Για τις ηχηρές αποχωρήσεις από τη Δημιουργία Ξανά!

Από που πηγάζει το χαμηλής αισθητικής, πατερναλιστικό ύφος των Ζαμπούκα (να πάτε σπίτια σας), Βερούτη (να πάτε ΝΔ), κ.ο.κ; Τι συνέβη και τα, ασφαλώς αξιόλογα αυτά άτομα, μέχρι χθες δίπλα μας, πήρανε τέτοιες αποστάσεις; Και κυρίως, γιατί δε θα συμβεί κάτι αντίστοιχο, αύριο, και σε μας;

Υπάρχει μια μπρεχτική προσέγγιση για καλούς και για κακούς, που ποτέ δε με ικανοποίησε. Με ψυχαγώγησε μόνο στις σχετικές ταινίες του Clint Eastwood. Αρνούμαι επίμονα να δεχθώ ότι οι χθεσινοί μου συναγωνιστές ήταν διπλοπρόσωποι. Και απορώ και θλίβομαι βαθιά με τους ίδιους όταν βλέπω και αυτοί να νομίζουν ότι κάτι τέτοιο συνέβη με μας.

Καθένας μας έχει μια ανάγκη “προσφοράς” και μια ανάγκη “φιλοδοξίας”. Ίσως η διαχείριση της λεπτής ισορροπίας τους είναι που παράγει τη διαφορά. Ίσως ακόμη η διαχείριση αυτή να είναι τυχαία και θέμα συγκυριών. Ίσως του Βερούτη , χθες, να είναι η δικιά σου, αύριο.

Τι κάνουμε λοιπόν;

H συγκλονιστική υπόθεση και καινοτομία της Δημιουργία Ξανά! ήταν η αντίληψη ότι “μπορούμε και χωρίς επαγγελματίες της πολιτικής”. Όταν το φωνάξαμε, μας έδωσε φτερά, όταν το λιμάραμε, μας προσγείωσε. Αυτό λοιπόν, να το περιγράψουμε και να το οριοθετήσουμε με συνέπεια! Να βοηθήσουμε όλους μας να ξαναδούν και να ξαναμετρήσουν τη συμβατότητα της “φιλοδοξίας” τους με τη ΔΞ. Οι τρεις θητείες στη Βουλή, που προβλέπει το καταστατικό”, είναι ήδη ξεπερασμένο. Οι Ισπανοί του Ραχόι το κάναν ήδη δύο.

• 1 θητεία στη Βουλή / Ευρωβουλή(max 4 χρόνια)
• 1 θητεία (max 4 χρόνια) στα όργανα για όλα τα στελέχη
• 2 θητείες στα όργανα (max 8 χρόνια) για τον Πρόεδρο

Να οριοθετήσουμε ένα τέτοιο αυστηρό πλαίσιο φιλοδοξίας και μετά ας κρίνει ο καθένας αν του ταιριάζει.

Το συνέδριο ας γίνει βήμα ιδεολογικού αγώνα. Ξέρω ότι πολλοί ομνύουν στην “ανασυγκρότηση του εκσυγχρονιστικού χώρου”. Πολλοί όμως πιστεύουν ότι πριν απ΄ αυτό πρέπει απαραίτητα να υπάρξει ο πραγματικά νέος πολιτισμός. Να επιχειρηθεί η μεγάλη τομή που θα σαρώσει τις ρίζες της κομματοκρατίας. Η

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

Πολιτική χωρίς πολιτικούς ξανα!

 Για την παραίτηση μου από την Εθνική Επιτροπή της Δημιουργίας Ξανά!

17.06.2012, 20:00

Εμπιστεύομαι το Θάνο, τον θεωρώ ηγέτη. Κατάφερε το απίστευτο! Να συνεγείρει, σε λίγους μήνες, ένα μεγάλο τμήμα του παραγωγικού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας και να του δώσει απτή προοπτική διεμβολισμού του οθωμανο (ΠΑΣΟΚ- ΝΔ, κ.λπ) – σταλινικού (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) μπλοκ, που κρατά την Ελλάδα αλυσοδεμένη στην υπανάπτυξη και σε φοβικά και αντιευρωπαϊκά συμπλέγματα κατωτερότητας.

Η Δημιουργία Ξανά! βρίσκεται στην αρχή της. Ο ρόλος του ηγέτη είναι καθοριστικός. Αυτό συμβαίνει πάντα, στη γένεση κάθε οργανισμού (κράτος, κόμμα, εταιρία, κ.λπ). Μέχρι να ωριμάσει το κόμμα και η δημοκρατία να το συγκροτεί και να μην το αποσταθεροποιεί, ο Θάνος από μένα έχει ανοικτό βέτο.

Ανοικτό βέτο δε σημαίνει και συμφωνία με κάθε επιλογή του Θάνου. Η συμπόρευση με τη ΔΡΑΣΗ με συνέτριψε ψυχολογικά. Το σύνθημα “πολιτική χωρίς πολιτικούς” ποτέ δεν το είδα ως ...σύνθημα. Η συνεργασία με το Μάνο έστειλε άλλο μήνυμα, είχε άλλο συμβολισμό, ανεξάρτητα αν ο Μάνος είναι “ένας” και “καλός”. Επιπλεόν, ποτέ δεν πίστεψα ότι η αριθμητική της συνεργασίας θα ήταν προσθετική όπως ανέφερε ξανά και ξανά ο Θάνος. Η άγονη σκιά της ΔΡΑΣΗΣ έδωσε, αχρείαστη κι αναληθή, δεξιά χροιά στη Δημιουργία Ξανά! Η ΔΡΑΣΗ έδιωξε και κράτησε μακριά περισσότερους απ΄ όσους έφερε. Έδιωξε, προσωρινά ελπίζω, μερικά απ΄ τα πιο φωτεινά μας αστέρια.

Ας είναι! Ποτέ δεν πίστεψα ότι η απόφαση του Θάνου ήταν θέμα συναλλαγής ή προδοσίας ή άκρατης φιλοδοξίας. Μοναξιά, αγωνία για τη χώρα, άγχος να κάνει την τομή και να επιδείξει μια κουλτούρα συνεργασίας, παρήγαν, όλα μαζί, μια λάθος εκτίμηση. Τόσο απλό. Αυτό είν' όλο που “χρεώνω” στο Θάνο. Και σε όλους μας που δε σταθήκαμε όσο και όπως έπρεπε.

Η παραίτησή μου από την Εθνική Επιτροπή κοινοποιήθηκε στο ΓΓ της, Γ. Δεληκούρα ήδη από την 23η Μάη ταυτόχρονα με το αίτημά μου να είμαι στην τελευταια θέση του ψηφοδελτίου του Ηρακλείου και υπήρξε δήλωση αδυναμίας, σε μια κρίσιμη στιγμή, να συμβάλω στη στρατηγική που είχε επιλεγεί. Τίποτα παραπάνω. Στο δικό μου το ζύγι αυτό είναι αρκετό. Επιπλέον, έχω ενοχές που δεν κατάφερα να αρθρώσω τη διαφωνία μου. Ήταν πολύ συγκροτημένη. Διένυσα, μέσα σε λίγους μήνες, όλο το δρόμο απ΄ τη ΔΡΑΣΗ την ίδια μέχρι τη θέση του σφοδρού πολέμιου της σύμπραξης μαζί της.

Η εμπειρία του πρώτου καιρού με τη Δημιουργία Ξανά! υπήρξε συγκλονιστική. Εξωπραγματική. Γι΄ αυτό και δύσκολο να την κοινωνήσω σε όσους δεν την περπατήσαμε μαζί. Ας με συγχωρέσουν για τούτο οι φίλοι μου της ΔΡΑΣΗΣ, που, μ' όλες τις διαφωνίες, παραμένουν ψηλά στην εκτίμησή σου.

Οι εκλογές τώρα περάσανε. Θεωρίες για δικαίωση και για διάψευση είναι μάταιες. Ας συμφιλιωθούμε με τούτο: ποτέ δε θα μάθουμε. Ας πάμε παρακάτω! Ό, τι και να' βγαλε η κάλπη, η Δημιουργία Ξανά! είναι η βαθειά τομή στην ελληνική πολιτική, το βήμα κι' η ελπίδα μας! Για όλους μας, τους παλιούς και τους νέους, τους από δω και τους από κει. Χωρίς όρους και χωρίς προϋποθέσεις...

...ας ανταμώσουμε ξανά!

Νίκος Σακκάς

Παράξενες διαδρομές

Αυτά που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα λέει κανένας, πουθενά, στον πλανήτη. Ή κι αν η βιοποικιλότητα προέβλεψε να τα λένε μερικοί ακόμη, η δαρβινική θεωρία επέβαλε να μην τα τολμά κανείς. Αυτό και μόνο αρκεί για να καταλήξει κανείς ότι πρόκειται για αστεία πράγματα.

Μόνη άλλη πιθανότητα να θεωρήσουμε ότι ο Τσίπρας και οι συν αυτώ είχαν μια συναρπαστική τροχιά ζωής που τους κατέστησε φορείς τέτοιας, μέγιστης, παγκόσμιας κανοτομικής σκέψης. Εντελώς απίθανο.

Το ενδιαφέρον ωστόσο είναι το εξής: αν και τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν συστηματικά και πρωτοπόρα αυθεντική κοινωνική ευαισθησία για διαφορα θέματα (π.χ περίπτωση Κούνεβα και πολλές άλλες περιστάσεις) το προσωπικό βίωμα όταν προβάλλεται  σε πολιτικό λόγο παράγει ανοησία και υποκρισία.

Χαλάσανε τον κόσμο για τον άτυχο Γρηγορόπουλο αλλά σιγήσανε για τα θύματα της ΜΑΡΦΙΝ, τα ονόματά τους κανένας δεν τα θυμάται... Για την κτηνωδία της Β. Κορέας, τη σφαγή στη Συρία, τίποτα. Αφού το μοντέλο καλών (σαν το Ζιζεκ, "διανοούμενο" της πεντάρας που κουβαλήσανε στην Αθήνα πρόσφατα απ΄ τη Σλοβενία, ή τον εργολάβο της "επανάστασης", Αμυρά, που ετοιμάζει τον αυτιστικό, "ένοπλο" "αγώνα" του) και των κακών (κεφάλαιο, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ...) δεν κολλάει πιστευτά και εύκολα, προτιμάμε να σφυρίζουμε αμέριμνα.

Τώρα που τελείωσε το σιτηρέσιο και λιποτακτεί ο στρατός κατοχής του ΠΑΣΟΚ, προσέφερε, ο ΣΥΡΙΖΑ, και μια ακόμη ελεεινή υπηρεσία, πολιτικό στέγαστρο σε αλήτες τύπου Φωτόπουλου και Σια και στους συμβούλους του Ακη.

Μένει το ερώτημα γιατί μια ποιότητα και μια ευαισθησία, στο προσωπικό επίπεδο παράγει αθλιότητες και κραυγές στο κοινωνικό.

Παγκάλιες υποσχέσεις

Πριν από 1 χρόνο, την 1η Ιούνη του 2011 ο Κος Πάγκαλος ανακοίνωσε λίστα με 75 οργανισμούς του δημοσίου που θα έκλειναν με στόχο την εξοικονόμηση 3 δισ. Ευρώ.

“τον ερχόμενο Οκτώβριο (2011) θα ανακοινωθεί το νέο πακέτο συγχωνεύσεων-καταργήσεων οργανισμών του Δημοσίου. Στόχος της κυβέρνησης είναι η εξοικονόμηση 2,7 δισ. ευρώ ετησίως μέσω της μείωσης των φορέων του Δημοσίου. Σε αυτούς υπηρετούν 7.000 άτομα , τα οποία” , όπως τόνισε ο κ. Πάγκαλος, “δεν πρόκειται να απολυθούν αλλά θα αξιοποιηθούν μέσα από τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ. 

Παρατηρήσεις:

• Πολύ καλά το σκεφθήκατε κύριε Πάγκαλε! Πρόκειται για το βόθρο της ελληνικής κονωνίας. Την απάτη του ψευτο- επιχειρηματικού κράτους που έχει φορτώσει με τη βρωμιά και τη διαφθορά του μια βαριά σκιά σε όλον τον πραγματικό κοινωνικό- δημόσιο τομέα της χώρας, στις νοσηλεύτριες και στους δάσκαλους και στους αστυφύλακες.

• Δεν κάνατε όμως τίποτα κύριε Πάγκαλε! Πάει ο Οκτώβρης, πάει και ο Νοέμβρης, μπήκαν τα Χριστούγεννα έφυγε το Πάσχα, ήρθε και ξανάρθε η Τρόικα κι ακόμα τα 2.7 δις σπαταλιώνται σε γελοίους οργανισμούς. Την ίδια στιγμή περίπου εκατό χιλιάδες περάσανε στην ανεργία. Με τα 2.7 δις που πετάτε σε γελοιότητες μπορούσατε να μοιράζετε από 30 χιλιάρικα το χρόνο στον κάθε νέο άνεργο. Βέβαια, θα μου πείτε, άλλο ο μπαρουτοκαπνισμένος κομματικός στρατός σας και άλλος ο κάθε τυχαίος άνεργος.
• Αποκαλύψατε και την αριθμητική της διαφθοράς κύριε Πάγκαλε. 7.000 υπάλληλοι να κοπρίζουν και να κοστίζουν 2.7 δις !!!! Η μισθοδοσία τους δεν ξεπερνά τα 7.000 x 35.000 = 240 εκατ. Ευρώ !! Ούτε το 10%. Το υπόλοιπο 90%+ ας βάλει ο νους του κάθε ένα τι μπορεί να είναι... Και για να σας δώσω μια προσωπική εκδοχή τι γίνονται αυτά τα υπόλοιπα δις (2.7 δις – 240 εκ) που λείπουν...

• ...σε κανά δυο από τα επιχειρηματικά αυτά θηρία που το στρατό τους σιτίζετε, αφού έχετε εξευτελίσει και ενοχοποιήσει τον Ελληνικό λαό, και για να μιλάμε συγκεκριμένα στον ΟΔΔΥ και στον ΕΟΜΜΕΧ, έχω προσωπικά να σας εγχειρίσω και μερικά ονόματα από δικά σας λαμόγια, που προκηρύσσανε πανάκριβες και καταφανώς άχρηστες μελέτες με 70% μίζα (περίπτωση ΟΔΔΥ). Φεύγουν τώρα οι Φωτόπουλοι και παλεύετε να κρατηθείτε μες το παιγνίδι αλλά “ο καιρός εγγύς” κύριε Aντιπρόεδρε ή τι άλλο στην ευχή είστε σήμερα. 
  
  
  Ο Άκης έχει μοναξιές χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ μόνος. Άδικο!

H επιστήμη της λογικής στην πολιτική

Μια ιδιαίτερα σημαντική αδυναμία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι η πλήρης απαξίωση / εξαφάνιση του μαθήματος της λογικής. Σαν η λογική να είναι κάτι το αυτονόητο και ενστικτώδες που δε χρειάζεται να διδαχθεί. Σαν ο Αριστοτέλης να έχανε το χρόνο του με προφανολογίες και ασημαντότητες.

Ένα απ΄ τα πολλά συμπτώματα της απαξίωσης της επιστήμης της λογικής είναι η ταύτιση των  εννοιών του “λογικού” και του “ορθού”. Ωστόσο, μια υπόθεση, επιστημονικά λογική, μπορεί να είναι σωστή μπορεί κάλλιστα να είναι και λάθος.

Πριν λοιπόν ερευνήσουμε να αποδείξουμε το ορθόν ή το λάθος μιας υπόθεσης πρέπει να διασφαλίσουμε ότι αυτή η υπόθεση είναι “λογική”.

Το εκπληκτικό εγχειρίδιο Conceptual Physics (επικεφαλής συγγραφέας Paul Hewitt, 12 εκδόσεις, πωλήσεις που ανέρχονται σε εκατομμύρια αντίτυπα ), στην εισαγωγή του, αναφέρει ότι ένα βασικό κριτήριο της επιστημονικά λογικής υπόθεσης είναι να μπορεί να διατυπωθεί μεθοδολογία κατάρριψής της.

Ας δούμε ένα παράδειγμα.

• Η υπόθεση “Δεν υπάρχει ζωή σε άλλον πλανήτη” είναι λογική γιατί υπάρχει τρόπος να αποδειχθεί ότι είναι λάθος. Πώς; Ανακαλύπτοντας ζωή έστω και μια φορά.
• Η υπόθεση “Υπάρχει ζωή σε άλλον πλανήτη” είναι παράλογη γιατί δεν υπάρχει κανείς τρόπος να αποδειχθεί λάθος. Όσο και να περιπλανηθεί κανείς στο δίαστημα πάντα θα παραμένει η αμφιβολία.

Αντίστοιχα  

• Η υπόθεση “Δεν υπάρχει Θεός” είναι λογική γιατί αν κανείς συναντήσει κάποιον που ανασταίνει νεκρούς ασφαλώς και θα έχει καταρρίψει την παραπάνω υπόθεση.
• Η υπόθεση “Υπάρχει Θεός” είναι επιστημονικά παράλογη γιατί δεν υπάρχει κανείς τρόπος κατάρριψής της. Είναι αδύνατο να διατυπωθεί μέθοδος που να αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει θεός. Γι΄ αυτό και όλοι συμφωνούν ότι η θρησκεία δεν άπτεται της λογικής αλλά ενός άλλου κόσμου, της πίστης.

Θα δούμε τώρα με την παραπάνω θεωρία γιατί ο Τσίπρας είναι λογικός ενώ η Παπαρρήγα λέει κουταμάρες.

• Η υπόθεση του Τσίπρα “Υπάρχει ευρώ χωρίς μνημόνιο” είναι λογική, γιατί αν μας κλωτσήσουν έξω απ΄ το Ευρώ αυτόματα καταρρίπτεται. 
• Η υπόθεση της Παπαρρήγα “ το ΠΑΜΕ θα φέρει τον παράδεισο” (χωρίς να καταθέτει χρονοδιάγραμμα) είναι απόλυτα παράλογη και πρόκειται για μια καθαρή θρησκευτική πίστη, αφού δεν υπάρχει κανένας τρόπος να διαψευστεί και έτσι θα πρέπει δυστυχώς να συνηθίσουμε να ζούμε μαζί της και με την κα Παπαρρήγα αενάως.
• Αν η Παπαρρήγα έλεγε “το ΠΑΜΕ θα φέρει τον παράδεισο σε 500 χρόνια” θα ήταν μια λογική πρόταση αφού αρκεί κανείς να περιμένει 500 χρόνια για να δει του λόγου το αναληθές.

Αδύναμη κοινωνία, δυνατά άκρα

Τα κόμματα της βουλής και της φαυλοκρατίας, βρωμίσανε στην προεκλογική περίοδο, τον τόπο με τις αφίσες, τα χαρτάκια και όλα τα άλλα αναχρονιστικά είδη προβολής τους, που χρηματοδοτηθήκανε για πολλοστή φορά με οργανωμένη ληστεία των ταμείων μιας χρεοκοπημένης χώρας.

Νεόκοποι κομματάρχες αλλά καθιερωμένοι φαυλοκράτες, όπως ο Καμμένος, κάνανε ακριβώς το ίδιο, χρηματοδοτούμενοι από άλλα, άγνωστα, ταμεία. Γεμίσανε όλη την πόλη του Ηρακλείου με τη φωτογραφία του κύριου αυτού να κραδαίνει το παχύ του δάκτυλο, μπλοκάρανε για 4-5 ώρες το κέντρο της πόλης αν και δεν ήταν πάνω από τετρακόσια ατομα, γεμίσανε καπνούς την παραλία και αφήσανε πίσω τους τόνους σκουπίδια.

Η βασική ανεξαρτησία που πρέπει εξασφαλίσει η χώρα, είναι έναντι της αισθητικής αθλιότητας, σπατάλης, βλακείας και ρύπανσης που κομίζουν οι διάφοροι Καμμένοι.

Tέλος, όταν συντομα η χρυσή αυγη ανέβει στο βήμα της βουλής, καλύτερα οι κομματοκράτορες των ΠΑΣΟΚ/ ΝΔ και οι κλακαδόροι τους της "αριστεράς" να μην αρχίσουν τις φωνασκίες και τις λοιπές τζάμπα μαγκιές. Ας καμαρώσουν νηφάλιοι τον Φρανκενστάιν τους και ας εκτονώσουν την όποια αδρεναλίνη τους μουτζώνοντας ο ένας τον άλλο.

Η αξιολόγηση στο τμήμα Μηχανολογίας του ΤΕΙ Κρήτης

Το Τμήμα Μηχανολογίας του ΤΕΙ Κρήτης, ήταν το πρώτο απ΄ τα εκατοντάδες τμήματα ΤΕΙ της χώρας που αξιολογήθηκε πλήρως (από εσωτερικούς και τα εξωτερικούς αξιολογήτες) και απόλυτα επιτυχώς.

Ερώτηση: To έμαθε κανείς;

Απάντηση: Ασφαλώς όχι, και αυτό όχι γιατί το κρατήσαμε μυστικό για να μην μας ζηλέψουνε.

Υπάρχουν μυριάδες αντιστάσεις ενός συμπλέγματος φοιτητοπατέρων, κομματοπρακτόρων και ακαδημαϊκών, σε μια άθλια εμπορική συναλλαγή όλων με όλους. Αντιστάσεις για την αξιολόγηση, που είναι, ωστόσο, προφανής και αυτονόητη διαδικασία, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Για το θέμα έχουν λεχθεί πολλά. Mέχρι και η Κα Διαμαντοπούλου, λαμπερό προϊόν, η ίδια, του ίδιου του παραπάνω συστήματος συνδιαλλαγής, το κατάλαβε και δρομολόγησε γενναίες αλλαγές.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση. Η απίστευτα επιδερμική και φοβική υλοποίηση κάθε εκσυγχρονισμού. Όταν, πριν κάποια χρόνια, ξεκινούσε η αξιολόγηση στην εκπαίδευση, ρώτησα ένα στέλεχος του Υπ. Παιδείας, αν θα ανακοινώνονται τα αποτελέσματά της στον τύπο. Τρομοκρατήθηκε. “Όχι, όχι, α πα πα πα”, απάντησε γεμάτος δέος. Σαν να του είχα προτείνει τη μεγαλύτερη ανηθικότητα. “Όλα αυτά γίνονται για να γίνουμε καλύτεροι”, μου είπε.

Ασφαλώς γίνονται για να γίνουμε καλύτεροι. Μήπως όμως αξίζει να ενημερώσουμε και αυτούς που μας πληρώνουν για το πόσο καλοί είμαστε ή δεν είμαστε; Γιατί ίσως και να τους ενδιαφέρει.

Γιατί τόσο δέος;

Η εξήγηση είναι απλή. Η χώρα μας δεν μπορεί να συνηθίσει την ιδέα ότι δεν είναι όλα ίδια. Η ιδεολογική κυριαρχία της σταλινικής “αριστεράς” υπήρξε και συνεχίζει να είναι απόλυτη. Το να πεις ότι ο “Α” είναι καλύτερος από τον “Β” είναι έγκλημα. Στην άλγεβρα της ηλιθιότητάς τους όλα είναι ίδια. Κρύβονται υποκριτικά πίσω από το υψηλό ιδανικό της ισότητας ευκαιριών και αρνούνται ότι οι ανισότητες αποτελεσμάτων είναι αναπόφευκτες. Όταν ήρθαν στα πράγματα παρήγαν τη Σοβιετία, που μετεξελίχθηκε στη σημερινή Ρωσία, όπου οι κοινωνικές ανισότητες σοκάρουν ακόμη και τις βραζιλιάνικες φαβέλες. Έτσι είναι, η μεγαλύτερη απόσταση στο σύμπαν είναι αυτή απ΄ τις παχιές κουβέντες μέχρι την πράξη.

Στο τμήμα όμως Μηχανολογίας δεν υπήρξαν παχιές κουβέντες. Υπήρξαν έργα. Και αυτό καταγράφηκε και μετρήθηκε. Δεν είναι καθόλου παράξενο, αφού έχοντας παραστάσεις από πάρα πολλά συστήματα πάντα εκπλησσόμουνα ευχάριστα με το απίστευτα υψηλό έμψυχο υλικό του συγκεκριμένου τμήματος.

Καταγράφηκε αλλά δεν επικοινωνήθηκε. Στις μέρες μας, είναι σαν να μην υπήρξε...

Τι θα γινότανε αν η κοινωνία μάθαινε ότι την επίδοση του συγκεκριμένου τμήματος, μαζί με όλα τα άλλα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη Ελλάδα; Αν τα νέα ήταν πρωτοσέλιδα σε όλες, ας πούμε, τις εφημερίδες την πρώτη Κυριακή του Απριλίου κάθε χρόνο;

• H κοινωνία σε λίγα χρόνια θα έπαιρνε το μήνυμα και θα εμπιστευότανε καλύτερους φοιτητές στο συγκεκριμένο τμήμα. Θα έσπαγε έτσι το κυρίαρχο σήμερα κριτήριο επιλογής με βάση την εγγύτητα σε μεγάλα αστικά κέντρα. Η προσέλκυση καλύτερων φοιτητών είναι ο βασικός αν όχι ο μόνος μοχλός για να γίνει το τμήμα καλύτερο. Είναι ο πιο σαφής τρόπος, η πιο ουσιαστική διαδικασία αναβάθμισης των σπουδών. 
• Οι απόφοιτοι θα ήταν πολύ πιο περιζήτητοι αφού οι πρώτοι που θα ενδιαφέρονταν για τα αποτελέσματα της αξιολόγησης θα ήταν οι εργοδότες αλλά και τα άλλα ιδρύματα του εσωτερικού/ εξωτερικού, για όσους θα θέλανε να συνεχίσουν σε μεταπτυχιακά.
• Το τμήμα θα είχε ένα καλό επιχείρημα για να ζητήσει αύξηση των κονδυλίων του, και η κεντρική διοίκηση θα είχε εντοπίσει μια καλή επένδυση για τα χρήματα των φορολογούμενων.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν απ΄ τ΄ αποτέλεσμα που θέλουμε να έχει αυτή η άσκηση. Η αξιολόγηση. «Λέγω για τους άξιους». Η ετυμολογία τα λέει όλα. Ο σκοπός είναι να πούμε για τους άξιους. Να πούμε, αφού τους βρούμε με κάποια κριτήρια αξιοσύνης που θα θεσπίσουμε. Και να το πούμε στην κοινωνία. Ο κίνδυνος είναι ν΄ αρχίσουμε να λέμε για τους εαυτούς μας στους ίδιους μας τους εαυτούς. Να φωνάξουμε και τους φίλους μας να μας πουν και αυτοί τη γνώμη τους. κι΄ εμείς γι΄ αυτούς. Άντε να φωνάξουμε και κανέναν απ΄ το εξωτερικό. Να δει και αυτός την όμορφη χώρα μας και να μας κομίσει κάτι απ΄ τη σοφία του. Να πιούμε και καμιά ρακί και να πηγαίνουμε.

Χωρίς αξιολόγηση, που να περιλαμβάνει κατάταξη και επικοινωνία των αποτελεσμάτων της, έχουμε απλά μια αυτιστική άσκηση γυμναστικής που δεν αποδεσμεύει ούτε 5% απ΄ το δυναμικό που έχει η αξιολόγηση. Αργά ή γρήγορα θα κουράσει, θα υποβαθμιστεί και τελικά θα εγκαταληφθεί ή θα λαθροβιώνει όπως πάρα πολλοί άλλοι θεσμοί και διαδικασίες.

Προς μεγίστη χαρά των ηλιθίων οπαδών της άλγεβρας της αναγκαστικής ισότητας αποτελεσμάτων και των διαφόρων που έχουν επενδύσει επαγγελματικά πάνω της.