Ενέργεια - Λάδι

Ενεργειακούς πόρους μας χάρισε άφθονους ο Θεός. Όπως μας χάρισε και λάδι. Φαντασθείτε στο λάδι να έχουμε έναν εθνικό παραγωγό λαδιού, βουλιαγμένο στα χρέη και τη ρεμούλα και να αγωνίζεται να μην μπει κανείς άλλος στην αγορά του λαδιού για να μη χάσει τα μονοπωλιακά προνόμια που έχει. Φαντασθείτε να κάνουμε τεράστιες εισαγωγές στο λάδι, ενώ θα μπορούσαμε να εξάγουμε.

Αυτό που φαντασθήκατε είναι η ΔΕΗ.

Υπάρχουν στην Ευρώπη 2400 εταιρείες στην εμπορία της ενέργειας. 2400!! Και απ΄ αυτές στην Έλλάδα ΜΙΑ [1] που την ελέγχουν οι συμμορίες των συνδικαλιστών. Χώρες μικρές όπως εμείς, η Σουηδία για παράδειγμα έχει 170 εταιρείες που συναλλάσσονται με τον τελικό καταναλωτή. 170 μικρές και μεσαίες εταιρείες !!!!! ΅Εμείς 1, συνεχώς απαξιούμενη, στο έλεος της μαφίας του Φωτόπουλου και της μεγάλης του αγάπης για το λαό και την πατρίδα.

Απελευθέρωση σημαίνει ανταγωνισμός, νέες υπηρεσίες, νέα τεχνολογία, νέα προϊόντα, καθαρές διαδικασίες, ελάχιστη διαφθορά, απασχόληση, προστασία του περιβάλλοντος. Αυτά τα έχει καταλάβει μέχρι και το κομμουνιστικό Βιετνάμ. (Για πληροφορίες για την απελευθέρωση της ενέργειας στο κομμουνιστικό Βιετνάμ δείτε εδώ)


Εδώ, αντί η συζήτηση να είναι πώς, σε μια περιοχή που έχουμε σαφές πλεονέκτημα, θα αναπτύξουμε εγχώρια και εξαγώγιμη τεχνολογία, θα δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας, συζητάμε αν, πόσο και για πόσο θα παραμείνει αγκιστρωμένος ο Φωτόπουλος στα συμφέροντά του.

Δείτε στο διάγραμμα πόσους πάροχους ενέργειας έχει η κάθε χώρα (πρώτος αριθμός) και πόσους μεγάλους πάροχους έχει η κάθε χώρα (δεύτερος αριθμός). Σουηδία 170, Φιλανδία, 85, Πολωνία 188, Αυστρία 138, Ελλάδα 2... ο ένας έκλεισε,... τον κλείσανε μάλλον στη φυλακή.

7 = 4 Η άλγεβρα της σύγχρονης ελληνικής θεοκρατίας

Αντίθετα με πολλές σύγχρονες θρησκευτικές δοξασίες, όπως το χρήμα δεν το βρέχει ο Θεός έτσι συμβαίνει και με το χρόνο. Έχουν βολευτεί διάφορες καταστάσεις(άπειρες διδακτικές ώρες, στρατιές τζάμπα μεταπτυχιακών, κ.λπ) με την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί σε βάρος των νέων της χώρας, ιδιαίτερα όσων δεν έχουν να σηκωθούν να φύγουν. Είναι και ευκαιρία να νιώσουν και μερικοί φελλοί μεγάλοι και τρανοί, που η "απίστευτη γνώση τους" δε χωράει εκεί που χωράει παντού αλλού στον κόσμο.

Το άτομο και οι ιδέες

Ο Α. Λίνκολν ήταν αυτός που ξεκίνησε το μεγάλο έργο της κατάργησης της δουλείας στις ΗΠΑ. Ακούγεται παράξενο που ήταν ρεπουμπλικάνος “συντηρητικός” και όχι δημοκρατικός “προοδευτικός”. Οι δημοκρατικοί της εποχής τον περιγελούσαν και κάνανε ό, τι μπορούσαν να τον εμποδίσουν. Στην αρχαία Ελλάδα το κορυφαίο μυαλό της εποχής, ο Αριστοτέλης, μέσα στη μητρόπολη της δημοκρατίας θεωρούσε τη δουλεία “νόμο της φύσης”. Κι όμως ο αριστοκράτης Λυκούργος πέρασε απ΄ ψήφισμα απ΄ τη Βουλή της Σπάρτης που κάτω από συνθήκες οδηγούσε σε απελευθέρωσή των δούλων.

Τη δουλεία τελικά ούτε οι προοδευτικοί ούτε οι συντηρητικοί την εξαφάνισαν. Πολύ περισσότερο απ΄ το Λίνκολν η τιμή ανήκει σε ένα ιδιαίτερα ικανό άτομο που λεγότανε Ισαάκ Νεύτωνας.

Στην Ασία σήμερα υπάρχουν δυο κομμουνιστικές χώρες η ΛΔ Κορέας και η ΛΔ Βιετνάμ που πέρα απ΄ τις ίδιες σημαίες που κρατάνε και τις ίδιες ιδεολογίες που ομνύουν δεν έχουν καμιά απολύτως άλλη σχέση μεταξύ τους. Στην Β. Κορέα πεθαίνουν από την πείνα, στο Βιετνάμ βγαίνουν κάθε μέρα σωρηδόν από τη φτώχεια. Άλλα άτομα, άλλα μυαλά, άλλες ψυχές. 'Ολα διαφορετικά! Μεγάλοι ηγέτες (Ντε Γκωλ, Μιτεράν) της Γαλλίας υπήρξαν και στα δύο ιδεολογικά ρεύματα. Ασήμαντοι ηγέτες (Σαρκοζί, Ολαν), ομοίως. Τα ίδια και στη Γερμανία και στην Αγγλία.

Το δίπολο “συντηρητικού” - “προοδευτικού” δεν μπορεί να χωρίσει τα αμνά απ΄ τα ερίφια. Ευτυχώς η ζωή είναι πιο πολύπλοκη και πιο όμορφη. Κι η ανθρώπινη ικανότητα είναι αυτή που κάνει πάντα τη διαφορά. Οι ιδέες δεν μπορούν να υπάρξουν παρά μόνο μέσα στο μυαλό και την ψυχή ανθρώπων. Εκεί είναι που πλάθονται που παίρνουν μορφή και καλυτερεύουν η χειροτερεύουν τελικά τον κόσμο. Ασφαλώς υπάρχουν ιδέες πιο δεκτικές και άλλες πιο ξεπερασμένες. Οι διαφορές όμως αυτές αποδεικνύονται ασήμαντες μπροστά στη δύναμη του ατόμου.

Ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Κ. Καστοριάδης αποτυπώνει το ίδιο πράγμα όταν μελαγχολικά διαπιστώνει ότι δυο ήταν οι στιγμές στην ιστορία που την εξέλιξή της καθόρισε κάτι άλλο, κάτι πέρα απ΄ το άτομο, ο Δήμος. Ο Χρυσός Αιώνας και ο Διαφωτισμός.

«Πάντα να είσαι ο καλύτερος και να ξεπερνάς τους άλλους», λέει ο Όμηρος. Και νεύουν το ίδιο καταφατικά και ο δημοκράτης Περικλής και ο αριστοκράτης Λεωνίδας.

Λόγια ενός δασκάλου μου

Ο Αλέξανδρος Ακριτίδης είναι μια πρόσφατη "δικτυακή" (ακόμη) γνωριμία μου. Ζει και δραστηριοποιείται ενεργά στα θέματα πολιτισμού και αυτοδιοίκησης στη Μελίκη της Ημαθίας. Λογοτέχνης ο ίδιος, συντηρεί μια αξιόλογη ιστοσελίδα, πασίγνωστη στο χώρο, για την προώθηση της λογοτεχνίας (www.apostaktirio.gr)

Τον συμβουλεύομαι στο χόμπι μου, το γράψιμο. Ο Αλέξανδρος μέσα απ΄ τη σελίδα του, κι ανάμεσα σε πολλά άλλα, βρίσκει το χρόνο για να αξιολογεί και να συμβουλεύει πολλούς έμπειρους και νιόφερτους στη λογοτεχνία. Έτσι, τον θεωρώ κάτι σα δάσκαλο. Tα λόγια του, παινευτικά ή κριτικά, έχουν για μένα μεγάλη αξία. Είναι οδηγός μου. Γιατί είναι ειλικρινή, έχουν νηφαλιότητα και καλή πρόθεση. Τα συμπληρώνει μετά η διαύγεια ενός αξιόλογου λογοτέχνη και κοινωνικά ενεργού ανθρώπου.

Έγραψε πρόσφατα στο "Αποστακτήριο" μερικά λόγια για το πρόσφατο βιβλίο μου, το ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΤΟ. Χαίρομαι πολύ που με βρίσκει καλό μαθητή.

Η πλήρης ανάρτηση είναι εδώ.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα.

Η γραφή του Νίκου Σακκά πραγματικά εντυπωσιάζει. Από τoν ρεαλισμό και τη λιτότητα, περνάει συχνά στον λυρισμό και την φαντασία. Ανοίγει διαλόγους με το φεγγάρι και ταξιδεύει τον αναγνώστη σε άλλη διάσταση. Χωρίς διόλου να θεωρήσεις πως αυτό που διαβάζεις είναι σκοπίμως επιτηδευμένο ή υπερβολικό. Αυτά τα «υπερβατικά» στολίσματα είναι άριστα ενταγμένα στο υπόλοιπο κείμενο, δίνοντάς του μια αύρα αγάπης και μυστικισμού. Έρωτα και λάμψης. Σύμμαχος στη γραφή, η μουσική και η αρμονία. Νομίζεις πως βλέπεις τους δύο δεξιοτέχνες να παίζουν μπροστά στα μάτια σου και πως ακούς τις εκλεπτυσμένες νότες τους. Το «Φεγγαρόφωτο» είναι από μόνο του ένα φως. Ένα όμορφο φως στην ψυχή μας...

Ζήτω το Βιετνάμ! Ζήτω ο κομμουνισμός του!

Η βδομάδα που πέρασε πουθενά δε γιορτάζεται με τόσο ενθουσιασμό όπως στο Βιετνάμ. Τέλη Απρίλη γονάτισαν οι Αμερικάνοι, αρχές Μάη, κάμποσα χρόνια νωρίτερα οι Γάλλοι αποικιοκράτες, με την ταπεινωτική τους συντριβή στο Dien Bien Phu.

Μόνο οι Σπαρτιάτες του Λεωνίδα μπορούν να σταθούν άξια δίπλα στους Βιετναμέζους. Άλλος λαός που να έχει κάνει τέτοιο και τόσο άνισο και νικηφόρο αγώνα στην ιστορία του δεν υπάρχει.

Σήμερα το Βιετνάμ κάνει έναν άλλο μεγαλειώδη αγώνα. Ενάντια στη φτώχεια αυτή τη φορά. Κι απ΄ ότι φαίνεται καλά τα καταφέρνει κι εκεί. Περισσότερο απ΄ τις στατιστικές (ανάπτυξη 5% τα τελευταία 6-7 χρόνια) εμπιστεύομαι τα skype που αλλάζω με ένα Bιετναμέζο που γνώρισα, τον Ηung, που ζει στο Ανόι και δουλεύει από απόσταση για μια εταιρεία πληροφορικής της Αυστραλίας (Joomlart).

Τον αγώνα και τότε και τώρα το Βιετνάμ τον κάνει κάτω απ΄ τις σημαίες του κομμουνισμού. Αποδεικνύεται έτσι πόσοι πιο πολύπλοκα είναι τα πράγματα απ΄ ό,τι μερικοί νομίζουν.

Είναι παράλογο να νομίζει κάποιος ότι έχει την ερμηνευτική αυθεντία για το τι είναι χριστιανισμός, κομμουνισμός, κ.λπ. Ποιοι ήταν λοιπόν οι χριστιανοί, οι πρώτοι χριστιανοί (up!) ή οι μεταγενέστεροι της Ιεράς εξέτασης (down!) η μήπως οι καθολικοί αγωνιστές της Λ. Αμερικής (up again!);

Και είναι βέβαια φτηνό κι ιδιαίτερα ανόητο να προσπαθήσει κάποιος, μεσ΄ απ΄ τα χρεωμένα στην καλοπέραση και τον ευδαιμονισμό σαλόνια της δύσης που ζει, να εξηγήσει στους Βιετναμέζους που παλεύουν σήμερα με τη φτώχεια ότι γίνανε ρεβιζιονιστές κι ότι αλλιώς είναι ο ντούρος ο κομμουνισμός.

Ζήτω λοιπόν ο κομμουνισμός (του Βιετνάμ)!  

O κρυμμένος χρυσός της Αθήνας

Κύριε Καμίνη,

μέσα και κάτω απ΄ τα χιλιάδες προβλήματα του δήμου της Αθήνας υπάρχουν κρυμμένες κάποιες μοναδικές και σπάνιες ευκαιρίες.

Σας μιλάω για την Ακαδημία του Πλάτωνα, το χώρο εκείνο όπου υπήρξε το πρώτο “πανεπιστήμιο” του ανθρώπου, εκεί όπου δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η ορθή, η συγκροτημένη και η μη φοβική σκέψη. Ο χώρος αυτός θα έπρεπε και θα μπορούσε, πιστεύω, να είναι σημείο παγκόσμιας αναφοράς, μαγνήτης για εκατομμύρια πολίτες της γης, που η αναζήτηση της δικής τους αρχής θα τους οδηγούσε ως άτομα ή συγκροτημένα (συνέδρια, κ.λπ) στο χώρο αυτό φέρνοντάς τους μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Κι όμως, δεν είναι σήμερα παρά ένας παραπεταμένος “χώρος” άγνωστος ακόμη και στους Αθηναίους.

Θα πρόσθετα ακόμη και το Λύκειο του Αριστοτέλη, πίσω απ΄ το ωδείο, το ίδιο, ίσως και περισσότερο άγνωστο κι αυτό. Και τέλος τους Κυνόσαργες, χώρος απόλυτα κρυμμένος σήμερα κάτω απ΄ τα μπετά των '50 και των '60. Όχι όμως μικρότερης σημασίας, αφού εκεί ήταν το τρίτο μεγάλο ακαδημαϊκό κέντρο ψυχοσωματικής ανάπτυξης των πολιτών της αρχαίας Αθήνας. Εκεί ήταν που γυμναζόταν ο Θεμιστοκλής μέχρι την τελευταία στιγμή πριν κατηφορίσει στη Σαλαμίνα για να συναντηθεί με την ιστορία.

Και μια κι ήρθε η κουβέντα στο Θεμιστοκλή μηνύστε αν δοθεί η ευκαιρία και στο συνάδελφό σας στο Αιγάλεω ότι έχει και αυτός ένα διαμάντι κρυμμένο στην περιοχή του. Ο λόφος που έφερε ντροπή και σπαραγμό στον Ξέρξη, είναι δική μας ντροπή να είναι σήμερα καταμεσής μιας παρατημένης χωματερής. Άλλη μοίρα του πρέπει και άλλο όνομα. Λόφος του Θεμιστοκλή και της Δημοκρατίας θα έπρεπε να τον λεν και προσκύνημα των δημοκρατών όλης της γης θα μπορούσε να είναι.

Ο χρυσός υπάρχει κύριε δήμαρχε. Και δεν υπάρχει χώρα που πλανήτη που μνημεία τέτοιου βεληνεκούς θα ήταν εγκαταλειμμένα στην άγνοια και κρυμμένα στην αφάνεια.

Σε αναμονή της βέβαιας νίκης σας εύχομαι καλή δύναμη!

Νίκος Σακκάς

==

Αγαπητέ κύριε Σακκά

σας ευχαριστώ ειλικρινά για την υπενθύμιση και την αίσθηση επείγοντος που μου στέλνετε. Σας διαβεβαιώνω ότι ο χρυσός θα αρχίσει να εξορύσσεται, σιγά, σιγά.

Ευχαριστώ και ανταποδίδω τις ευχές σας

Γ. Καμίνης 
Δήμαρχος Αθήνας

Ο Κορδάτος κι ο σκορδάτος

Διάβασα πρόσφατα την εκπληκτική εισαγωγή του Κορδάτου στη Μήδεια του Ευριπίδη. Κάποτε ο αριστερός δεν απαλλασσόταν απ΄ την υποχρέωση της γνώσης. Βάθος γνώσης αμέτρητο ο κομμουνιστής Κορδάτος στο κείμενο αυτό. Χαίρεσαι όπου συμφωνείς, καμαρώνεις αν καταφέρεις και κάπου διαφωνήσεις.

Για να φτάσουμε σήμερα στον “Υes I does”. Βαφτίστηκαν πρώτα αριστεροί, κήρυξαν μετά το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση (σσ. τεμπελιά) των μαθητών. Η "αυτοδιάθεση" παρήγε βέβαια αγραμματοσύνη, πήραν όμως άφεση κι εξευτελίζουν τώρα διεθνώς τη χώρα! Και συναγελάζονται κάτι μελαγχολικά γερόντια στην Τσεχία, λίγο πριν τα βάλουν κι αυτά στο μουσείο, κι αποφεύγουν κάθε σοβαρή συζήτηση, σίγουροι για το βροντερό γέλιο που θα διατρέξει τη μεγάλη απόσταση απ΄ τη Λισαβόνα ως τον Καύκασο.

Σε λεξικό 3000 χρόνων, δεν υπάρχει λέξη...