Εκδόσεις βιβλίων μου

Εκδόθηκαν αυτές τις μέρες και κυκλοφορούν σε Ελλάδα και Κύπρο τα βιβλία μου ΠΑΡΑΛΟΓΟΣ ΛΟΓΟΣ (δοκίμιο) και ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΤΟ (λογοτεχνία). Εκδόθηκαν απ΄ το ArtDrop, μια δράση εταιρικής κοινωνικής ευθύνης στη Κύπρο, στην οποία έχω τη χαρά να συμμετέχω και που συντηρεί και μια στοχευμένη, μη κερδοσκοπική, εκδοτική δραστηριότητα.


Το ArtDrop θα έχει ως σημείο κεντρικής διάθεσης στην Ελλάδα το νέο βιβλιοπωλείο “ἐπί λέξει”, στην Αθήνα, οδό Ακαδημίας 32. H καλή μου φίλη, Μαρία Παπαγεωργίου, απ΄ τους καλύτερους γνώστες του χώρου του βιβλίου στη χώρα το ξεκινά, σε πείσμα των καιρών, τη Δευτέρα, 16Η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ. Είμαι βέβαιος θα δώσει άλλον αέρα στην περιοχή.

Τα βιβλία διατίθενται ήδη από το e-shop του ArtDrop (http://artdrop.net/index.php/el/user-page-3/e-shop), ενώ υπάρχει ελεύθερη δικτυακή πρόσβαση σε τμήματά τους, στη διεύθυνση που φαίνεται στις φωτογραφίες- διαφημίσεις.  

Kαι μερικά παινευτικά (και υπερβολικά) σχόλια, https://www.facebook.com/radioart.net

Nelson Mandela

Ο Nelson Mandela δεν ανήκει στους μεγάλους ηγέτες της εποχής μας. Ανήκει στους μεγάλους ηγέτες της ιστορίας του ανθρώπου.

Συνομιλεί τώρα με τον μεγάλο Περικλή και τον μαλώνει και τον παρατηρεί που το έμβλημα αυτό της μεγαλύτερης δημοκρατίας όλων των εποχών παρασύρθηκε από μια μικρή ατζέντα, αυτή της έχθρας του με τη Σπάρτη και έβαλε τον αρχαίο κόσμο οριστικά σε τροχιά παρακμής.

Συνομιλεί τώρα με τον Αλέξανδρο και του λέει το μεγάλο του θαυμασμό για το μεγάλο του ταξίδι στα τέλη του κόσμου. Του λέει πόσο τον θαυμάζει που στάθηκε πάνω από μικρές ατζέντες μίσους και βλακείας. Που, μετά τη Χαιρώνεια, παντοκράτορας πια, δεν βάδισε κατά της Αθήνας όπως απαιτούσε το πρωτόκολλο της εποχής μόνο τους έστειλε πρέσβη σεβασμού και τους μήνυσε ότι άλλο καιρό για χάσιμο με σαχλαμάρες δεν έχει και ότι ξεκινά για μακρυά και ότι όποιος θέλει ακολουθεί.

Κι ο Αλέξαδρος του απαντά ότι έτσι είναι, αλλά ότι άργησε, έτσι το νοιώθει, κι ότι έχασε χρόνο, κι ότι κι ο ίδιος έξω τελείως απ΄ τη μικρή ατζέντα δεν το κατάφερε να μείνει.

Ποιος μπορεί να σταθεί δίπλα στον Μandela; Αγωνιστές του διαμετρήματος του ναι, έχουν υπάρξει. Αγωνιστές όμως με το χαμόγελο και το βλέμμα του Mandela έχει υπάρξει άλλος; Ατζέντα μεγάλη, αθόρυβη, ατζέντα υπέρβασης ποιος έβαλε άλλος με τόση τέχνη;

===

A good leader can engage in a debate frankly and thoroughly, knowing that at the end he and the other side must be closer, and thus emerge stronger. You don't have that idea when you are arrogant, superficial, and uninformed.

O σύγχρονος, ψεύτης τσοπάνης του Αισώπου

Δούλεψα πριν 15 χρόνια για ένα εξάμηνο στην ΕΑΒ, σαν εξωτερικός συνεργάτης. Πήγαινα δυο φορές τη βδομάδα στο Σχηματάρι. Γνώρισα τους καλύτερους μηχανικούς που γνώρισα ποτέ. Και είδα και τα βαρίδια, τα αμέτρητα άχρηστα βαρίδια που συσσώρευαν οι συνεχείς κομματικές εξυπηρετήσεις. Βαρίδια που βούλιαζαν την εταιρεία.

Θα μπορούσαμε, θα έπρεπε, να είμαστε πρώτοι στη στρατιωτική βιομηχανία. Έχουμε περισσότερους λόγους απ΄ τους Γάλλους κι απ' τους Σουηδούς κι απ' τους Ρώσους, που μεγαλουργούν στην περιοχή. Έχουμε ικανότερους ανθρώπους. Δεν τόλμησε κανείς από ΠΑΣΟΚ/ ΝΔ να ακουμπήσει σοβαρά το θέμα. Προτιμούσανε να σερβίρουνε το δικό τους τον κομματικό στρατό αντί γι αυτόν της χώρας και των πολλών Αράβων, φίλων μας στην ευρύτερη περιοχή. Φοβότανε και το τσίριγμα των μωροπαρθένων της “αριστεράς”, που ασφαλώς θα χάλαγαν τον κόσμο με τις κλασικές, άσχετες, αντιιμπεριαλιστικές κι αντιμιλιταριστικές κορώνες. Και εφησύχασαν λοιπόν και συνέχισαν να διορίζουν.

Τώρα τραβάει το αυτί η Τρόικα και τους εξηγεί ότι το παραμύθι, τέλος. Κλαψουρίζει η κυβέρνηση και λέει θα σοβαρευτεί, θ΄ αλλάξει. Ζητάει να την πιστέψουν. Χρόνος, τέλος για ΕΑΣ/ ΕΛΒΟ, όμως. Αυτό το μήνυμα τους στέλνει.

Χρόνος, τέλος και για ΠΑΣΟΚ/ ΝΔ. Αυτό θα είναι σύντομα και το μήνυμα της κοινωνίας.

Η σημασία της αρiθμητικής στη ζωή μας

Ο μύθος της “αριστεράς” στην Ελλάδα είναι η πλουτοκρατία. Κι όμως, να τη μετρήσουν και να μας την ανακοινώσουν δεν τολμάνε.

Γιατί η πλουτοκρατία της “αριστεράς” είναι κάτι σαν το Godot του Becket. Μύθευμα. Κι αν τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε μια ευμεγέθης, νόθα- επιχειρηματική τάξη, σε ερωτικό σφιχταγκάλισμα με το τεράστιο, άχρηστο και διεφθαρμένο δημόσιο, κι αυτή τώρα εξαφανίζεται. Ο ερωτικός σύντροφος κουράστηκε, έκλεισε τον κύκλο του. Έμεινε κι από χρήμα και δε μπορεί πια να αγοράζει σεξ.

Ούτε τρία λεπτά δε θα χρειαζότανε να μετρήσουν την πλουτοκρατία. Δεν το τολμούν. Γιατί η αριθμητική είναι ο φονιάς των φαντασιώσεων.

Να πληρώσουν οι Τραπεζίτες, ολολύζουν κάποιοι. Κι αγνοούν ότι ο πραγματικός Τραπεζίτης είναι ο μικρομέτοχος. Στην Εθνική δεν υπάρχει μέτοχος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, που να κατέχει πάνω από το 5% των μετοχών.

Αν ξέραν να μετράνε θα έμεναν τότε μόνο οι εφοπλιστές. Ω ναι, αυτοί υπάρχουν και είναι και πολλοί. Και τα μόνα σοβαρά έργα που γίνονται τελευταία στη χώρα, προφανώς έξω απ' τη στρούγκα της διαφθοράς και της κλεψιάς, είναι από ιδρύματα εφοπλιστών. Προσωπικά μου δίνουν κι επιχείρημα κάθε που ξένοι φίλοι μου με κοιτάν καχύποπτα και μου λένε με το βλέμμα τους “ Ρε συ Νίκο, ρε μπας κι είστε ηλίθιοι;”. Τότε εγώ τους απαντώ “Όχι ρε σεις, δε βλέπετε στις θάλασσες που είμαστε οι καλύτεροι στον κόσμο”.

Όμως αυτούς δε θα τους πιάσεις ποτέ. Σου επιστρέφουν τη σημαία και πάνε για αλλού. Κυνικό αλλά αληθινό. Ξανοίγονται στα βαθιά και μένεις να τους χαιρετάς με τα κουβαδάκια και τα ψαράκια του γλυκού νερού. Και κάμποσες δεκάδες χιλιάδες άνεργους παραπανίσιους. 

Κι επειδή τόσο βλάκας δε μπορεί τελικά να είσαι, κι η κουτάλα είναι γλυκιά η άτιμη, προετοιμάζεις και συ το δικό σου. Το "καλό" μνημόνιο. Του λαού και της εργατιάς. Πώς λέγαμε τα παλιά τα χρόνια "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο"; Εδώ η "αριστερά" έκανε καλό το ΝΑΤΟ και τις βάσεις του θανάτου, σ΄ ένα ψωρο μνημόνιο θα κολλήσει; 

Είναι κι η συγκυρία ευνοϊκή. Αληθεύει! Ναι! Ο Σαμαράς το γυρίζει πάλι σε αντιμημονιακός! Κήρυξε λέει το τέλος των μνημονίων! Κάποιο πρόβλημα φαίνεται έχει ο άνθρωπος με τους μονούς αριθμούς. Τον στεναχωρούν φαίνεται. Θα ξαποστάσει να φωνάξει κι αυτός λιγάκι να βγάλει το άχτι του. Και θα μας ξανάρθει ξανά στο τέταρτο μνημόνιο.

Κι όμως, είναι μόνο απλή αριθμητική. Ακεραίων, χωρίς υποδιαστολές.

Έχει αντιληφθεί η ανώτατη εκπαίδευση στη χώρα τι συμβαίνει γύρω μας;

30% ανεργία και απύθμενα χρέη που συσσώρευσαν οι εγκληματίες κι οι συμμορίες που διοίκησαν τη χώρα τριάντα χρόνια προδιαγράφουν με βεβαιότητα μια εντελώς διαφορετική χώρα, σε αντίστοιχο βάθος χρόνου. Κι αυτό, στην καλύτερη περίπτωση, γιατί στη χειρότερη περίπτωση μετακομίζουμε στην Αφρική και γαληνεύει η ζωή μας απ΄ τα πάθια και τους καημούς του κόσμου τούτου (Παπαδιαμάντης).

Αυτή η κραυγαλέα πραγματικότητα δεν αξίζει κάποια συζήτηση, κάποια επανατοποθέτηση κάποιων πραγμάτων; Με την αύξηση των δαπανών θα βαυκαλιζόμαστε ακόμη, όταν οι φοιτητές θα αγοράζουν εισιτήρια για το εξωτερικό;

Ας εγκαλέσει κανείς όποιον θέλει. Την τρόικα, τις κυβερνητικές συμμορίες της μεταπολίτευσης, τους τοκογλύφους, τον καπιταλισμό, το ναζισμό, τους Εβραίους. Ας διαλέξει ό, τι θέλει. Τίποτα δεν αλλάζει.

Η χώρα κατεβαίνει σκαλιά στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Και θα παραμείνει τέτοια. Και αν ποτέ σταματήσει θα σταματήσει όπως σταμάτησε παντού στον κόσμο (ΝΑ Ασία, Κίνα, Ανατολική Ευρώπη, κ.λπ). Όχι με κραυγές και γροθιές αλλά με δουλειά και έμπνευση. Στο μεταξύ, φτηνή και ψευτο-ειδικευμένη εργασία θα είναι σε ζήτηση. Και η εθελοτυφλία, ούτ΄αυτή θα αλλάξει κάτι.

Όλο το τριτοβάθμιο σύστημα εκπαίδευσης στη χώρα, όπως και σχεδόν τα πάντα όπου αγγίζει το δημόσιο και το μεγάλο κρατικοδίαιτο κομμάτι του ιδιωτικού τομέα είναι πελατο-κεντρικής έμπνευσης. Νομίζει κανείς ότι οι Μηχανικοί θέλουν πενταετή εκπαίδευση στην Ελλάδα, ενώ στο Πολυτεχνείο του Μονάχου και της Ζυρίχης θέλουν τριετή, γιατί οι ανάγκες της χώρας το απαιτούν; Ή γιατί οι σπουδαίες εκπαιδευτικές επιδόσεις της χώρας το δικαιολογούν; Ίσως είναι πιο απλό το φαινόμενο. Βολεύει το καθηγητικό κατεστημένο να έχει ώρες πολλές να μοιράζει σε συγγενείς και φίλους και βολεύει το πολιτικό κατεστημένο να μοιράζει ψευτο-υποσχέσεις για μόρφωση. Για τον ίδιο λόγο σ΄ολον τον πλανήτη τα μεταπτυχιακά είναι 1 χρόνο, εδώ είναι 2. Για λόγους καθαρής προσοδοθηρίας.

Ο χρόνος όμως δεν είναι τζάμπα. Ιδιαίτερα για τους νέους ανθρώπους. Μετά από τόσα χρόνια εκπαιδευτικών αποτυχιών και υποβάθμισης και κατρακύλας σε κάθε διεθνές σύστημα αξιολόγησης είναι πασίδηλο ότι οι πολυετείς αυτές σπουδές, επειδή βολεύεται η ατζέντα των καθηγητάδων και οι ιδεοληψίες του ΤΕΕ δεν εξυπηρετούν τίποτα. Είναι μια άχρηστη σπατάλη, μια πρακτική που αποτυγχάνει πλήρως να προσθέσει την όποια αντίστοιχη αξία στο χρόνο που “επενδύουν” οι φοιτητές. Μια άδηλη ανεργία, πασπαλισμένη με ψεύτικες προσδοκίες.

• Τριετή προγράμματα σπουδών, όπως σε όλο τον κόσμο, που να οδηγούν σε πτυχίο και επαγγελματικά δικαιώματα, σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ.
• Μονοετή μεταπτυχιακά, που θα απορροφήσουν τους πόρους που θα εξοικονομηθούν στα προπτυχιακά για να στηρίξουν τους “καλούς” που, ακόμη κι αν οι ιδεοληψίες της “αριστεράς”αρνείται ότι υπάρχουν, είναι η μόνη ελπίδα να αλλάξει και να αναστραφεί μια μέρα η θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας κι ο ατέλειωτος κατήφορος της χώρας. Έστω και οι λίγοι αυτοί που θα μένουν και δε θα φεύγουν.
• Τέλος στον αυτισμό, την εσωστρέφεια. Άνοιγμα και πλήρης, οργανική διασύνδεση με το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Υποχρεωτική και χρηματοδοτούμενη διαμονή ενός εξαμήνου στο εξωτερικό (ERASMUS) για όλους τους φοιτητές.

Η αισθητική του Κου Λαζαρίδη

Φανταστείτε τη μέρα που οι δολοφόνοι της 17Ν σκοτώσανε τον Αξαρλιάν, αριστεροί της εποχής να λέγανε “ναι, αλλά οι φασίστες ήταν που φάγανε τον Λαμπράκη”. Και οι δεξιοί της εποχής που δολοφόνησε το κράτος και το παρακράτος των Κοτζαμάνηδων το Γ. Λαμπράκη να αντέτειναν “ναι, αλλά οι κομμουνιστές φτιάξανε το Μελιγαλά”.

Ανόητα δε θα ήταν όλα αυτά Κύριε Λαζαρίδη; Πολύ ανόητα θα ήταν. Ίσως και εμετικά. Βεντέτες του παλιού κακού καιρού. Έτσι και εσείς, όμως. Προσβάλατε την αισθητική μας, προσβάλατε και τη μνήμη ενός νεκρού. Τον βάλατε στη μυλόπετρα του ατέλειωτου κι αφύσικου, για πολιτισμένη χώρα, κύκλου της βίας στην Ελλάδα. Αλλού δεν ξέρω, από δω όμως πέρασε ο Σοφοκλής. Είναι σημαντικά αυτά τα πράγματα, κύριε Λαζαρίδη. Οι νεκροί κι ο σεβασμός τους, εννοώ.

Σε θυμάμαι Χρύσανθε πώς έλαμπες τέλη της δεκαετίας του ΄70. Νέοι ήμασταν τότε, άλλους δρόμους τράβηξαν τα στελέχη της Β' Πανελλαδικής του Ρήγα. Από σένα, από κείνη την εποχή, είχα μια ελπίδα περισσότερη απ΄ ότι είχα απ΄ το Μηλιό κι απ΄ τον τον Ευθυμίου. Ιδεολογικά δε με ενδιαφέρουν οι επιλογές σου. Το ξέραμε από τότε ότι η ιδεολογία είναι η καθημερινότητα του καθένα. Κι αυτή δεν τη ξέρω για να έχω άποψη. Αλλά η αισθητική Χρύσανθε είναι μείζον θέμα, αδιαπραγμάτευτο. Ακτινοβολεί και μιλάει συνέχεια. 

Και συ τα είπες πρόσφατα, δυστυχώς, όλα, με τον χειρότερο τρόπο.

Η ματαιότητα της αξιολόγησης στην Ελλάδα

Δρομολογούνται αξιολογήσεις και γίνεται συζήτηση για την αξιοκρατία που δεν υπάρχει στη χώρα. Φοβάμαι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Δεν υπάρχει καν η πεποίθηση ότι υπάρχουν “άξιοι”. Η ιδεολογικά κυρίαρχη “αριστερά” έχει πείσει την κοινωνία ότι κάθε διαφοροποίηση και κάθε αξιοσύνη είναι ψευδεπίγραφη, έχει βάση ταξική, και στον ιδανικό κόσμο που θα μας κομίσει μια μέρα δε θα υπάρχουν τέτοια πράγματα και θα είμαστε όλοι το ίδιο.

Τους “άξιους” οι αναπτυγμένες χώρες τους κυνηγούν για να τους εντοπίσουν. Εμείς αρνιόμαστε ότι υπάρχουν. Αν δεν νικηθεί στην πράξη η παραπάνω αστεία υπόθεση της “αριστεράς”, όπως έχει νικηθεί στον κόσμο όλο, η αξιολόγηση θα παραμένει μια βαθιά αντιφατική και τελικά μάταια υπόθεση.

Άλλη παρενέργεια της ηγεμονίας της ψευτοαριστεράς είναι ότι οι "ίσες ευκαιρίες" παραμένουν τελικά κενό γράμμα. Καθόλου τυχαία κι άσχετα με τα παραπάνω. Όταν πιστεύεις ότι οι άνθρωποι είναι τελικά το ίδιο άξιοι, τότε γιατί να ενδιαφέρεσαι για “ίσες ευκαιρίες”. Μάταιο και περιττό είναι κι αυτό.