Έκδοση βιβλίου μου

Εμπνευσμένο από πολλά, μαζί και η συναρπαστική εμπειρία με τη Δημιουργία Ξανά! και αφιερωμένο στα 30 χρόνια με τη Γεωργία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παρασκήνιο το, ας το πούμε, λογοτεχνικό μου βιβλίο “Οι Δύο Ρολογάδες”.

Καθώς διατηρώ πλήρη δικαιώματα το βιβλίο θα διατίθεται και δωρεάν για ανάγνωση ως e-book.

ΠΡΟΣΒΑΣΗ

1. Ελεύθερη ανάγνωση e-book εδώ (μόνο για PC, όχι για mac/ i-pad). Η μπάρα με τα κουμπιά επιτρέπει να διαμορφώσετε το ξεφύλλισμα όπως σας βολεύει καλύτερα αλλά και να μοιράσετε (share) το κείμενο με facebook, twitter, mail
2. Φυσική διάθεση στο βιβλιοπωλείο του εκδότη ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ  Σόλωνος 76, ΑΘΗΝΑ (τηλ 210 3648197) και σε άλλα σημεία διάθεσης στην Ελλάδα, που γνωρίζει ο Εκδότης (τηλεφωνήστε στο ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ).

εξώφυλλο: εδώ

Απεργία των δασκάλων την πρώτη μέρα του σχολείου!

Φανταστείτε να πάει το εξάχρονο παιδί σας, πρωτάκι στο σχολείο και να του πούνε “φεύγα, το σχολείο είναι κλειστό”. Φαντασθείτε τη μήνυμα παίρνει για όλη του τη ζωή.

Αφιερώνω το παρακάτω γράμμα στους συνδικαλιστές των δασκάλων.

Υπάρχουν αγώνες και "αγώνες" φίλοι μου! Αγώνες για τους άλλους και την κοινωνία και "αγώνες" για τον εαυτούλη μας.

Tι θέλει η ελληνική κοινωνία απ΄ τα πανεπιστήμιά της;

Ίσως το μείζον στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι η απουσία κάποιας σαφούς προσδοκίας απ΄ τη μεριά της κοινωνίας, που να νοηματοδοτεί την ύπαρξή της.

Για παράδειγμα, παλιότερα υπήρχαν τα “Μάθε γράμματα να γίνεις άνθρωπος” ή το “Μάθε γράμματα να ξεφύγεις απ΄ το χωράφι ή απ΄ το χωριό”. Σήμερα δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο, πράγμα που παράγει μια βαθειά κρίση ταυτότητας.

Προσδοκίες υπήρξαν, αλλά μάλλον ταπεινών κινήτρων, που η λαϊκή σοφία δεν ενδιαφέρθηκε να συμπυκνώσει σε κάποια ρήση, όπως τις παραπάνω. Προσδοκία ήταν για παράδειγμα η περιφερειακή ανάπτυξη, μέσα από την πλημμυρίδα των μπαρ, καφέ, δωματίων και σουβλατζίδικων που παρήγαν και συντήρησαν τα χρόνια της κραιπάλης. Προσδοκία ήταν το τυπικό προσόν και το χώσιμο σε κάποια θέση στο δημόσιο. Προσδοκία, του πολιτικού συστήματος, ήταν η δημιουργια θερμοκοιτίδων κομματικών στελεχών.

Όλες οι προσδοκίες αυτές είναι πια μετέωρες αφού οι βασικές υποθέσεις πάνω στις οποίες δομήθηκαν απλά δεν ισχύουν. Το δημόσιο ως εργοδότης έκλεισε οριστικά τον κύκλο του, τα κόμματα εξουσίας, παρά τη συνεχιζόμενη και συστηματική καταλήστευση του δημόσιου χρήματος, αποδομούνται με σωρεία λιποταξιών ως αποτέλεσμα της έλλειψης πόρων για τους κομματικούς τους στρατούς. Τα σουβλατζίδικα και τα μπαρ κλείνουν με την ίδια ευκολία που άνοιξαν.

Ίσως λοιπόν η συγκυρία προσφέρει μια καλή ευκαιρία να ξαναμιλήσει ο “πελάτης” - κοινωνία και να πει τι επιτέλους θέλει από τα πανεπιστήμιά της.

Η κοινωνία πρέπει να δώσει το στίγμα. Η κοινωνία δεν μπορεί να απαντήσει τεχνικά ερωτήματα, όπως για παράδειγμα πόσους γιατρούς και πόσους δικηγόρους χρειάζεται η χώρα. Μπορεί όμως να αποφανθεί αν θα πρέπει να επενδύει στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση υποψηφίων που παίρνουν 5 ή 10 ή 15 στις εισαγωγικές εξετάσεις.

Το ακαδημαϊκό σύστημα βρίσκεται σε προχωρημένο αυτισμό και εσωστρέφεια. Γι΄ αυτό και πατώνει σε όλες τις λίστες αξιολόγησης. Δεν μπορεί να παράγει μόνο του άποψη για το τι πρέπει να γίνει. Το κόμματα εξουσίας είναι αποσβολωμένα από την αποσύνθεσή τους. Δεν μπορούν να παράγουν άποψη για το τι πρέπει να γίνει. Μόνο να αυτοαναιρούνται μπορούν σε σπασμωδικές κινήσεις όπως έκανε πρόσφατα η ΝΔ που ανάτρεψε αυτό που η ίδια λίγους μήνες πριν είχε ψηφίσει.

Η καλύτερη λύση είναι να ερωτηθεί η κοινωνία, αφού πρώτα προηγηθεί μια συζήτηση με ανταλλαγή απόψεων και κατάθεση στοιχείων. Η κοινωνία πρέπει να διατυπώσει τι επιτέλους προσδοκά. Πρακτικά δηλαδή, πόσους και ποιας ποιότητας θέλει να μορφώνει σε τριτοβάθμιο επίπεδο;

Τα πανεπιστημαικά ιδρύματα θα πρέπει να συμμορφωθούν με τη γνωμάτευση της κοινωνίας. Αν η κοινωνία πει “Παιδεία για όλους” θα πρέπει να ανοίξει νέα τμήματα για να παραλάβει τους “όλους” αναδιανέμοντας τους πόρους που υπάρχουν για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αν η κοινωνία πει “Παιδεία για τους καλούς” και ορίσει φυσικά με νούμερα τους καλούς, να κλείσει όλα τα τμήματα που αποτυγχάνουν να προσελκύσουν τους “καλούς”. Μετά από μια αναγκαία και δίκαια περίοδο δυο ετών, όπου τα ιδρύματα θα πρέπει να επιχειρήσουν να ξεπεράσουν τον αυτισμό τους και να μιλήσουν με την κοινωνία, πείθοντάς την για τη σκοπιμότητα να τους στείλει τα παιδιά της να τα μορφώσει.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν έχει πρόβλημα χρηματοδότησης. Υπάρχει σωρεία στατιστικών δεδομένων που διαψεύδουν μια τέτοια άποψη. Μόνο υστερόβουλοι, ανόητοι ή ομάδες που στρατηγικά επενδύουν στη διάλυση της χώρας λένε τέτοια πράγματα. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν έχει καν πρόβλημα στρατηγικής ή ανθρώπινου δυναμικού. Έχει πρόβλημα ταυτότητας και η κοινωνία πρέπει να πάρει τις ευθύνες της και, μέσα από δημοψήφισμα, να διατυπώσει τη σαφή κατεύθυνση και την προσδοκία της. 

Είναι η πιο κατάλληλη ώρα!

Για τις ηχηρές αποχωρήσεις από τη Δημιουργία Ξανά!

Από που πηγάζει το χαμηλής αισθητικής, πατερναλιστικό ύφος των Ζαμπούκα (να πάτε σπίτια σας), Βερούτη (να πάτε ΝΔ), κ.ο.κ; Τι συνέβη και τα, ασφαλώς αξιόλογα αυτά άτομα, μέχρι χθες δίπλα μας, πήρανε τέτοιες αποστάσεις; Και κυρίως, γιατί δε θα συμβεί κάτι αντίστοιχο, αύριο, και σε μας;

Υπάρχει μια μπρεχτική προσέγγιση για καλούς και για κακούς, που ποτέ δε με ικανοποίησε. Με ψυχαγώγησε μόνο στις σχετικές ταινίες του Clint Eastwood. Αρνούμαι επίμονα να δεχθώ ότι οι χθεσινοί μου συναγωνιστές ήταν διπλοπρόσωποι. Και απορώ και θλίβομαι βαθιά με τους ίδιους όταν βλέπω και αυτοί να νομίζουν ότι κάτι τέτοιο συνέβη με μας.

Καθένας μας έχει μια ανάγκη “προσφοράς” και μια ανάγκη “φιλοδοξίας”. Ίσως η διαχείριση της λεπτής ισορροπίας τους είναι που παράγει τη διαφορά. Ίσως ακόμη η διαχείριση αυτή να είναι τυχαία και θέμα συγκυριών. Ίσως του Βερούτη , χθες, να είναι η δικιά σου, αύριο.

Τι κάνουμε λοιπόν;

H συγκλονιστική υπόθεση και καινοτομία της Δημιουργία Ξανά! ήταν η αντίληψη ότι “μπορούμε και χωρίς επαγγελματίες της πολιτικής”. Όταν το φωνάξαμε, μας έδωσε φτερά, όταν το λιμάραμε, μας προσγείωσε. Αυτό λοιπόν, να το περιγράψουμε και να το οριοθετήσουμε με συνέπεια! Να βοηθήσουμε όλους μας να ξαναδούν και να ξαναμετρήσουν τη συμβατότητα της “φιλοδοξίας” τους με τη ΔΞ. Οι τρεις θητείες στη Βουλή, που προβλέπει το καταστατικό”, είναι ήδη ξεπερασμένο. Οι Ισπανοί του Ραχόι το κάναν ήδη δύο.

• 1 θητεία στη Βουλή / Ευρωβουλή(max 4 χρόνια)
• 1 θητεία (max 4 χρόνια) στα όργανα για όλα τα στελέχη
• 2 θητείες στα όργανα (max 8 χρόνια) για τον Πρόεδρο

Να οριοθετήσουμε ένα τέτοιο αυστηρό πλαίσιο φιλοδοξίας και μετά ας κρίνει ο καθένας αν του ταιριάζει.

Το συνέδριο ας γίνει βήμα ιδεολογικού αγώνα. Ξέρω ότι πολλοί ομνύουν στην “ανασυγκρότηση του εκσυγχρονιστικού χώρου”. Πολλοί όμως πιστεύουν ότι πριν απ΄ αυτό πρέπει απαραίτητα να υπάρξει ο πραγματικά νέος πολιτισμός. Να επιχειρηθεί η μεγάλη τομή που θα σαρώσει τις ρίζες της κομματοκρατίας. Η

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

Πολιτική χωρίς πολιτικούς ξανα!

 Για την παραίτηση μου από την Εθνική Επιτροπή της Δημιουργίας Ξανά!

17.06.2012, 20:00

Εμπιστεύομαι το Θάνο, τον θεωρώ ηγέτη. Κατάφερε το απίστευτο! Να συνεγείρει, σε λίγους μήνες, ένα μεγάλο τμήμα του παραγωγικού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας και να του δώσει απτή προοπτική διεμβολισμού του οθωμανο (ΠΑΣΟΚ- ΝΔ, κ.λπ) – σταλινικού (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) μπλοκ, που κρατά την Ελλάδα αλυσοδεμένη στην υπανάπτυξη και σε φοβικά και αντιευρωπαϊκά συμπλέγματα κατωτερότητας.

Η Δημιουργία Ξανά! βρίσκεται στην αρχή της. Ο ρόλος του ηγέτη είναι καθοριστικός. Αυτό συμβαίνει πάντα, στη γένεση κάθε οργανισμού (κράτος, κόμμα, εταιρία, κ.λπ). Μέχρι να ωριμάσει το κόμμα και η δημοκρατία να το συγκροτεί και να μην το αποσταθεροποιεί, ο Θάνος από μένα έχει ανοικτό βέτο.

Ανοικτό βέτο δε σημαίνει και συμφωνία με κάθε επιλογή του Θάνου. Η συμπόρευση με τη ΔΡΑΣΗ με συνέτριψε ψυχολογικά. Το σύνθημα “πολιτική χωρίς πολιτικούς” ποτέ δεν το είδα ως ...σύνθημα. Η συνεργασία με το Μάνο έστειλε άλλο μήνυμα, είχε άλλο συμβολισμό, ανεξάρτητα αν ο Μάνος είναι “ένας” και “καλός”. Επιπλεόν, ποτέ δεν πίστεψα ότι η αριθμητική της συνεργασίας θα ήταν προσθετική όπως ανέφερε ξανά και ξανά ο Θάνος. Η άγονη σκιά της ΔΡΑΣΗΣ έδωσε, αχρείαστη κι αναληθή, δεξιά χροιά στη Δημιουργία Ξανά! Η ΔΡΑΣΗ έδιωξε και κράτησε μακριά περισσότερους απ΄ όσους έφερε. Έδιωξε, προσωρινά ελπίζω, μερικά απ΄ τα πιο φωτεινά μας αστέρια.

Ας είναι! Ποτέ δεν πίστεψα ότι η απόφαση του Θάνου ήταν θέμα συναλλαγής ή προδοσίας ή άκρατης φιλοδοξίας. Μοναξιά, αγωνία για τη χώρα, άγχος να κάνει την τομή και να επιδείξει μια κουλτούρα συνεργασίας, παρήγαν, όλα μαζί, μια λάθος εκτίμηση. Τόσο απλό. Αυτό είν' όλο που “χρεώνω” στο Θάνο. Και σε όλους μας που δε σταθήκαμε όσο και όπως έπρεπε.

Η παραίτησή μου από την Εθνική Επιτροπή κοινοποιήθηκε στο ΓΓ της, Γ. Δεληκούρα ήδη από την 23η Μάη ταυτόχρονα με το αίτημά μου να είμαι στην τελευταια θέση του ψηφοδελτίου του Ηρακλείου και υπήρξε δήλωση αδυναμίας, σε μια κρίσιμη στιγμή, να συμβάλω στη στρατηγική που είχε επιλεγεί. Τίποτα παραπάνω. Στο δικό μου το ζύγι αυτό είναι αρκετό. Επιπλέον, έχω ενοχές που δεν κατάφερα να αρθρώσω τη διαφωνία μου. Ήταν πολύ συγκροτημένη. Διένυσα, μέσα σε λίγους μήνες, όλο το δρόμο απ΄ τη ΔΡΑΣΗ την ίδια μέχρι τη θέση του σφοδρού πολέμιου της σύμπραξης μαζί της.

Η εμπειρία του πρώτου καιρού με τη Δημιουργία Ξανά! υπήρξε συγκλονιστική. Εξωπραγματική. Γι΄ αυτό και δύσκολο να την κοινωνήσω σε όσους δεν την περπατήσαμε μαζί. Ας με συγχωρέσουν για τούτο οι φίλοι μου της ΔΡΑΣΗΣ, που, μ' όλες τις διαφωνίες, παραμένουν ψηλά στην εκτίμησή σου.

Οι εκλογές τώρα περάσανε. Θεωρίες για δικαίωση και για διάψευση είναι μάταιες. Ας συμφιλιωθούμε με τούτο: ποτέ δε θα μάθουμε. Ας πάμε παρακάτω! Ό, τι και να' βγαλε η κάλπη, η Δημιουργία Ξανά! είναι η βαθειά τομή στην ελληνική πολιτική, το βήμα κι' η ελπίδα μας! Για όλους μας, τους παλιούς και τους νέους, τους από δω και τους από κει. Χωρίς όρους και χωρίς προϋποθέσεις...

...ας ανταμώσουμε ξανά!

Νίκος Σακκάς

Παράξενες διαδρομές

Αυτά που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα λέει κανένας, πουθενά, στον πλανήτη. Ή κι αν η βιοποικιλότητα προέβλεψε να τα λένε μερικοί ακόμη, η δαρβινική θεωρία επέβαλε να μην τα τολμά κανείς. Αυτό και μόνο αρκεί για να καταλήξει κανείς ότι πρόκειται για αστεία πράγματα.

Μόνη άλλη πιθανότητα να θεωρήσουμε ότι ο Τσίπρας και οι συν αυτώ είχαν μια συναρπαστική τροχιά ζωής που τους κατέστησε φορείς τέτοιας, μέγιστης, παγκόσμιας κανοτομικής σκέψης. Εντελώς απίθανο.

Το ενδιαφέρον ωστόσο είναι το εξής: αν και τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν συστηματικά και πρωτοπόρα αυθεντική κοινωνική ευαισθησία για διαφορα θέματα (π.χ περίπτωση Κούνεβα και πολλές άλλες περιστάσεις) το προσωπικό βίωμα όταν προβάλλεται  σε πολιτικό λόγο παράγει ανοησία και υποκρισία.

Χαλάσανε τον κόσμο για τον άτυχο Γρηγορόπουλο αλλά σιγήσανε για τα θύματα της ΜΑΡΦΙΝ, τα ονόματά τους κανένας δεν τα θυμάται... Για την κτηνωδία της Β. Κορέας, τη σφαγή στη Συρία, τίποτα. Αφού το μοντέλο καλών (σαν το Ζιζεκ, "διανοούμενο" της πεντάρας που κουβαλήσανε στην Αθήνα πρόσφατα απ΄ τη Σλοβενία, ή τον εργολάβο της "επανάστασης", Αμυρά, που ετοιμάζει τον αυτιστικό, "ένοπλο" "αγώνα" του) και των κακών (κεφάλαιο, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ...) δεν κολλάει πιστευτά και εύκολα, προτιμάμε να σφυρίζουμε αμέριμνα.

Τώρα που τελείωσε το σιτηρέσιο και λιποτακτεί ο στρατός κατοχής του ΠΑΣΟΚ, προσέφερε, ο ΣΥΡΙΖΑ, και μια ακόμη ελεεινή υπηρεσία, πολιτικό στέγαστρο σε αλήτες τύπου Φωτόπουλου και Σια και στους συμβούλους του Ακη.

Μένει το ερώτημα γιατί μια ποιότητα και μια ευαισθησία, στο προσωπικό επίπεδο παράγει αθλιότητες και κραυγές στο κοινωνικό.

Παγκάλιες υποσχέσεις

Πριν από 1 χρόνο, την 1η Ιούνη του 2011 ο Κος Πάγκαλος ανακοίνωσε λίστα με 75 οργανισμούς του δημοσίου που θα έκλειναν με στόχο την εξοικονόμηση 3 δισ. Ευρώ.

“τον ερχόμενο Οκτώβριο (2011) θα ανακοινωθεί το νέο πακέτο συγχωνεύσεων-καταργήσεων οργανισμών του Δημοσίου. Στόχος της κυβέρνησης είναι η εξοικονόμηση 2,7 δισ. ευρώ ετησίως μέσω της μείωσης των φορέων του Δημοσίου. Σε αυτούς υπηρετούν 7.000 άτομα , τα οποία” , όπως τόνισε ο κ. Πάγκαλος, “δεν πρόκειται να απολυθούν αλλά θα αξιοποιηθούν μέσα από τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ. 

Παρατηρήσεις:

• Πολύ καλά το σκεφθήκατε κύριε Πάγκαλε! Πρόκειται για το βόθρο της ελληνικής κονωνίας. Την απάτη του ψευτο- επιχειρηματικού κράτους που έχει φορτώσει με τη βρωμιά και τη διαφθορά του μια βαριά σκιά σε όλον τον πραγματικό κοινωνικό- δημόσιο τομέα της χώρας, στις νοσηλεύτριες και στους δάσκαλους και στους αστυφύλακες.

• Δεν κάνατε όμως τίποτα κύριε Πάγκαλε! Πάει ο Οκτώβρης, πάει και ο Νοέμβρης, μπήκαν τα Χριστούγεννα έφυγε το Πάσχα, ήρθε και ξανάρθε η Τρόικα κι ακόμα τα 2.7 δις σπαταλιώνται σε γελοίους οργανισμούς. Την ίδια στιγμή περίπου εκατό χιλιάδες περάσανε στην ανεργία. Με τα 2.7 δις που πετάτε σε γελοιότητες μπορούσατε να μοιράζετε από 30 χιλιάρικα το χρόνο στον κάθε νέο άνεργο. Βέβαια, θα μου πείτε, άλλο ο μπαρουτοκαπνισμένος κομματικός στρατός σας και άλλος ο κάθε τυχαίος άνεργος.
• Αποκαλύψατε και την αριθμητική της διαφθοράς κύριε Πάγκαλε. 7.000 υπάλληλοι να κοπρίζουν και να κοστίζουν 2.7 δις !!!! Η μισθοδοσία τους δεν ξεπερνά τα 7.000 x 35.000 = 240 εκατ. Ευρώ !! Ούτε το 10%. Το υπόλοιπο 90%+ ας βάλει ο νους του κάθε ένα τι μπορεί να είναι... Και για να σας δώσω μια προσωπική εκδοχή τι γίνονται αυτά τα υπόλοιπα δις (2.7 δις – 240 εκ) που λείπουν...

• ...σε κανά δυο από τα επιχειρηματικά αυτά θηρία που το στρατό τους σιτίζετε, αφού έχετε εξευτελίσει και ενοχοποιήσει τον Ελληνικό λαό, και για να μιλάμε συγκεκριμένα στον ΟΔΔΥ και στον ΕΟΜΜΕΧ, έχω προσωπικά να σας εγχειρίσω και μερικά ονόματα από δικά σας λαμόγια, που προκηρύσσανε πανάκριβες και καταφανώς άχρηστες μελέτες με 70% μίζα (περίπτωση ΟΔΔΥ). Φεύγουν τώρα οι Φωτόπουλοι και παλεύετε να κρατηθείτε μες το παιγνίδι αλλά “ο καιρός εγγύς” κύριε Aντιπρόεδρε ή τι άλλο στην ευχή είστε σήμερα. 
  
  
  Ο Άκης έχει μοναξιές χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ μόνος. Άδικο!