Ο Ορλάντο απ΄ την Κούβα

Μετά μια δύσκολη μέρα κάθισα στη Rambla Catalynua για paella. Ήταν ο καιρός θαυμάσιος, τη βδομάδα που στην Ελλάδα έβρεχε κατακλυσμιαία. Το γκαρσόνι κατάλαβε φυσικά ότι δεν ήμουν Ισπανός, με ρώτησε από πού είμαι. Όταν του είπα, έλαμψε, ενθουσιάστηκε άρχισε να μου λέει για τα ταξίδια και τις πολλές του περιπλανήσεις στην Ελλάδα. Στο διπλανό τραπέζι άκουσε τη συζήτηση ένας Έλληνας και γύρισε και με χαιρέτησε και μου μίλησε. Είπαμε δυο κουβέντες και μετά γύρισα στο γκαρσόνι. Ήταν αργά, δεν είχε και δουλειά πια, κάθισε στο τραπέζι μου.

Τον λέγανε Orlando. Όταν τον ρώτησα αν είναι απ΄ τη Βαρκελώνη μου αποκρίθηκε πως όχι, πως είναι απ΄ την Κούβα. Είχε αρχίσει κιόλας να συννεφιάζει.

Ο Ορλάντο πολέμησε στην Αγκόλα για τον Κάστρο και τον προλεταριακό διεθνισμό. Όμως η Κούβα ποτέ δεν του άρεσε. Κι όταν γύρισε, ήταν τα χρόνια δύσκολα έφυγε, την κοπάνησε, κολυμπώντας. Κι ήρθε στην Ισπανία για δουλειά. Όμως τα δυο του παιδιά πίσω δεν πήγαν μαζί του. Κι ούτε τ' αφήνουν τώρα να βγουν απ΄ τη χώρα. Το παράσημο για τον προλεταριακό διεθνισμό...

Δάκρυσε ο Ορλάντο. Για ώρα βουβάθηκε. Ήταν αδύνατο να μπω στη θέση του, να καταλάβω τι είναι εκείνο που σε υποχρεώνει να πάρεις ένα τέτοιο τίμημα. Η απόφαση του μου φάνηκε πιο ακατανόητη όταν επεκτάθηκε η συζήτηση και τον ρώτησα μια στιγμή αν η ζωή στην Κούβα είναι χειρότερη απ΄ την Γουατεμάλα, για παράδειγμα. Όχι, μου αποκρίθηκε ο Ορλάντο, δεν είναι χειρότερη απ' τη Γουατεμάλα.

Και μου απάντησε μετά, μου έλυσε την απορία. “Δεν υπάρχει όμως ελευθερία”, έτσι μου είπε.

Στο μεταξύ παραξενευόμουν με το γείτονα Έλληνα, που μιλούσε μια παράξενη λαλιά με τον ομοτράπεζό του. Γυρίζω του λέω, “ρε πατριώτη Κύπριος είσαι και έχεις τόσο βαριά προφορά και δεν καταλαβαίνω λέξη απ΄ όσα λες;”

Κι αυτός μου αποκρίθηκε. “Όχι ρε συ, Τούρκικα μιλάω. Γιατρός είμαι και δουλεύω στην Κωνσταντινούπολη, τέσσερα χρόνια τώρα. Και πηγαινοέρχομαι κάθε σαββατοκύριακο Θεσσαλονίκη στην οικογένεια. Ήρθαμε με το καρντάσι για κάποιο συνέδριο”.

Είπα να πω κάτι στον Ορλάντο αλλά η ώρα είχε περάσει. Μετά, κυρίως, θα τον δυσκόλευα και να καταλάβει. Περισσότερο απ΄ ότι με δυσκόλεψε αυτός. Τέλος, θα του χάλαγα και την εικόνα που είχε μέσα του.

Και έτσι δεν είπα κάτι.

Ο Λιάν και ο Γιώργος

Το Λιάν και το Γιώργο Κατίνη, αδέρφια, τους γνώρισα για πρώτη φορά, τον Απρίλη του 2000 στη Δαμασκό. Ελληνορθόδοξοι, κι όμως υψηλά ιστάμενοι μες στην κοινωνία της Συρίας. Στελέχη του SEBC (Syrian European Business Council) με προσκάλεσαν μαζί με ένα στενό μου συνεργάτη και φίλο και καμιά δεκαριά άλλους Ευρωπαίους σε ένα μια κυβερνητική διημερίδα με θέμα την τεχνολογία και την ανάπτυξη. Έτυχε και ήμουν ο πρώτος ομιλητής του διήμερου και θυμάμαι το Γιώργο που μου έφερε μια λίστα με το πώς θα έπρεπε να κάνω τις προσφωνήσεις. Θυμάμαι το δέος στο βλέμμα του όταν μου εφιστούσε την προσοχή μην κάνω κανένα λάθος και προσφωνήσω πρώτα τον υπουργό κι όχι τον κομματικό εκπρόσωπο. Στην πρώτη γραμμή των συνέδρων η κυρία Assad.... Πρώτη ασφαλώς στην προσφώνηση.

Δεν είχα αμφιβολία ότι το καθεστώς ήταν δικτατορικό, στρατοκρατικό. Το είδα στο βλέμμα και στην οδηγίες του Γιώργου εκείνη τη μέρα. Η ιδέα ότι υπήρχαν σωρός πολιτικοί κρατούμενοι μας έκοβε τα πόδια, μας μαύριζε την ψυχή.

Όμως δε θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του δήμαρχου της Δαμασκού, στη δεξίωση, την ίδια βραδιά. Δε θα ξεχάσω την απίστευτη εκείνη ευγένεια που αναδυόταν απ΄ τη μορφή του, τον ενθουσιασμό και το φως που πήρε το βλέμμα του στο άκουσμα “Γιουναν”. Κι όταν με σύστησε σε διάφορους, κι όταν με σύστησε στον Εβραίο !!! ραβίνο της Δαμασκού, κατάλαβα ότι η κατάσταση δεν ήταν εύκολη, δεν ήταν συνηθισμένη. Τα στερεότυπα που κουβαλούσα δεν ισχύαν. Την ίδια εποχή η Βοσνία ήταν στις φλόγες του θρησκευτικού μίσους....

Το άλλο βράδυ, το ίδιο βλέμμα, το συναντήσαμε και σε δυο φοιτητές Σύρους όταν τους είπαμε ότι είμαστε Έλληνες.

Βοήθησε έτσι ο δήμαρχος κι οι φοιτητές και μας φάνηκε την άλλη μέρα τόσο οικείος ο αέρας της Παλμύρας. Και τόσο γνωστή η σκιά της Ζηνοβίας, της γενιάς των Σελευκιδών, του Αλεξάνδρου. Καταλάβαμε καλά, σε κείνο το ταξίδι, σε κείνα τα βλέμματα, ότι η σχέση της Ελλάδας με την Ανατολή είναι κάτι πολύ βαθύ, κάτι πολύ πέρα απ΄ τα τουρκοτσιφτετέλια.

Τα σκέφτομαι και τα ξανασκέφτομαι αυτές τις μέρες που δεν έχουμε πια κανένα νέο απ΄ το Γιώργο και το Λιάν. Που η Συρία έχει πια καταστραφεί. Και μετά απ΄ τη λύπη μας για τη μοίρα των φίλων μας, σκέφτομαι και πόσο βαρύ, πόσο ασήκωτο είναι εκείνο το φως στη ματιά του δήμαρχου, των φοιτητών.

Δεν μπορεί η σημερινή Ελλάδα να τα σηκώσει αυτά το βλέμματα. Δε νομίζω θα μπορέσει ποτέ πια να τα σηκώσει. Ό,τι καταρρέει δεν ξανασηκώνεται.

Μόνο μεσ΄ απ΄ το καλύτερο παιδί της, την Ευρώπη, που την αναγέννησε η ηχώ της μεγάλης Ελλάδας, μέσα απ΄ τον Αριστοτέλη και τη βάφτισε μέσ΄ από το μύθο του Δία υπάρχει πια ελπίδα να σηκώσουμε εκείνα τα βλέμματα.

Ο Αύγουστος πριν έναν αιώνα

Πριν 100 χρόνια, αυτές τις μέρες, ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος έμπαινε πια σε ανεξέλεγκτη τροχιά που θα οδηγούσε στην πιο βάρβαρη συμπλοκή όλων των εποχών με 9.7 εκ. νεκρούς, ανυπολόγιστες καταστροφές και τη βέβαιη επώαση της τελικής βαρβαρότητας του Β΄ παγκοσμίου πολέμου.

Με βεβαιότητα δεν μπορεί κανείς να πει τι ήταν αυτό που οδήγησε σε αυτή την παραφροσύνη έστω και αν το πρώτο βήμα το έκαναν οι δυνάμεις του άξονα. Ο καθηγητής ιστορίας του Κέιμπριτζ, Κ. Κλαρκ, στο βιβλίο του Sleepwalkers μιλάει για μαζική παράκρουση, ένα απόλυτο παραλογισμό και μια τεράστια ευθύνη όλων, συνολικά, των ηγέτιδων τάξεων όλων ανεξαιρέτως των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης. Αξίζει ακόμη να σημειωθεί η σπάνιας ακρίβειας πρόβλεψη του στενού συνεργάτη του Μαρξ, Φ. Ένγκελς, όταν ήδη απ΄ το 1887 μιλούσε για πλήρη αναντιστοιχία των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων και έναν επερχόμενο πρωτάκουστο πόλεμο, που όμοιό δεν ξανάχε δει ο άνθρωπος, προβλέποντας μάλιστα με θαυμαστή ακρίβεια τον αριθμό των θυμάτων (eight to ten million soldiers will slaughter each other and strip Europe bare as no swarm of locusts has ever done before). Άποψη που φαίνεται να δικαιώθηκε αφού Τσάροι, Αψβούργοι και Οθωμανοί ήταν ασφαλώς τελείως ανίκανοι να διαχειριστούν τον καλπασμό της βιομηχανικής και τεχνολογικής επανάστασης και οδηγήθηκαν στον πλήρη αφανισμό τους από τον ιστορικό χάρτη.

Μακάρι να έχουμε πάρει το μήνυμα. Μακάρι, ποτέ πια εκατόμβες θυμάτων να μην καταχωρίζονται, έτσι απλά, ως “ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπον”. Ας μην υποτιμήσουμε όμως ποτέ τη δύναμη και τη μαγνητική έλξη που ασκεί το παράλογο, όπως το προσδιόρισε ο Σ. Φρόυντ στο μνημειώδες γράμμα που απηύθυνε, το 1914, στο συνάδελφο και φίλο του, Φ.Φ Έιντεν. Ζει και βασιλεύει στη γειτονιά μας, όπως ηγεμονεύει και στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Ενέργεια - Λάδι

Ενεργειακούς πόρους μας χάρισε άφθονους ο Θεός. Όπως μας χάρισε και λάδι. Φαντασθείτε στο λάδι να έχουμε έναν εθνικό παραγωγό λαδιού, βουλιαγμένο στα χρέη και τη ρεμούλα και να αγωνίζεται να μην μπει κανείς άλλος στην αγορά του λαδιού για να μη χάσει τα μονοπωλιακά προνόμια που έχει. Φαντασθείτε να κάνουμε τεράστιες εισαγωγές στο λάδι, ενώ θα μπορούσαμε να εξάγουμε.

Αυτό που φαντασθήκατε είναι η ΔΕΗ.

Υπάρχουν στην Ευρώπη 2400 εταιρείες στην εμπορία της ενέργειας. 2400!! Και απ΄ αυτές στην Έλλάδα ΜΙΑ [1] που την ελέγχουν οι συμμορίες των συνδικαλιστών. Χώρες μικρές όπως εμείς, η Σουηδία για παράδειγμα έχει 170 εταιρείες που συναλλάσσονται με τον τελικό καταναλωτή. 170 μικρές και μεσαίες εταιρείες !!!!! ΅Εμείς 1, συνεχώς απαξιούμενη, στο έλεος της μαφίας του Φωτόπουλου και της μεγάλης του αγάπης για το λαό και την πατρίδα.

Απελευθέρωση σημαίνει ανταγωνισμός, νέες υπηρεσίες, νέα τεχνολογία, νέα προϊόντα, καθαρές διαδικασίες, ελάχιστη διαφθορά, απασχόληση, προστασία του περιβάλλοντος. Αυτά τα έχει καταλάβει μέχρι και το κομμουνιστικό Βιετνάμ. (Για πληροφορίες για την απελευθέρωση της ενέργειας στο κομμουνιστικό Βιετνάμ δείτε εδώ)


Εδώ, αντί η συζήτηση να είναι πώς, σε μια περιοχή που έχουμε σαφές πλεονέκτημα, θα αναπτύξουμε εγχώρια και εξαγώγιμη τεχνολογία, θα δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας, συζητάμε αν, πόσο και για πόσο θα παραμείνει αγκιστρωμένος ο Φωτόπουλος στα συμφέροντά του.

Δείτε στο διάγραμμα πόσους πάροχους ενέργειας έχει η κάθε χώρα (πρώτος αριθμός) και πόσους μεγάλους πάροχους έχει η κάθε χώρα (δεύτερος αριθμός). Σουηδία 170, Φιλανδία, 85, Πολωνία 188, Αυστρία 138, Ελλάδα 2... ο ένας έκλεισε,... τον κλείσανε μάλλον στη φυλακή.

7 = 4 Η άλγεβρα της σύγχρονης ελληνικής θεοκρατίας

Αντίθετα με πολλές σύγχρονες θρησκευτικές δοξασίες, όπως το χρήμα δεν το βρέχει ο Θεός έτσι συμβαίνει και με το χρόνο. Έχουν βολευτεί διάφορες καταστάσεις(άπειρες διδακτικές ώρες, στρατιές τζάμπα μεταπτυχιακών, κ.λπ) με την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί σε βάρος των νέων της χώρας, ιδιαίτερα όσων δεν έχουν να σηκωθούν να φύγουν. Είναι και ευκαιρία να νιώσουν και μερικοί φελλοί μεγάλοι και τρανοί, που η "απίστευτη γνώση τους" δε χωράει εκεί που χωράει παντού αλλού στον κόσμο.

Το άτομο και οι ιδέες

Ο Α. Λίνκολν ήταν αυτός που ξεκίνησε το μεγάλο έργο της κατάργησης της δουλείας στις ΗΠΑ. Ακούγεται παράξενο που ήταν ρεπουμπλικάνος “συντηρητικός” και όχι δημοκρατικός “προοδευτικός”. Οι δημοκρατικοί της εποχής τον περιγελούσαν και κάνανε ό, τι μπορούσαν να τον εμποδίσουν. Στην αρχαία Ελλάδα το κορυφαίο μυαλό της εποχής, ο Αριστοτέλης, μέσα στη μητρόπολη της δημοκρατίας θεωρούσε τη δουλεία “νόμο της φύσης”. Κι όμως ο αριστοκράτης Λυκούργος πέρασε απ΄ ψήφισμα απ΄ τη Βουλή της Σπάρτης που κάτω από συνθήκες οδηγούσε σε απελευθέρωσή των δούλων.

Τη δουλεία τελικά ούτε οι προοδευτικοί ούτε οι συντηρητικοί την εξαφάνισαν. Πολύ περισσότερο απ΄ το Λίνκολν η τιμή ανήκει σε ένα ιδιαίτερα ικανό άτομο που λεγότανε Ισαάκ Νεύτωνας.

Στην Ασία σήμερα υπάρχουν δυο κομμουνιστικές χώρες η ΛΔ Κορέας και η ΛΔ Βιετνάμ που πέρα απ΄ τις ίδιες σημαίες που κρατάνε και τις ίδιες ιδεολογίες που ομνύουν δεν έχουν καμιά απολύτως άλλη σχέση μεταξύ τους. Στην Β. Κορέα πεθαίνουν από την πείνα, στο Βιετνάμ βγαίνουν κάθε μέρα σωρηδόν από τη φτώχεια. Άλλα άτομα, άλλα μυαλά, άλλες ψυχές. 'Ολα διαφορετικά! Μεγάλοι ηγέτες (Ντε Γκωλ, Μιτεράν) της Γαλλίας υπήρξαν και στα δύο ιδεολογικά ρεύματα. Ασήμαντοι ηγέτες (Σαρκοζί, Ολαν), ομοίως. Τα ίδια και στη Γερμανία και στην Αγγλία.

Το δίπολο “συντηρητικού” - “προοδευτικού” δεν μπορεί να χωρίσει τα αμνά απ΄ τα ερίφια. Ευτυχώς η ζωή είναι πιο πολύπλοκη και πιο όμορφη. Κι η ανθρώπινη ικανότητα είναι αυτή που κάνει πάντα τη διαφορά. Οι ιδέες δεν μπορούν να υπάρξουν παρά μόνο μέσα στο μυαλό και την ψυχή ανθρώπων. Εκεί είναι που πλάθονται που παίρνουν μορφή και καλυτερεύουν η χειροτερεύουν τελικά τον κόσμο. Ασφαλώς υπάρχουν ιδέες πιο δεκτικές και άλλες πιο ξεπερασμένες. Οι διαφορές όμως αυτές αποδεικνύονται ασήμαντες μπροστά στη δύναμη του ατόμου.

Ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Κ. Καστοριάδης αποτυπώνει το ίδιο πράγμα όταν μελαγχολικά διαπιστώνει ότι δυο ήταν οι στιγμές στην ιστορία που την εξέλιξή της καθόρισε κάτι άλλο, κάτι πέρα απ΄ το άτομο, ο Δήμος. Ο Χρυσός Αιώνας και ο Διαφωτισμός.

«Πάντα να είσαι ο καλύτερος και να ξεπερνάς τους άλλους», λέει ο Όμηρος. Και νεύουν το ίδιο καταφατικά και ο δημοκράτης Περικλής και ο αριστοκράτης Λεωνίδας.

Λόγια ενός δασκάλου μου

Ο Αλέξανδρος Ακριτίδης είναι μια πρόσφατη "δικτυακή" (ακόμη) γνωριμία μου. Ζει και δραστηριοποιείται ενεργά στα θέματα πολιτισμού και αυτοδιοίκησης στη Μελίκη της Ημαθίας. Λογοτέχνης ο ίδιος, συντηρεί μια αξιόλογη ιστοσελίδα, πασίγνωστη στο χώρο, για την προώθηση της λογοτεχνίας (www.apostaktirio.gr)

Τον συμβουλεύομαι στο χόμπι μου, το γράψιμο. Ο Αλέξανδρος μέσα απ΄ τη σελίδα του, κι ανάμεσα σε πολλά άλλα, βρίσκει το χρόνο για να αξιολογεί και να συμβουλεύει πολλούς έμπειρους και νιόφερτους στη λογοτεχνία. Έτσι, τον θεωρώ κάτι σα δάσκαλο. Tα λόγια του, παινευτικά ή κριτικά, έχουν για μένα μεγάλη αξία. Είναι οδηγός μου. Γιατί είναι ειλικρινή, έχουν νηφαλιότητα και καλή πρόθεση. Τα συμπληρώνει μετά η διαύγεια ενός αξιόλογου λογοτέχνη και κοινωνικά ενεργού ανθρώπου.

Έγραψε πρόσφατα στο "Αποστακτήριο" μερικά λόγια για το πρόσφατο βιβλίο μου, το ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΤΟ. Χαίρομαι πολύ που με βρίσκει καλό μαθητή.

Η πλήρης ανάρτηση είναι εδώ.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα.

Η γραφή του Νίκου Σακκά πραγματικά εντυπωσιάζει. Από τoν ρεαλισμό και τη λιτότητα, περνάει συχνά στον λυρισμό και την φαντασία. Ανοίγει διαλόγους με το φεγγάρι και ταξιδεύει τον αναγνώστη σε άλλη διάσταση. Χωρίς διόλου να θεωρήσεις πως αυτό που διαβάζεις είναι σκοπίμως επιτηδευμένο ή υπερβολικό. Αυτά τα «υπερβατικά» στολίσματα είναι άριστα ενταγμένα στο υπόλοιπο κείμενο, δίνοντάς του μια αύρα αγάπης και μυστικισμού. Έρωτα και λάμψης. Σύμμαχος στη γραφή, η μουσική και η αρμονία. Νομίζεις πως βλέπεις τους δύο δεξιοτέχνες να παίζουν μπροστά στα μάτια σου και πως ακούς τις εκλεπτυσμένες νότες τους. Το «Φεγγαρόφωτο» είναι από μόνο του ένα φως. Ένα όμορφο φως στην ψυχή μας...