβλιοπωλείο της δύσης και να πάει κανείς το ράφι με τον Πλάτωνα είναι, μετά από 2500 χρόνια, ίσως και το μεγαλύτερο. Επισκίασε τους υπόλοιπους φιλόσοφους της εποχής του, ίσως πολύ περισσότερο απ΄ ότι τους άξιζε. Και επηρέασε απόλυτα τη σκέψη όπως αναπτύχθηκε στη δύση.

Με αυτή την κληρονομιά, οι “ιδέες” και η “ιδεολογία” πήραν μια τεράστια θέση στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Κι έτσι η Δύση έχει παράγει μια ατέλειωτη σειρά από -isms.

==

Ποιος όμως ήταν ο αληθινός χριστιανισμός; O πρώτος χριστιανός, ο ιεροεξεταστής, ο ιεραπόστολος στην Αφρική, ο Στυλίτης που κοιτούσε τον αφαλό του για να πάθει σκοτοδίνη και να δει τον Κύριό του, εκείνος που έξυνε τους πάπυρους για να εξαφανίσει τα θεατρικά έργα του ειδωλολάτρη Aισχύλου και να τα αντικαταστήσει με συναξάρια; o Άνθιμος ίσως;

Τι σχέση έχουν όλοι αυτοί ανάμεσά τους; Καμιά. Σε τι μας διαφωτίζει για το ποιόν τους ο προσδιορισμός “Χριστιανός”; Σε τίποτα.

Ποιος ήταν ο αληθινός κομμουνισμός; O μπολσεβίκος ή ο χαφιές του Μπέρια, που τον εκτέλεσε, ο Μάο ή ο Ντενγκ Κσιάο Πίνγκ, που τον ξεθεμέλιωσε; O βιετναμέζος μεταρρυθμιστής ή ο κτηνώδης βορειο-κορεάτης; O Κύρκος ή ο Μαϊλης; H ίσως κάτι σε πιο light, κάτι ευρωπαϊκό όπως ο Μπερλινγκουέρ;

Τι σχέση έχουν όλοι αυτοί ανάμεσά τους; Καμιά. Σε τι μας διαφωτίζει για το ποιόν τους ο προσδιορισμός “Κομμουνιστής”; Σε τίποτα

Και ούτε καθεξής, για την κάθε ιδεολογία.

Δεν υπάρχει καμιά απολύτως εγγύηση ότι οι οπαδοί μιας ιδεολογίας είναι περισσότερο λεπτοί η χοντροί, έξυπνοι ή χαζοί, καλοί ή κακοί, πλούσιοι ή φτωχοί, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι.

Τι ακριβώς τότε σημαίνει να είσαι κομμουνιστής, χριστιανός ή ό,τι άλλο; Μάλλον δε σημαίνει και πολλά. 

Δεν είναι εύκολο να κάνει κανείς σε ένα σύντομο κείμενο ένα συνολικό απολογισμό και αποτίμηση της σημασίας όλων των πολλών ιδεολογιών που πάθιασαν τον άνθρωπο, έστω κι αν αυτές τόσο συχνά και τόσο ξεκάθαρα χρησιμοποιήθηκαν για τον φανατισμό των μαζών, την επιβολή της κρατικής εξουσίας συχνά με αμέτρητα εγκλήματα (χριστιανισμός- φασισμός- κομμουνισμός- ισλάμ).

Η πρόοδος όμως του ανθρώπου, η επιστήμη δηλαδή και η τέχνη που παρήγε, έχουν με βεβαιότητα ελάχιστη σχέση με κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία. Έχουν τεράστια σχέση, με αξίες και κυρίως με την αξία- θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Και έχουν απόλυτη σχέση με τους σκαπανείς τους, με τις ιδιαίτερες προσωπικότητες των μεγάλων επιστημόνων και των μεγάλων καλλιτεχνών. Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και το 'ΑΤΟΜΟ παρήγαν πολιτισμό κι όχι οι ιδεολογίες.

==

Η εποχή μας είναι εποχή χειραφέτησης του ατόμου. Περισσότερο παρά ποτέ μπορεί κανείς να ζήσει έξω από ιδεολογίες. Μπορεί περισσότερο παρά ποτέ να διεκδικήσει την ιδιαιτερότητά του, σε όλους τους τομείς. Το νέο μοντέλο επικοινωνίας του 21ου αιώνα θα κλονίσει τα μεγάλα συστήματα (πολυεθνικές εταιρείες, κράτος, γραφειοκρατίες). Το μεγάλο πλεονέκτημα της “οικονομίας κλίμακας” που διέθεταν μέχρι σήμερα, μέρα τη μέρα αμφισβητείται, χάνεται.

Ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, αντι- ιεραρχικό, αντι- γραφειοκρατικό, αποκεντρωμένο κι όμως απόλυτα ανταγωνιστικό ανατέλλει. Οι όροι peer to peer, shared economy θα ακούγονται όλο και πιο πολύ. Το ενδυναμωμένο άτομο νιώθει όλο και λιγότερη ανάγκη από την ασφάλεια του μαντριού της ιδεολογίας και τη φροντίδα του τσοπάνη του. Και νιώθει όλο και περισσότερη ανάγκη για ελευθερία και εθελοντική, ισότιμη και όχι αναγκαστική συμμετοχή στα κοινωνικά δρώμενα.

Το καινοτόμο ΒΙΩΜΑ, απτό, αληθινό είναι σήμερα περισσότερο παρά ποτέ δυνατό. Ιδέες που δεν πραγματώνονται είναι μάλλον άχρηστες. Μόνο αφελή, ανίκανα και υστερόβουλα άτομα θα αρνηθούν το ζωντανό βίωμα για να στρατευθούν σε θολές ιδεολογίες για ανύπαρκτα και φαντασιακά πράγματα. Οι ιδεολογίες θα έχουν όλο και μεγαλύτερη δυσκολία να βρουν οπαδούς και πιστούς. Γιατί πώς λέγεται κάποιος που αρνείται το απτό ΒΙΩΜΑ προς χάριν της αφηρημένης ιδέας;

==

Στην ελληνική κοινωνία σήμερα που οι πολιτικές αντιπαραθέσεις είναι οξείες κλονίζονται σχέσεις και φιλίες. Όλοι ζούμε αυτό το φαινόμενο.

Είναι όμως λάθος! Είναι λάθος να αμφισβητεί κανείς αληθινές και βιωματικές φιλίες προς χάριν της πολιτικής, μιας χοντροκομμένης έννοιας, ενός μύλου που αλέθει άσχετα μεταξύ τους πράγματα και φτιάχνει ένα άνοστο χαρμάνι όπου χωράνε εύκολα όσοι θέλουν ή επιδιώκουν να χωρέσουν.

Ο κόσμος των ιδεών του Πλάτωνα ίσως τελικά να μην υπάρχει καν. Ας τον χρησιμοποιήσει κανείς ως πυξίδα, αν θέλει. Περισσότερα δεν μπορεί να ελπίζει μαζί του. Ο ίδιος ο Πλάτων απέτυχε- με κίνδυνο της ζωής του- να εφαρμόσει την αφηρημένη και ιδανική Πολιτεία του. Και μετά από 2500 χρόνια υπάρχει άφθονη πια εμπειρία. Με κανέναν τρόπο οι ιδέες κι η ιδεολογίες δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το ζωντανό βίωμα που πρότειναν με τέτοια σαφήνεια οι βιωματικοί φιλόσοφοι, επικούρειοι και στωικοί αλλά κι οι φυσικοί φιλόσοφοι.

Ούτε μπορεί να υποκαταστήσουν το αξιακό βίωμα του Προμηθέα που εξεγείρεται κατά των θεών και της Αντιγόνης που εξεγείρεται κατά του Νόμου. 

Ο Προμηθέας και η Αντιγόνη ήταν οι πρώτες μεγάλες αναρχικές προσωπικότητες της ιστορίας, έστω κι αν οι ίδιοι δεν το γνώριζαν (ας αναζητήσει όποιος ενδιαφέρεται στο δίκτυο ένα εξαιρετικό βιβλίο “The Ancient Greeks and the Anarchist tradition”).

Περισσότερο όμως κι από αναρχικοί ήταν ο Προμηθέας κι η Αντιγόνη.

Κρατιστές όλων των χρωμάτων, εξαφανιστείτε!

Όταν οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ φωνάζουν για δημόσια ΔΕΗ έχουν στο νου τους τα δικά τους κρατικοδίαιτα συμφέροντα και μόνο. Τις συντάξεις που τους επιδοτεί το κράτος (δηλαδή οι φορολογούμενοι) με 16ΚΕ το χρόνο! Τρέμουν το άνοιγμα στον ανταγωνισμό γιατί τα σκανδαλώδη τους προνόμια θα τελειώσουν. Στην Πολωνία υπάρχουν 450 μικρές εταιρείες που δραστηριοποιούνται τη λιανική του ηλεκτρισμού. Τα ίδια συμβαίνουν σε όλη την ΕΕ. Στην Ελλάδα υπάρχει 1. 

Όταν οι πανεπιστημιακοί φωνάζουν για δωρεάν δημόσια εκπαίδευση έχουν στο νου τους τα δικά τους κρατικοδίαιτα συμφέροντα και μόνο. Στο βωμό τους έχουν εγκλωβίσει τους φοιτητές σε μακρόχρονες σπουδές 4 και 5 χρόνων, όταν σε όλη την άλλη Ευρώπη και σε απείρως καλύτερα πανεπιστήμια τα ίδια πτυχία αποκτώνται σε 3 χρόνια. Κρατώντας τους φοιτητές ομήρους, στο πανεπιστήμιο- μονοπώλιο (τσιφλίκι τους δηλαδή) και για μεγάλα διαστήματα, τους εξασφαλίζει φτηνή εξειδικευμένη εργασία = τζάμπα σκλάβους και αυξημένα κονδύλια, αφού η επιχορήγηση των πανεπιστημίων/ ΤΕΙ γίνεται με βάση τα κεφάλια και όχι κάτι άλλο.  

Όταν το ΤΕΕ φώναζε για διάφορα επαναστατικά όλα τα χρόνια της κραιπάλης ένα πράγμα είχε στο μυαλό του. Τα συμφέροντα της συντεχνίας του. Γι΄ αυτό και κανένας ελεύθερος επαγγελματίας μηχανικός (εμού συμπεριλαμβανομένου) απόλυτα νόμιμα δεν πλήρωνε ποτέ φόρο, εκτός κι αν τα έσοδά του ξεπερνούσαν τα 100ΚΕ το χρόνο.

Όταν τα ασφαλιστικά ταμεία θεσμοθετούν δημόσια υποχρεωτική ασφάλιση με ένα δήθεν αναδιανεμητικό (και όχι ανταποδοτικό, όπως είναι σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο) σύστημα, στο νου τους έχουν μόνο τα δικά τους κρατικοδίαιτα συμφέροντα. Είναι χρεοκοπημένα και κατακλέβουν τους εργαζόμενους/ εργοδότες για να συντηρούν τις διοικήσεις- μαφίες και τις στρατιές των πενηντάρηδων συνταξιούχων και άλλων προνομιούχων ομάδων. Αυτή είναι η μόνη αναδιανομή που κάνουν. Με πανάκριβες εισφορές εργαζομένων/ εργοδοτών όταν η ποιότητα των υπηρεσιών είναι άθλια και τριτοκοσμική.

"Κρατισμός είναι το σύστημα όπου όλοι κλέβουν όλους" έλεγε ο F. Bastiat. Χαμένοι είναι μόνο οι εκτός συντεχνίας/ μαφίας.


Tο κράτος έχει ως βασικό στόχο να ταΐζει τον εαυτό του και τους πελάτες του. Η ρητορεία του είναι βαθιά υποκριτική και γελοία ανεξάρτητα αν την ντύνει με αριστερά ή δεξιά προβιά. Το κράτος στην Ελλάδα

• έχει 300 βουλευτές όταν θα μπορούσε να έχει 180 (Η Ολλανδία με πληθυσμό 17 εκ. έχει 225)
• έχει χιλιάδες υπαλλήλους - πραιτοριανούς στη βουλή με σκανδαλώδη προνόμια
• έχει εκατοντάδες χιλιάδες ΔΥ που δεν έχουν καμιά δουλειά να κάνουν και συνταξιούχους των 50 ετών όταν έχει ένα εκατομμύριο άνεργους χωρίς κανένα απολύτως επίδομα ανεργίας!!
• έχει ένα σωρό κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις που μοιράστηκε και ξεκοκάλισε μαζί τους το εύκολο, δανεικό χρήμα, όταν ένας νέος για να φτιάξει μια επιχείρηση πρέπει να καταξοδευτεί σε λεφτά και σε χρόνο.

Η επιλογή των κρατιστών των ΠΑΣΟΚ/ ΝΔ/ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ/ ΚΚΕ υπήρξε ΠΑΝΤΑ

• ΥΠΕΡ των ΔΥ, των συνταξιούχων και της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας
• ΚΑΤΑ των νέων, των ανέργων και της μικρής επιχειρηματικότητας

Οι σταλινικοί του ΚΚΕ κοροϊδεύουν τους πάντες με την ψύχωση που έχουν με την πλουτοκρατία. Ο Κουτσούμπας την 23η Οκτωβρίου 2013 μας ενημερώνει ότι ο βασικός κορμός της ελληνικής πλουτοκρατίας είναι 505 άτομα, που κατέχουν 60 δις κλεμμένα...

Δεν είπε βέβαια την πηγή της τόσο λεπτομερούς πληροφορίας του. Είναι το Wealth-X για τo 2013 όπου θα δει κανείς ότι και η πλουτοκρατία της πάμφτωχης Βενεζουέλας, που τόσο λατρεύουν όλα τα ξόανα του σοσιαλισμού, είναι 55 δις !! Και μάλιστα με αυξητική τάση.

Κανείς δε λέει ότι το μεγάλο κεφάλαιο είναι αθώο. Χάσκει, βλέποντας τη χώρα να καταστρέφεται, ενώ η Κα. Αγγελοπούλου χαριεντίζεται με τους νέο σταλινικούς του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι άνεργοι όμως και τα απίστευτα χρέη είναι η παρακαταθήκη του κράτους και των αυλικών του ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΩΝ.

--
Οι διαφορές των κρατιστών ήταν ΠΑΝΤΑ προσχηματικές. Το τέρας του κρατισμού είναι ΕΝΑ, με πατριδοκάπηλη ή ψευτοεπαναστατική ρητορική ή καλύτερα και τα δυο μαζί (ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛ) και δεν έχει παρά μόνο μια τεράστια τσέπη για το ίδιο και τους πελάτες του.

• Κρατάνε σκλάβους τα μυαλά στα πανεπιστήμια όταν δεν τα ωθούν σε πρωτοφανή μετανάστευση. 
• Κρατάνε αλυσοδεμένη την οικονομία και την αγορά με τα άθλια μονοπώλιά τους, με τους γελοίους Φωτόπουλους και όλη τη φαυλοκρατία των συντεχνιών τους τη στιγμή που όλος ο πλανήτης έχει αντιληφθεί ότι ελεύθερη αγορά είναι το ΜΟΝΟ εργαλείο για να βγεις από τη φτώχεια. Αυτό φωνάζει το παράδειγμα της Κίνας, αυτό φωνάζει το Βιετνάμ των μπαρουτοκαπνισμένων κομμουνιστών!

Μπορεί κανείς να πιστεύει σε θεούς, δαίμονες, προφήτες, επαναστάσεις, νεκραναστάσεις....

Την ανεργία δε θα τη νικήσει τίποτα από αυτά. Ποτέ και πουθενά καμιά πίστη δε νίκησε την ανεργία. 

Την ανεργία θα τη νικήσει αυτό που τη νίκησε παντού, η δημιουργικότητα του ατόμου και η δραστική συρρίκνωση του κράτους και των αμέτρητων κολαούζων του, που πνίγουν την οικονομία.