H πυραμιδωτή απάτη του multiple level marketing (MLM)

Συναντώ συνεχώς νέους, καλοπροαίρετους και μορφωμένους ανθρώπους που, προφανώς λόγω της κρίσης, όλο και περισσότερο εντυπωσιάζονται από τις υποσχέσεις του MLΜ. Κι όμως αρκεί να βάλεις στο google 'ΜLM', για να βγουν πάνω πάνω σωρός οι σύνδεσμοι ακόμη και για κείμενα του 1990, που αποκαλύπτουν με μαθηματικά την απάτη αυτή.

Το ΜLM τάχα μου διαφοροποιείται απ΄ την πυραμίδα γιατί διακινεί ένα προϊόν. Σου δίνει την εντύπωση ότι είναι πραγματικό marketing ενός πραγματικού προϊόντος.

Μόνο στην επιφάνεια όμως. Στην ουσία το χρήμα βγαίνει όχι με την ιερή “πώληση προϊόντος” αλλά με τις ανίερες “μισές αλήθειες για την προσέλκυση στο δίκτυο” . Όσο πιο πολλά επίπεδα προσηλυτισμένων έχεις από κάτω σου τόσο πιο πολλά τα έσοδά σου.

Όταν λοιπόν ένα μέλος της πυραμίδας κάνει μια πώληση, όλοι όσοι είναι από πάνω του παίρνουν μερίσματα. Και η τιμή στο “προϊόν” ανεβαίνει...Υπερτιμημένα λοιπόν προϊόντα, από εκεί ξεκινά η απάτη. Αυτό που πουλάς δεν είναι το προϊόν αλλά μια θέση στο δίκτυο. Γι΄ αυτό και η τιμή είναι τόσο υψηλή. Για να ενσωματώσει τα μερίσματα όλων των προηγούμενων στην πυραμίδα!

Θα ρωτήσει κανείς: Και τι κακό υπάρχει να πουλάω μια θέση σε ένα δίκτυο διανομής; Εξάλλου το MLM υπάρχει 60 χρόνια, κάποια αξία θα έχει.

Μάλιστα. 

Διαβάστε λίγο τη θεωρία και δείτε τις στατιστικές των ΜLM να δείτε ότι πάντα μα πάντα οδηγούν σε κέρδη λίγων και σε ζημιές πολλών. Γι΄ αυτό και παραμένει ως μοντέλο, αλλιώς θα είχε εξαφανιστεί. Μη βαυκαλίζεστε λοιπόν απλά με το ότι η απατεωνιά αυτή επιβιώνει 60 χρόνια μετά την επινόησή της! Kαι οι ληστείες των τραπεζών επιβιώνουν, έτσι δεν είναι; Θα σας δείχνουν βέβαια Ferrari και άλλα τέτοια. Των λίγων "επιτυχημένων". Για τους πάρα πολλούς που χάσανε άπειρο χρόνο, που χάσανε ίσως και την ποιότητα στη ζωή τους, δε θα ακούσετε τίποτα.

Η στατιστική λοιπόν είναι βαριά σε βάρος σας γιατί το τάχα μου προϊόν, μέσα απ΄ τις ανεξέλεγκτες σε αριθμό πωλήσεις (πρέπει να διαβάσετε το εξαιρετικό άρθρο του Van Druff για να καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει αυτό και τι καταστροφή μαθηματικά συνεπάγεται) φτάνει σύντομα σε κορεσμό και οι πωλήσεις σταματούν. Και οι μυριάδες που θα μείνουνε με τα “προϊόντα” στα χέρια τους κλαίνε τα λεφτά τους και το χρόνο τους. Τα λίγα λεφτά τους, ναι, δε χάνει κανείς περιουσίες. Χάνουν πάρα πολλοί από λίγα. Η πιο σατανική κλεψιά δηλαδή. Και συνήθως χάνουν άπειρο χρόνο σε συναντήσεις, καμπάνιες, κ.λπ.  Γιατί αν μετά από 1 χρόνο τρέξιμο βγάζει κανείς 100Ε από μερίσματα δε φαντάζομαι αυτο να λογαριάζεται για κάτι αξιόλογο. Και κάτι ακόμη. Αν σταματήσεις το τρέξιμο και πεις "ωραία, πέθανα στη δουλεία ένα χρόνο, τώρα θα παίρνω 100Ε σε όλη μου τη ζωή" θα έχεις κάνει μέγα λάθος. Τον επόμενο χρόνο τα 100Ε θα είναι 80, και σε λίγα χρόνια ακριβώς μηδέν! Το παλιό σου δίκτυο πάντα θα φθίνει. Νόμος της θερμοδυναμικής. Αν δεν αυξάνεις το δικό σου δίκτυο με συνεχή προσπάθεια τα μερίσματά σου θα εκμηδενιστούν. Άντε λοιπόν ξανά απ΄ την αρχή!

Τώρα βέβαια η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Θα πει κανείς “ναι αλλά εγώ είμαι μάγκας, θα φροντίσω να είμαι μέσα στους λίγους ψηλά στην πυραμίδα και όχι στους χασούρηδες στη βάση. Και θα παίρνω, έτσι μάγκας που είμαι, μερίσματα από όλους που έχω παρακάτω και απ΄ ό, τι πουλάνε.

Σε αυτόν η απάντηση είναι ότι 

• η στατιστική είναι εναντίον σου, είσαι μέσα σε κάτι σα λοταρία, ιδιαίτερα αν υπολογίσεις τον άπειρο χρόνο που θα επενδύσεις σε ξενοδοχεία και σπίτια για να εξηγήσεις το τρομερό concept που πλασάρεις.
• στην προσπάθειά σου να αλλάξεις τη στατιστική αυτή θα γίνει η ζωή σου άθλια και μίζερη, θα βλέπεις τους φίλους σου σαν πελάτες. 
• Η ζωή οφείλει και μπορεί να είναι κάτι πιο δημιουργικό από το να βάλεις στα χέρια κάποιων ένα εξώφθαλμα υπερτιμημένο προϊόν. Και τέλος 
• θα βοηθήσεις και στη μαζική μικρή κλεψιά διάφορων ανώνυμων στον πλανήτη, πιθανότατα πάμφτωχων Αν βέβαια αυτό έχει κάποια σημασία.

Ταξίδι στη Ρωσία

Στο Κρεμλίνο δεν πήγαμε. Ατέλειωτες ουρές για να δεις τον ταριχευμένο Λένιν και εκκλησιαστικά χρυσάφια. Δεν άξιζε. Άξιζαν όμως πολύ τα σπίτια- μουσεία των Γκόγολ, Γκόρκι, Μαγιακόφσκι. Και πολλές εκθέσεις, λιγότερο μόνιμες, που θέλουν κάθε φορά ψάξιμο να τις ξετρυπώσεις

Πεντακάθαρη η Μόσχα, πανέμορφη και λαμπερή, αν και αυτό το τελευταίο ασφαλώς αφορά τη μικρή περίοδο του καλοκαιριού και δε γενικεύεται για όλη τη χρονιά. Έχεις την αίσθηση της υγείας, της προσπάθειας που κάνει η κοινωνία να βρει το δρόμο της. Μελαγχολείς στην ιδέα ότι δεν έχουμε πια παρέα στο σοβιετικό μονοπάτι που προχωράμε ως χώρα.

Ρωσίδες πανέμορφες, πέραν κάθε συναγωνισμού. Ρώσοι, μάλλον τυπικό δείγμα, τίποτε το ιδιαίτερο. Για ωραίους άντρες προτείνω Σερβία και Κροατία. Νοτιοσλαύους, δηλαδή, που τους πιάνει και λίγο τ΄ αεράκι της Μεσογείου. Οι Ρωσίδες δεν το 'χουν ανάγκη. Άπαιχτες. Πάνω σε 120cm πόδια και 12cm τακούνι.

Λαός ζεστός, με ψυχή. Βλέπεις δυο φίλους που ανεβαίνουν στην κυλιόμενη σκάλα του μετρό. Γυρνάει ο ένας και κοιτάει τον άλλο και κουβεντιάζουν. Κι αν είναι και ζευγάρι φιλιούνται. Το είδαμε συνέχεια αυτό. Στη  Αγγλία, κοιτάει ο ένας την πλάτη του άλλου...

Βαριά η σκιά της πόλης, κι οι πλατείες απ΄ τ΄ αγάλματα, που γράφουν  πάνω τους  τα τεράστια ονόματα των Ντοστογιέφσκι, Πούσκιν, Μαγιακόφσκι. Και πολλά άλλα. Θα δεις και Λένιν και Μαρξ. Μας άρεσε που δεν τα ΄χουν ξηλώσει. Υπάρχει μια συνέχεια, ένα "τίποτα μην πάει χαμένο". Το μετρό της Μόσχας, υπέροχο μουσείο για το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Μας έκανε ευχάριστη εντύπωση που ακόμη και τους μεγάλους Ρώσους αναρχικούς, Κροπότκιν και Μπακούνιν, κι αυτούς θα τους βρεις σε στάσεις και πλατείες.

Τιμές μάλλον πάνω από τις Ελληνικές. Και θέλει και προσοχή, εύκολα μπορεί να σου σερβίρουν καπουτσίνο στα 11 Ευρώ (μιλάει ο παθών).

Η Πετρούπολη, ίδια ωραία, ακόμη πιο φωτεινή. Λευκές νύχτες. Στη δύση σκοτεινιάζει και στην ανατολή, την ίδια στιγμή, ξημερώνει. Το Ερμιτάζ, καμιά σχέση όμως με Λούβρο που λένε μερικοί οδηγοί. Μόλις μπεις μέσα πέφτεις πάνω, και το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι ένα αντίγραφο του Λαοκόοντα... Καμιά σχέση με το μαγικό αίθριο μόλις μπεις στο Λούβρο. Και πολύ, πολύ χρυσάφι. Η Αικατερίνη (η Μεγάλη) κάθε φορά που την ικανοποιούσε ο εραστής της (π.χ. ο Ποτέμκιν) του έφτιαχνε κι ένα ανάκτορο. Έτσι ήταν το συνήθειο τότε.

Πιο δύσκολοι καιροί μετά. 1941, ο μύθος Σοστακόβιτς, σε δυσμένεια για φορμαλισμό, απ΄ τους σταλινικούς, αδιαφορεί για τις βόμβες και συνεχίζει να παίζει την 7η Συμφωνία του για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο της πόλης, το κατατρεγμένο Λένιγκραντ. Τις νότες συνοδεύουν οι βόμβες... Την επόμενη χρονιά, η ίδια συμφωνία παίζεται παντού και συνεχώς για να εμψυχώσει τους ελεύθερους πολιορκημένους.

Πολύ μεγάλη χώρα, που τώρα βγαίνει από αιώνες απίστευτης κακοτυχίας, με την πρωτοφανή αθλιότητα και κραιπάλη της αυλής του τσάρου μέσα στην απόλυτη φτώχεια για όλους τους υπόλοιπους. Το Στάλιν, με τα αμέτρητα Γκούλαγκ που έφτιαξε για να θεμελιώσει καλύτερα το σοσιαλισμό. Kαι με παρένθεση το Χiτλερ, που ήθελε να αφανίσει τη δευτεράντζα, έτσι τους αποκαλούσε, τους Σλαύους (καλά τον Πούσκιν δεν τον ήξερε, τις Ρωσίδες δεν τις έβλεπε ο πανίβλαξ!;).

Και χώρα που κάπου μας έχει ακούσει, πιστεύουμε και τον ίδιο Θεό κι έτσι βλέπεις και κανένα χαμόγελο αν πεις “Γκρέτσια”.

O Μαγιακόφσκι εδώ το 1912, σε ηλικία 16 ετών! Γεμάτη ζωή, καθαρό βλέμμα, ρούσικη ψυχή. 

==

Kι ένα κείμενο- διήγημα που έγραψα επιστρέφοντας μετά μια βδομάδα στη μεγάλη αυτή χώρα, τη Ρωσία.

Κατεβάστε εδώ

Η επένδυση στις Σκουριές

Μια επιστημονικη, κατά το δυνατον, οικονομοτεχνική και περιβαλλοντική προσέγγιση στο θέμα της παραγωγής χρυσού στις Σκουριές.

Κατεβάστε εδώ

Τα οχι και τα ΟΧΙ

Ζήσαμε μια φτηνή έξαρση τη βδομάδα που πέρασε. Για το “όχι” της Κύπρου. Γρήγορα όμως γυρίσαμε στα ίδια. Φάνηκε έτσι, για μια ακόμη φορά, ότι δεν είναι η κακιά η Μέρκελ που φταίει αλλά η ανικανότητα του κυπριακού πολιτικού συστήματος, που φωνασκεί με λερωμένη τη φωλιά του, κωλυσιεργεί για πολλούς μήνες, ενώ είναι σε πλήρη γνώση της δεινής κατάστασης που βρίσκεται, και δεν έχει κανένα σχέδιο. Και συντηρεί και ανόητους μύθους για το Μόσκοβο που θα έρθει να μας σώσει.

==

Δεν είναι εύκολο σε Έλλαδίτη να δίνει συμβουλές σε Κύπριο. Γιατί οι Ελλαδίτες έχουν την κύρια ευθύνη που φώλιασαν οι Τούρκοι στην Κύπρο. Γιατί τα ζώα που απαντούσαν στο όνομα Ιωαννίδης και Ντερτιλής, Ελλαδίτες ήταν. Γιατί οι αλήτες τύπου Τσοβόλα, που τα έδωσαν όλα, και έδωσαν και σε σας 4 δις σαβουρο-ομόλογα, ενός απόλυτα διεφθαρμένου και παραλυμένου κράτους, Ελλαδίτες ήταν.

Έχετε υποδειγματική τουριστική βιομηχανία, ναυτιλία. Έχετε ευέλικτο και όχι σοβιετικό κράτος όπως έχουμε εμείς. Κράτος που δεν εχθρεύεται θανάσιμα τη μη κρατιοκοδίατη και μη σάπια, επιχειρηματικότητα. Έχετε καθαρούς δρόμους, που εμείς δεν έχουμε, αυτοκινητόδρομους που σας κόστισαν 2ΜΕ το χιλιόμετρο ενώ σε εμάς κόστισαν 6ΜΕ το χιλιόμετρο και είναι και τρισχειρότεροι. Και πολλά άλλα.

Έχετε όμως και μια μεγάλη ντροπή. Στεγάζετε χρήματα διεθνών αλητών, των μετα-κομμουνιστών μαφιόζων της Σοβιετικής Ένωσης. Είναι κοινό μυστικό ότι τα δεκάδες δις των ρώσων καταθετών στην Κύπρο ήταν μέρισμα από την πιο άγρια εκμετάλλευση γυναικών και παιδιών, πωλήσεις όπλων και ναρκωτικών. Σε όλον τον κόσμο.

Κάθε μαύρο δις Ρώσων, διαιρέστε το με, ας πούμε 50Ε, που αφήνει το κέρδος απ΄ τη βιομηχανία του σεξ. Αντιστοιχεί με 20 εκτομμύρια βιασμών. Και τα δις δεν είναι ένα. Είναι πολλά. Είναι πολλές δεκάδες τα δις των Ρώσων στην Κύπρο και ένα μεγάλο μέρος τους είναι τέτοιας προέλευσης.

Αντίστοιχους λογαριασμούς μπορείτε να κάνετε και για τα καλάσνικωφ και την ηρωίνη.

Αυτό είναι το ΟΧΙ που πρέπει να πείτε.

==

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για ανήθικη στάση της ΕΕ απέναντι στην Κύπρο. Αυστηρότητα δυσανάλογη σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν αλλού, μαζί και στην Ελλάδα. Όπως δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι ο.... Σόιμπλε.

Όταν είσαι με την παλάμη ανοικτή, αυτά, αν θέλεις να είσαι αξιοπρεπής και όχι τζάμπα μάγκας, είναι λεπτομέρειες. Όσο νωρίτερα το αντιλαμβάνεται κανείς τόσο πιο πιθανό είναι να βρει την άκρη. Αν έχεις πάλι σιχαθεί το Σόιμπλε, τυπώνεις τις λίρες σου και βγαίνεις με αυτές στον κόσμο. Κι όπου σε βγάλει.

Μεταξύ ανατολής και δύσης

Τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στην Ιταλία αναδεικνύουν πολλά πέραν της πλήρους απαξίωσης του πολιτικού συστήματος. Αυτό εξάλλου είναι γνωστό εδώ και καιρό.Το νέο είναι ότι το μοντέλο του στεγνού, ορθολογικού, τεχνοκράτη-πολιτικού (Μόντι) δεν έχει μέλλον σε μια χώρα μεσογειακή. Ίσως σε μια λουθηρανική πολιτεία του βορρά να είχε καλύτερη αποδοχή, όχι όμως στην Ιταλία, κατά μείζονα λόγο όχι και στην Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο μεσογειακή χώρα. Είναι όριο. Δύσης και ανατολής.

Πολιτικά σχήματα που μιλάνε για εκσυγχρονισμό αλλά δεν παίρνουν υπόψη τους τη λεπτή αυτή ισορροπία είναι σχεδιασμένα για να αποτυγχάνουν. Ξεχνιώνται και νομίζουν πως έχουν απέναντί τους κάποιον Ολλανδό λουθηρανό. Έχουν όμως αυτό το παράξενο παράγωγο μιας μακρόχρονης διαδρομής σε έναν τόπο μαγικό, που γι΄ αυτό υπήρξε και σταυροδρόμι. Τον Έλληνα.

Αντίθετα, πρέπει να ενσωματώνουν στη λειτουργία τους συνεχώς αυτή τη διπλή ταυτότητα: 

• Στο μήνυμα που προτείνουν, που πρέπει να έχει τη σωστή δοσολογία αιχμηρού, καινοτόμου, προκλητικού, συναισθηματικού και λογικού.
• Στην πολιτική που επεξεργάζονται. Πριν τριάντα χρόνια τα ελληνικά πανεπιστήμια ήταν γεμάτα άραβες φοιτητές. Αυτό αποτελεί σήμερα παρελθόν. Πρέπει να δουλέψουμε να ξαναλάμψει η αύρα του Ελληνισμού στην ευρύτερη περιοχή. Και να φέρει όχι μόνο φοιτητές αλλά και συνεργασίες κάθε τύπου. Κυρίως επιχειρηματικές, πολιτισμικές.
• Στην αισθητική, όπως την εκπέμπει ο λόγος και τα έργα τους.

Θα ήμασταν οι καλύτεροι στον κόσμο για να διαπραγματευτούμε τη εξαιρετικά ευαίσθητη σχέση της ΕΕ και της Δύσης γενικότερα με τον αραβικό κόσμο και το Ισραήλ. Αυτή τη μεγάλη δύναμη διαμεσολάβησης, τη ριζωμένη βαθιά μέσα στην ιστορία, την εκχωρούμε σιγά σιγά στους Τούρκους. Αυτοί έχουν αναλάβει το τιτάνιο έργο να αποκαταστήσουν την ακτινοβολία της μισητής, οθωμανικής αυτοκρατορίας στην περιοχή. Κι αυτό δε γίνεται μόνο με το Σουλεϊμάν και τις άλλες σαπουνόπερες που φτάνουν στην Ελλάδα αλλά με πολιτικές πολύ πιο πολύπτυχες και καλά επεξεργασμένες.

Τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χώρας είναι συγκεκριμένα. Ένα απ΄ αυτά είναι και η ιστορική διαδρομή και η θετική πολιτισμική συνάφεια που μας έχει εξασφαλίσει με την ευρύτερη περιοχή. Πρέπει και εκεί να επιστρέψουμε και να πατήσουμε.

Ένας γάλλος συνδικαλιστής

Ο Pierre είναι πρόεδρος του Εργατικού κέντρου της Λυών. Εργαζόμενος κανονικά (και όχι πέτσινα...) στην εταιρία Polyan, έξω απ΄ το Saint Etienne, που έχει βασικό μέτοχο τα Πλαστικά Κρήτης. Μέλος της CGT και του ΚΚ Γαλλίας, με μια παχιά μουστάκα, καμαρώνει ότι θαυμάζει το Στάλιν.

Ο Pierre πρόσφατα οργάνωσε μια εργατική κινητοποίηση στην Polyan. Μπήκε στο γραφείο της διοίκησης και τους θύμισε τη δέσμευσή τους για νέες επενδύσεις. Και έφυγε όταν πήρες σαφές χρονοδιάγραμμα για την υλοποίηση των επενδύσεων και τη δημιουργία των αντίστοιχων θέσεων εργασίας.

Τα Πλαστικά Κρήτης επιτάχυναν τις διαδικασίες και δρομολογούν ήδη νέο εργοστάσιο στην περιοχή όπως είχαν δεσμευτεί.

Ούτε σταλινικούς δεν έχουμε σ΄ αυτή τη χώρα. Ερημιά, πλήρης

Ιταλία και Ελλάδα

Ασφαλώς και η Ελλάδα δεν είναι Ιταλία. Είναι πολύ, πολύ χειρότερα. Χωρίς την τεράστια βιομηχανία των Ιταλών, την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία τους στο design, στον τουρισμό και στο τρόφιμο. Με Σκοπιανούς, Τούρκους, Αλβανούς τριγύρω. Και με άπειρα συμπτώματα και δομές ενός σοβιετικού κράτους και, πολύ χειρότερα, μιας σοβιετικής κοινωνίας και νοοτροπίας. 

Τα αποτελέσματα όμως των εκλογών στην Ιταλία κάτι μαρτυρούν. Ξαδέρφια είμαστε εξάλλου με τους Ιταλούς. Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν τον απόλυτο ευτελισμό του πολιτικού συστήματος στη συνείδηση των πολιτών. Ο σοβαρός και εκσυγχρονιστής Μόντι πήρε 9%, σχεδόν τρεις φορές κάτω από έναν τυχάρπαστο (Grilllo) και σχεδόν τέσσερις φορές κάτω από έναν γελοίο (Berlusconi).

Χρειάζεται μήνυμα ανατρεπτικό.Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο την αηδία της κατεστημένης πολιτικής. Χρειάζεται παράδειγμα, παράδειγμα τελείως διαφορετικό.

Αλλιώς τέτοιους θα ψηφίζει και καλά θα κάνει.