H σιωπή των μετριοπαθών μουσουλμάνων

Είναι εντυπωσιακή η σιγή των μετριοπαθών μουσουλμάνων στον πλανήτη για τα πρωτοφανή εγκλήματα που γίνονται στο όνομα της θρησκείας τους.

Αν ψάξει κανείς τις εικόνες στο google κάτω από το “muslim protests” θα δει φωνές, κραυγές, φωτιές, βρισιές, απειλές. Και όλα αυτά συχνά μες στις ανεκτικές μητροπόλεις της Δύσης. Δε θα βρεί καμιά, μα καμιά, άλλου τύπου και προσανατολισμού διαμαρτυρία.

Η παγκόσμια σιωπή των μετριοπαθών μουσουλμάνων δεν μπορεί να είναι τυχαία. Μοιάζει με τη σιωπή και τις αναιμικές καταγγελίες πολλών “δημοκρατών” στην Ελλάδα απέναντι στον Κουφοντίνα και τα άλλα ζώα της τρομοκρατίας. Καταγγελία στην επιφάνεια αλλά κατανόηση, δικαιολογία και τελικά αποδοχή κατά βάθος.

Μόνο που τώρα δεν πρόκειται για μερικούς θεόμουρλους αλλά για πολλά δις.

Όσο οι ηγεσίες των μουσουλμανικών κρατών ποιούν τη νήσσα η Νορβηγία και η κάθε Νορβηγία θα κάνει άριστα να εντοπίζει τους ισλαμοεξτρεμιστές και να τους στέλνει από εκεί που ήρθαν.

http://qpolitical.com/norway-just-deported-824-muslims-every-american-needs-to-see-what-happened-next/

Νίκος Καζαντζάκης

“Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.”

Σαν ηχώ του Σωκράτη ακούγεται.

Λείψανε πια αυτές οι μορφές. Κι έτσι η ευθύνη έμεινε λέξη άγνωστη, αμαρτωλή. Κι ήρθαν να πάρουν τη θέση της οι Αμερικάνοι, οι Γερμανοί, κι άλλα καμώματα του φόβου και του συμφέροντος.

Άγνωστε θεέ, που κρατάς τις ισορροπίες στον κόσμο, σα να στοχάστηκες ότι με τους Σωκράτηδες και τους Καζαντζάκηδες το παράκανες μαζί μας. Και σκάρωσες και μας στέλνεις για τριάντα και πλέον χρόνους όλους δαύτους τους τιποτένιους.

Καιρός είναι να πάρεις απόφαση ξανά. Χάνεται πια η ισορροπία, από την άλλη μεριά, την αλαφριά.

Αντί για πρόεδρος των φυλακισμένων, πρόεδρος Δημοκρατίας!

Ο υφυπουργός (και παλιός καθηγητής μου) Μπαλτάς, μέγας θεματοφύλακας του κρατισμού, εξοβέλισε ως αμαρτωλή την αριστεία απ΄ την εκπαίδευση καταργώντας τις εξετάσεις εισαγωγής στα πρότυπα σχολεία και επαναφέροντας τον επαναστατικό κλήρο. Όταν δεν αντιλαμβάνεσαι την ανάγκη παραγωγής πνευματικής ελίτ χάνεις απ΄ το κάδρο και την παραγωγή πνευματικής και ηθικής σαβούρας. 

Κάπως έτσι, μες στη θολούρα αυτή, προκύπτουν οι φελλοί τύπου Παυλόπουλου. Και κρύβονται μετά σε ομάδες. Και προσφέρουν κεντροδεξιό αντιστάθμισμα και αντάλλαγμα σε μια κεντροαριστερή κυβέρνηση. Ή κάτι άλλο τέτοιο.

1- Η ομάδα

Αν κάποιος δεν ξεγελαστεί από νόθες ομάδες/ αγέλες και εστιάσει στο άτομο τότε θα δει μια άλλη εικόνα. Ανίκανος που επέτρεψε να καεί η Αθήνα από βλαμμένους ψευτοαναρχικούς, γελοίος που καμάρωνε μουγκός τον Κασιδιάρη να δέρνει, πάπας του κρατισμού, φαύλος και διεφθαρμένος μέχρι το μεδούλι (παρακάτω πίνακας) κι ανόητος εκλογομάγειρας που σχεδίασε τον βλακώδη εκλογικό νόμο που συμπτωματικά οδήγησε στη συντριβή της παράταξής του (αλίμονο, όχι όμως και στη διάλυσή της...) από τους, τάχα μου, οπαδούς της απλής αναλογικής.

2- Το άτομο

Ηρωικό ψέμα - η σίγουρη οδός προς την καταστροφή και το φασισμό

Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια εκτός αν συνοδεύεται από επίδειξη ηρωικού και αγωνιστικού πνεύματος, από ξεκάθαρα και καλά κατασκευασμένα δίπολα καλού – κακού.

Πριν από 100 χρόνια σαν σήμερα η Ευρώπη ήταν ένα απέραντο σφαγείο, όπου αξιοπρεπείς Γερμανοί έσφαζαν τους επίσης αξιοπρεπείς Γάλλους όπως έκαναν και οι περήφανοι Ρώσοι με τους σατανικούς Αυστριακούς. Οι ιστορικοί ακόμη δεν έχουν αποφανθεί τι ήταν που έφερε αυτή την τρέλα και την τεράστια έκρηξη εθνικιστικής αξιοπρέπειας. Η κυρίαρχη άποψη είναι η γελοιότητα ΟΛΩΝ των ηγετών της εποχής. Που για να υπάρξουν έπρεπε να πακετάρουν μπόλικη εθνική αξιοπρέπεια. 

Αργότερα, η προπαγάνδα των σταλινικών δαιμονοποιούσε ασταμάτητα τη Δύση, οι ναζιστές τους σατανικούς Εβραίους, η Β. Κορέα τους ιμπεριαλιστές, το ΙΚ τη Δύση ξανά. Mόνο έτσι μπορούσαν να υπάρξουν.

Αυτή η δουλειά, κι η αξιοπρεπής απάτη, τραβάει αιώνες. Όσο υπάρχει ιστορία, όσο υπάρχουν αυταρχικές/ φασιστικές/ σοσιαλφασιστικές δικτατορίες.

Αυτό το κουβάρι ξετυλίγεται πια στην Ελλάδα. Μπορεί αυτή τη στιγμή να είμαστε μάρτυρες μιας "διαπραγμάτευσης", που βασίζεται σε ανυπόστατες υποθέσεις για μια δήθεν εξέγερση του Νότου και σε παρανοϊκές προτάσεις ότι θες να κουρέψεις τις οφειλές σου και αυτό θες να το πουλήσεις στους Ισπανούς και στους Σλοβάκους ως win win!

Αυτή όμως είναι μόνο η πρώτη φάση, η εποχή του ρομαντισμού, που γίνεται σιγά σιγά κομμάτια.

Το τεράστιο ψέμα περί ευθυνών της ΕΕ το εξέθρεψαν πρώτα σιωπηρά οι ΠΑΣΟΚ/ ΝΔ για να κρύψουν τα εγκλήματά τους. Το παρέλαβε τώρα και ο ΣΥΡΙΖΑ και του έδωσε "ηρωική" και "αξιοπρεπή" φωνή. Μέρες που είναι, μεταμφίεσε την παγκόσμια ξεφτίλα της χώρας σε αξιοπρέπεια! Και την ανοικτή, τεταμένη, παλάμη του ζήτουλα, σε πράξη αντίστασης σε κάποιον υποτιθέμενο εκβιασμό!!

Από μια κλωστή κρέμεται η συνέχεια. Απομονωτισμός, ολιγαρχίες, συμμορίες. Σιγά σιγά θα εκφραστούν και πολιτικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταρρεύσει, ως πολύ πολιτισμένος για να διαχειριστεί τη ζούγκλα που θα ακολουθήσει. ΚΚΕ και ΧΑ είναι οι καλύτεροι, οι πιο ετοιμοπόλεμοι, υποψήφιοι διαχειριστές. Ξεχειλίζουν από αγωνιστική "αξιοπρέπεια" και οι δυο τους. Και βέβαια τα δικαιώματα της μειονότητας στη Θράκη μάλλον δε θα μείνουν απροστάτευτα. Ενώ το ΙΚ σφάζει 300 χιλιόμετρα νότια της Κρήτης και στο ανάμεσα, σωρός τα πλεούμενα προσπαθούν να πλευρίσουν κάποιο βράχο της ανάλγητης ΕΕ να ξεφορτώσουν χιλιάδες απελπισμένους.

Ξυπνήστε απ΄ το γλυκό σας ύπνο "αξιοπρεπείς" συριζαίοι. Ξυπνήστε και δείτε ότι δίπλα σας δεν υπάρχει κανένας Νότος, ούτε καν η Κύπρος!! Ο Νότος κρύβεται, οριοθετείται και δε θέλει ούτε να σας ξέρει. Τα λεφτά του θέλει μόνο. Δίπλα σας υπάρχουν μόνο μερικοί γραφικοί αριστεριστές, που βγήκαν βόλτα απ΄ το μουσείο, και κυρίως δίπλα σας υπάρχουν όλα τα ακροδεξιά κατακάθια της ΕΕ (Η Λεπέν της Γαλλίας, η Λέγκα της Ιταλίας, ο Φαράντζ της Αγγλίας, ο Καμένος της Ελλάδας). Αυτοί είναι που σας χειροκροτούν και σας ζητωκραυγάζουν. 

O Koς Αβραμόπουλος

Είναι αδύνατο να καταλάβει κανείς ποια σκοπιμότητα καθιστά τον Αβραμόπουλο πιθανή πρόταση για πρόεδρο δημοκρατίας απ΄ το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει κάτι το ευδιάκριτο, όπως υπήρξε για τον Καμμένο.

Κάποιος λόγος, ασφαλώς, θα υπάρχει. Ίσως να είναι και πολύ ευγενής, όπως για παράδειγμα, η υπέρβαση του εθνικού διχασμού, που υποβόσκει δεκαετίες και κρατά τη χώρα, μαζί με άλλα πολλά, αλυσοδεμένη σε μακρινά, αραχνιασμένα διλήμματα.

Οι συριζαίοι τον Αβραμόπουλο είναι βέβαιο ότι τον απορρίπτουν ως άτομο. Συλλήβδην. Εξάλλου ο ίδιος έχει καταγραφεί στην πολιτική σκηνή ευρύτερα ως “ Ο κος Τίποτα” . Όμως αυτό δεν τους εμποδίζει να συντηρούν αυτή τη συζήτηση.

Για ένα και μόνο λόγο.

Θεωρούν πολύ σημαντικότερη την αγέλη που ανήκει ο Αβραμόπουλος (ΝΔ) παρά το τι αντιπροσωπεύει ο ίδιος ως άτομο (ΤΙΠΟΤΑ).

Αυτή είναι η κοσμοθεωρία και η πεμπτουσία του κρατισμού που εκπροσωπούν. Η άρνηση/ αδυναμία να δουν πέρα απ΄ τις αγέλες, να δουν αυτό που είναι η μηχανή της σύγχρονης εποχής. Το “άτομο”. Το άτομο είναι γι΄ αυτούς αμαρτωλό. Στέκονται μακριά.

Και χωρίς το άτομο- μηχανή θα πάνε εκεί που πήγαν όλοι οι κρατιστές παντού στη γη. Στη φτώχεια του κορμιού και της ψυχής και του μυαλού.

Χωρίς γραβάτα αλλά με άποψη

Χωρίς γραβάτα ο Τσίπρας, χωρίς γραβάτα ο Βαρουφάκης. Με μια μεγάλη όμως διαφορά. Ο Βαρουφάκης αντιλαμβάνεται πλήρως το βάρος του συμβόλου που περιφρονεί. Είναι κοσμοπολίτης, γνωρίζει πόσα σπουδαία συμβολίζει η γραβάτα για τον Εγγλέζο υπουργό. Χρειάζεται μεγάλη δύναμη για να κρατήσει την αισθητική του αυτονομία. Την έχει. Ο Τσίπρας δεν γνωρίζει τίποτα απ΄ αυτά. Γι΄ αυτό κι όταν ο Ρέντσι σχεδόν τον κοροϊδεύει και του χαρίζει μια γραβάτα αρκείται να χασκογελά. Ο Βαρουφάκης είναι βέβαιο θα είχε αντιδράσει διαφορετικά. Είναι βέβαιο θα υπεράσπιζε την αισθητική του με πάθος. Ίσως φορούσε τη γραβάτα κι έλεγε στο Ρέντσι "βλέπω δέχθηκες τις θέσεις μου, άρα φορώ κι εγώ τη γραβάτα σου". Ή κάτι ανάλογο. Ο Βαρουφάκης γνωρίζει τη βαριά σημειολογία πίσω απ΄ όλα αυτά τα "δώρα". Δε θα φόραγε κανένα ηλίθιο χαμόγελο. Δε θα άφηνε τίποτα να πέσει κάτω.

Αναρωτιέμαι πώς νιώθει μες στην παρέα του Σκουρλέτη και του Στρατούλη. Διαβασμένος, σκεπτόμενος, ταξιδεμένος. Με δική του, δύσκολη, άποψη. Οι Σκουρλέτηδες μια ζωή σε καταλήψεις και πορείες και κομματικές συνεδρίες, σε ανήλιαγα δωμάτια γεμάτα καπνό. Σε έναν φαντασιακό, ανύπαρκτο κόσμο. Τι κοινό άραγε μπορεί να νιώσει με όλους αυτούς;

Ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα. Μάλλον θα του περνάνε ιδέες. Με βεβαιότητα έχει απόψεις για τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό. Σίγουρα καταλαβαίνει ότι είναι απαράδεκτο να μην έχεις 30-40% γυναίκες υπουργούς. Σίγουρα, όταν σκέφτεται για εναλλακτικά μοντέλα ζωής, ο νους του πάει σε κάτι πιο προχωρημένο από μια καταπατημένη βίλα Αμαλίας, μες στη βρώμα.

Και είναι βέβαιο ότι γνωρίζει καλά ότι η μηχανή σήμερα λέγεται "άτομο". Δε λέγεται "κράτος". Ξέρει ότι κάθε όραμα διαρκείας έχει μπόλικο αντικρατισμό. Και κάθε κρατισμός έχει μπόλικη φτώχεια.

Η αριστερά στη χώρα είναι αγιοποιημένη, είναι κοινωνικά κυρίαρχη. Λέει ο Βαρουφάκης ότι ο Σόιμπλε ειναι πνευματικό κεφάλαιο για την Ευρώπη και δε μιλάει κανείς. Την ίδια κουβέντα αν την έλεγε άλλος, μη αριστερός, θα γινόταν επανάσταση. Κάθε κοινωνικός ριζοσπαστισμός έχει λοιπόν πολύ καλύτερες προϋποθέσεις να ξεκινήσει απ' την αριστερά. Κάθε αντικρατισμός και πάλι θα ξεκινήσει απ΄ αυτόν που ηγεμονεύει, στην κοινωνία. Έτσι έγινε στην Κίνα, έτσι γίνεται και στο Βιετνάμ. Τα σύμβολα τώρα είναι συγκυριακά, λατρευτικά φετίχ, δε δηλώνουν τίποτα ουσιαστικό. Απολύτως τίποτα. Σφυροδρέπανα έχει η Κίνα που βγαίνει απ΄ τη φτώχεια, σφυροδρέπανα και το απέραντο γκούλαγκ, η B. Κορέα. Και λοιπόν; Έχουν τόση σχέση όση και το στυλ του Βαρουφάκη με αυτό του Τσίπρα.

Μάλλον λέω ότι του περνάνε ιδέες. Και ξέρει ότι αν θέλει να δοκιμάσει σοβαρό κοινωνικό ριζοσπαστισμό, απαιτητικό όπως κι η δική του αισθητική πρέπει να τον κουμπώσει με αντικρατισμό. Πρέπει να πουλήσει τον ΟΣΕ για 1Ε, όπως ο ίδιος είπε, για να φέρει, ο νέος ΟΣΕ, τα καραβάνια των αγράβατων και πεινασμένων για ήλιο και αντικομφορμισμό Ευρωπαίων στη χώρα.

Εύχομαι να τις πραγματώσει τις ιδέες του.

Γερμανία του '53 και Ελλάδα του '15

Δεν είναι κακή ιδέα να πατήσει κανείς στο ανάλογο της Γερμανίας του '53 και στην ευνοϊκή διευθέτηση των πολεμικών χρεών της και να ζητήσει μια ανάλογη μεταχείριση και για την Ελλάδα του ΄15. Το ιστορικό προηγούμενο προσφέρει πάντα πολύ καλό και ηθικό πάτημα. Είναι λοιπόν μια εξαιρετική ιδέα, ίσως και μια αναγκαία ιδέα, αφού σε βάθος χρόνου το χρέος, φαίνεται με βεβαιότητα μη βιώσιμο.  

Για να υπάρχει όμως το ιστορικό προηγούμενο και να πατήσει κανείς πάνω του πρέπει να είναι πραγματικό και όχι κάλπικο.

Η Γερμανία λοιπόν του '53 είχε κατεβάσει το κεφάλι, είχε δηλώσει ειλικρινή συγνώμη, είχε σηκώσει τα μανίκια και είχε κρεμάσει και τους ναζήδες. Tι απ΄ όλα αυτά έχει συμβεί στην Ελλάδα του '15;

Χωρίς να χάνει κανείς την απόλυτα διαφορετική κλίμακα των εγκλημάτων, έχει, στη δική της κλίμακα, ζητήσει η Ελλάδα κάποια συγνώμη; Ούτε κατά διάνοια! Εξάλλου γιατί να ζητήσει συγνώμη; Yπάρχουν σωρό οι αστείες θεωρίες για το τι χρεοκόπησε τη χώρα. Κυρίως φταίει η Μέρκελ. Τόσο προχωρημένη ανάλυση. Μετά αν ο νους είναι ακόμη πιο ελαφρύς και καλπάζει ακόμη περισσότερο, διαλέγει κανείς κάτι άλλο, ας πούμε Εβραίους, Αμερικάνους, Νεφελίμ. Ότι έχουμε, ως ενήλικα όντα, απόλυτη ευθύνη των πράξεών μας δεν το λεν παρά ελάχιστοι. Λες και τα ΠΑΣΟΚ/ ΝΔ, που συνήπταν τα δάνεια και τα κατασπάραζαν μαζί με τα πακέτα της ΕΕ, δεν τα ψήφιζαν τα στίφη εκείνα με τα σημαιάκια και τα ποσοστά του 40 -45%. Λες και τους φύτεψαν οι δυνάμεις του κακού που πολεμάνε διαχρονικά τη χώρα.

Όλα αυτά τα χρόνια ήταν ελάχιστα, μετρημένα, τα άτομα που μίλησαν για το λάκκο που σκάβαμε. Όλοι οι άλλοι, χοροστατούντων φυσικά των κρατιστών της "αριστεράς" που κυβερνάνε σήμερα δεν καταλάβανε τίποτα, δεν είπανε τίποτα. Όλο για κάτι άσχετο φωνασκούσαν για τη γνωστή εργασιοθεραπεία.

Να μη μιλήσουμε βέβαια για κατέβασμα του κεφαλιού! Μόνο ίσως όταν στροφάρουν οι εύποροι και γλεντζέδες συνέλληνες πάνω στις πίστες στην Πειραιώς και στη Μύκονο. Μόνο τότε κατεβαίνει το κεφάλι. Τα ρωμαϊκά όμως αυτά όργια, που δε γίνονται ούτε στο Λας Βέγκας, τα γνωρίζει πια ο μέσος Ευρωπαίος στον οποίο σήμερα τείνουμε την παλάμη. Και κουνάει το κεφάλι με το πόσο διαλυμένη κοινωνία είμαστε που έχουμε 1.5 εκατομμύρια ανέργους και ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στροφάρει ακόμη αλληλέγγυα, αμέριμνα, ανενόχλητα κι αφορολόγητα.

Τώρα βέβαια για να σηκώσουμε τα μανίκια αυτό μάλλον μας ξεπερνάει τελείως. Εξάλλου η ιδέα ότι η εργασία παράγει πλούτο θεωρείται το μεγαλύτερο ανέκδοτο. Πολύ πιο δημοφιλής άποψη είναι η ιδέα ότι η αύξηση του βασικού μισθού παράγει κατανάλωση και ΑΕΠ. Προς τι λοιπόν το σηκωμένο μανίκι;

Να μη μιλήσουμε τέλος για κρέμασμα των σαμαροβενιζέλων, έστω και με μια πιο πολιτισμένη εκδοχή, ας πούμε αυτή της πολιτικής περιθωριοποίησής τους. Αμετανόητοι οι ίδιοι, μερικοί παραμένουν στις επάλξεις και οι περισσότεροι σαν τα ποντίκια πηδάνε απ΄ το καράβι που βυθίζεται για να ανέβουν στο διπλανό καράβι των Σύριζα/ Ανέλ. Όπου τους υποδέχονται μετά βαϊων και κλάδων.

Βέβαια, γούστο μας και καμάρι μας για το πώς θα στροφάρουμε, για το αν θα δουλεύουμε και για το αν θα κρατάμε τους άθλιους της κομματοκρατίας πρώτο τραπέζι στην πίστα. Μαγκιά μας κιόλας αν θα κάνουμε παρέα με την ΕΕ ή αν θα ανάψει μέσα μας εκείνος ο παλιός ο πόθος, ο ομολογημένος κι ο ανεκπλήρωτος, με τη Ρωσία. Ή αν θα διαλέξουμε καινούργια αγάπη, ας πούμε κάτι σαν το ισλαμικό κράτος που μάχεται, σήμερα που ξαποστάζει η "αριστερά", όσο κανένας άλλος τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές.

Το μόνο είναι που όλα αυτά τα γούστα και τα καμάρια δε γίνεται να τα πλασάρουμε ως Γερμανία του '53. Θα γελάσει ο κάθε πικραμένος.

Όλα αυτά μπορούμε να τα πλασάρουμε μόνο ως μια κάποια Σύβαρι απ΄ τις πολλές που υπήρξαν σε διάφορες παλιότερες εποχές. Και που όλες, μα όλες, για να ξοφλήσουν το λογαριασμό κατέληξαν σε μέρος δροσερό.

Σε κάποιο πάτωμα της γαλέρας.