H BIO.ME και η αυτοδιαχείριση

Η ΒΙΟ.ΜΕ. σταμάτησε να λειτουργεί το 2012 μετά την πτώχευση της μητρικής «Φίλκεραμ Τζόνσον», η οποία τέθηκε σε καθεστώς εκκαθάρισης, αφήνοντας εκατοντάδες ανέργους και χρέη πολλών εκατομμυρίων ευρώ.

Πριν κάποια χρόνια, μερίδα των εργαζόμενων άρχισε να μιλά για αυτο-διαχειριζόμενη λειτουργία του εργοστασίου. Ωστόσο το σωματείο των εργατοτεχνιτών της Φιλκεράμ (http://www.somateio-philkeram.gr/) διαφωνεί πλήρως με αυτό που ονομάζει κατάληψη και όχι αυτοδιαχείριση.

Σε ανακοίνωση της 1ης Ιουλίου γράφει: “Όσον αφορά τους ελάχιστους καταληψίες της πρώην ΒΙΟΜΕ, ελπίζουμε να το καταλάβουν σύντομα κι αυτοί και να μετεγκατασταθούν ώστε να απελευθερωθεί ο χώρος και να εξυπηρετηθούν και τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πρώην Εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ που βρίσκονται εκτός του χώρου, ζημιωμένοι από όλες τις πλευρές, μην μπορώντας λόγω της κατάληψης να διεκδικήσουν ό,τι τους ανήκει”.

==
Ρωτήσα το Δημήτρη Βαλεράκη του σωματείου της Φιλκεράμ

"Γιατί Δημήτρη πιστεύεις ότι θα ήταν αδύνατο να λειτουργήσετε μόνοι σας το εγκαταλειμμένο εργοστάσιο- δε θα άξιζε ένα τέτοιο εγχείρημα, δε θα είχατε όλη την κοινωνία μαζί σας αν ενωμένοι ζητούσατε να συνεχίσετε μόνοι σας, χωρίς να επιβαρύνετε το κράτος, τη λειτουργία του. Τι εμποδίζει κατά τη γνώμη σου κάτι τέτοιο";

Και ο Δ. Βαλεράκης μου απάντησε.

"Νίκο, τα μηχανήματα δεν υπάρχουν πια έχουν δοθεί. Δυστυχώς αυτό που λες να λειτουργήσουμε είναι σκέτο κουφάρι".

Άκρη να βρεις σε όλες τις λεπτομέρειες είναι μάλλον δύσκολο. Εξάλλου, το θέμα έχει πάρει μηδενική δημοσιότητα. Γιατί άραγε;

Το ΚΚΕ έχει καταδικάσει σφοδρά την εξέλιξη της “αυτοδιαχείρισης”. Αυτό έκανε εξάλλου πάντα για ό,τι δεν μπορούσε να ελέγξει με τις γνωστές υστερόβουλες μπούρδες περί της ανάγκης πρώτα του κομμουνισμού (δευτέρα παρουσία) και των ανέφικτων νησίδων του μάταιου τούτου κόσμου (καπιταλισμού).

Γιατί όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναδεικνύει το θέμα; Δεν είναι η αυτοδιαχείριση και η αυτονομία κεντρική αξία της εναλλακτικής αριστεράς; Μήπως όμως τα περισσότερα κουκιά είναι με το σωματείο και όχι με τους καταληψίες (κατά το σωματείο) ή αυτο-διαχειριζόμενους (κατά τους ίδιους);

===
Η αλήθεια είναι ότι η αυτοδιαχείριση δεν είναι μια πολιτική πράξη που μπορεί ο κάθε Συριζαίος να νομοθετήσει με την ίδια αφέλεια που νόμιζε ότι θα νομοθετούσε κατάργηση μνημονίων, κ.λπ.

Η αυτοδιαχείριση του ατόμου δεν νομοθετείται! Η αυτοδιαχείριση πατά πάνω στη ΓΝΩΣΗ, τη βαθιά γνώση που μπορεί να στέκεται μέσα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και να παράγει αξία. Με φωνές, κραυγές και λοιπές αγωνιστικές ανοησίες δεν παράγεται αυτοδιαχείριση αλλά ούτε καν μισθωτή σκλαβιά παράγεται, μόνο ανεργία παράγεται, νέτη- σκέτη ανεργία.

Η ειρωνεία είναι ότι η αυτοδιαχείριση του ατόμου είναι σήμερα όσο ποτέ εφικτή. Αυτό αποδεικνύουν οι μυριάδες μικρές εταιρείες των 2-3 ατόμων που στέκονται ανταγωνιστικά σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτές που οι μέντορες των συριζα/ κκε δια στόματος Κ. Μαρξ προέβλεπαν τον αφανισμό και την απορρόφηση από τα μονοπώλια.

Η αυτοδιαχείριση ως πραγμάτωση και όχι ως γκρίνια και καημός είναι σήμερα όσο ποτέ εφικτή! Πατάει πάνω στο νέο απόλυτα αποκεντρωμένο επικοινωνιακό μοντέλο του 21ου αιώνα και όχι σε γροθιές και σε κραυγές. Βασίζεται στη γνώση και όχι στα νομοθετήματα διαφόρων αγράμματων κουφιοκεφαλάκηδων.

Και έχει απέναντί της, τους νταβατζήδες της, τον κρατισμό και τις παραφυάδες του. Τα διάφορα κοπρόσκυλα που όταν ήταν να ΜΑΘΟΥΝ έκαναν καταλήψεις και τώρα προσδοκούν το γκρέμισμα των πάντων για να βολέψουν τα συμπλέγματα κατωτερότητας που έχει στο μεταξύ συσσωρεύσει η αβυσσαλέα άγνοιά τους.

Αυτούς δηλαδή που αν τους κόψουμε το οξυγόνο του κράτους και τους αφήσουμε να “αυτοδιαχειριστούν”, θα γίνουν ατμός μέσα σε ώρες.

Ψηφιακό χάσμα

Λεν διάφοροι σοσιαλιστές ότι το δίλημμα στο δημοψήφισμα στην Αγγλία ήταν ταξικό. Αυτό επαναλαμβάνουν και οι εθνο-λαϊκιστές τύπου Φαράντζ που βάλουν κατά του μεγάλου κεφάλαιου, που τάχα μου ηττήθηκε...

Προβάλουν ως απόδειξη τα προπύργια των εργατικών στις σχετικά φτωχές περιοχές της κεντρικής- βόρειας Αγγλία που ξεπέρασαν τις άψυχες υποδείξεις της αποσβολωμένης ηγεσίας των εργατικών και πήγαν όλα στην αγκαλιά του Brexit. Ενώ το χλιδάτο Λονδίνο ήταν από την άλλη μεριά.

Η μεγάλη εικόνα όμως είναι ότι εναντίον του Brexit δεν ψήφισαν οι πλούσιοι αλλά οι ΝΕΟΙ, σε ποσοστό 65-70%!!

Η ψήφος ασφαλώς λοιπόν δεν ήταν ταξική όπως πρεσβεύουν τα διάφορα αριστερό-δεξιά σκιάχτρα.

• Βrexit ψήφισαν όσοι δεν έχουν πρόσβαση στην πληροφορία, όσοι δεν έχουν γνώση για να επεξεργαστούν την πληροφορία. Όσοι ακούν για παγκοσμιοποίηση και τρέμουν.
• Bremain ψήφισαν όσοι ψάχνουν, μαθαίνουν κι έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Και αυτοί ιδεολογικά μπορεί να είναι οτιδήποτε, από συντηρητικοί μέχρι αναρχικοί.

Όπως γίνεται πάντα, υπήρξαν πολλά κριτήρια ψήφου. Όμως το ψηφιακό χάσμα / digital divide καθόρισε την ψήφο των Βρετανών περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Εκεί επενδύει πια ο απανταχού εθνο-σοσιαλιστικός λαϊκισμός, από το Φαράντζ, τη Λεπέν, τους Τσιπροκαμένους, τον Τράμπ, τα διάφορα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης. Κι ο λαϊκισμός αυτός καλύπτει πια κι αυτός όλο το παραδοσιακό πολιτικό φάσμα από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά.

Habeas Corpus- σαν σήμερα το 1679

Μεγάλη στιγμή στην ιστορία της Ελευθερίας. Τεράστιο βήμα της Βρετανίας, που συμπληρώθηκε απ' την Ένδοξη Επανάσταση (1688), και που από κοινού περιόρισαν τους βασιλιάδες, ρίζωσαν τη δημοκρατία και τους ανοικτούς θεσμούς και έβγαλαν την Αγγλία με ορμή, πρώτη και με διαφορά στα πελάγη.

Αιώνες πριν τη Γαλλία, που ζούσε με το δεσποτισμό του 'L'État, c'est moi', την Ισπανία, όπου αν κι ο στόλος ήταν μεγαλύτερος, το εμπόριο ήταν μονοπώλιο του Φερδινάνδου και της Ισαβέλας, την Αυστρουγγαρία που θα έτρεμε τους σιδηρόδρομους και την αποκέντρωση που θα έφερναν, τη Ρωσία και την απόλυτη τυρανία και βαρβαρότητα των τσάρων τους και την Οθωμανία που είχε την τυπογραφία του Gutenberg απαγορευμένη, μέχρι το 19ο αιώνα.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Μαύρος χρυσός και μαύρο χάλι

Οι δυο χώρες με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου στον πλανήτη, Σαουδική Αραβία και Βενεζουέλα ξεχειλίζουν από μαύρο χάλι περισσότερο παρά από μαύρο χρυσό. Φασιστικός μεσαίωνας η πρώτη ό,τι πιο βάρβαρο και σκοταδιστικό θα βρεις στον πλανήτη και εκκολαπτήριο ισλαμοφασιστών. Διεφθαρμένος και πορωμένος κρατισμός σταλινικού τύπου η άλλη ψωμο-λυσσάει απ΄ τη φτώχεια. Κοντά στα μετάλλια μαύρου χρυσού/ μαύρου χαλιού κι η Νιγηρία, άλλο τρισάθλιο παράδειγμα προς αποφυγή.

Θέλει πράγματι πολλά καντάρια βλακείας να ερμηνεύεις τον κόσμο σήμερα με όρους αποικιοκρατίας και ταξικής πάλης.

Μόνος δυνάστης των παραπάνω είναι η απουσία ανοικτών θεσμών ελευθερίας και δημοκρατίας, αποτέλεσμα κυρίως του αποχαυνωμένου ανορθολογικού μυαλού τους και των λογής λογής δεισιδαιμονιών τους, πάνω στα οποία ανθίζει μια ατελείωτη διαφθορά.

Και τους ανοικτούς θεσμούς μιας κοινωνίας δεν τους γεννά καμιά ιστορική ανάγκη. Μόνο οι ηγέτες της, αν υπάρξουν. Aπό ιδιοτροπία μάλλον παρά γρανάζια της ιστορίας. Όσο και να ψάξετε σε γρανάζια και σημαίες και θεωρίες και σύμβολα να βρείτε τη διαφορά ανάμεσα  στους Βιετναμέζους ηγέτες και στο κάθαρμα της Β. Κορέας και δε θα τη βρείτε παρά μόνο στη διαφορά του ηγέτη απ΄ τον καραγκιόζη.

Πόσο δυνατή μπορεί να είναι μια φιλία;

H Margarete Buber-Neumann ήταν Γερμανίδα κομμουνίστρια, σύζυγος Γερμανού κομμουνιστή ηγέτη, που εκτελέστηκε απ΄ τον Στάλιν το 1937 ενώ η ίδια εξορίστηκε στη Σιβηρία για δυο χρόνια. Με τη συνθήκη – συμφωνία που υπέγραψε ο Στάλιν με τους Ναζί, το 1939, για να μοιράσουν ο,τι προλάβουν, παραδόθηκε απ΄ τους κομμουνιστές στους Ναζί και μέσα σε μια νύχτα βρέθηκε απ΄ το Γκούλαγκ στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Ravensbrück όπου πέρασε άλλα 5 χρόνια, γλιτώνοντας από καθαρή τύχη τα αέρια και την εξάντληση απ΄ την εργασία.
 

Στο στρατόπεδο αυτό συνάντησε και συνδεθηκε με στενή φιλία με την Τσέχα Milena, που ειχε παλιοτερα μια σύντομη και παθιασμένη σχέση με τον Kafka. Η Milena δεν ήταν όμως το ίδιο ανθεκτική, πέθανε από εξάντληση στο Ravensbrück

Όταν αποφυλακίστηκε η Margarete έγραψε για τη φιλία της αυτή με τη Milena στο ναζιστικό στρατόπεδο- κρεματόριο. Και μέσα στα γραφτά της αυτά είπε ότι

"Ευγνωμονώ την τύχη που με έστειλε στο Ravensbrück και συνάντησα και γνώρισα τη Milena."

Τόσο λοιπόν δυνατή μπορεί να είναι μια φιλία.

====
Το βιβλίο κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κίχλη. H Margarete αφιέρωσε τη ζωή της, μετά τα στρατόπεδα, στον αγώνα κατά του ολοκληρωτισμού. Πέθανε το 1989.

Ρουμανία

Βρέθηκα στη Ρουμανία το 1995, προσκεκλημένος, όπως διαπίστωσα εκεί, κάποιων αλητών, τέως κομμουνιστών, που προσπαθούσαν να βάλουν στο χέρι κρατική περιουσία μετά την κατάρρευση του σταλινοφασισμού.

Απ΄ τα χειρότερα ταξίδια μου, έφυγα χωρίς να θέλω ποτέ να ξαναπατήσω. Έχω και μια προσωπική τραγική εμπειρία με τη χώρα αυτή που με βαραίνει... Σήμερα, οι αγαπημένοι μου φίλοι και συγγενείς Νανά Λυρώνη και Γιώργος Τσικανδυλάκης μου ανακοίνωσαν ότι σκέφτονται να μεταφέρουν την εταιρεία τους, από την Κρήτη, εκεί. Είναι απλά ενθουσιασμένοι με όλα όσα συνάντησαν εκεί.

Να που μετά 20 χρόνια εκείνη η μετακομμουνιστική βρωμιά κι η αθλιότητα που συνάντησα εγώ έγινε ελκυστικό περιβάλλον! Και κερασάκι στην τούρτα είναι το γεγονός ότι η Ρουμανία έχει 9 στις 15 πρώτες πόλεις με το ταχύτερο παγκοσμίως internet!!! στα 80 και στα 90 Mbps τρέχει η Ρουμανία σήμερα...

http://www.romania-insider.com/broadband-internet-romania/147305/

Εργατική εξουσία στην ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΕ τώρα!

Γιατί ποτέ δεν ζήτησαν κάτι τέτοιο οι διάφοροι σταλινικοί; Ούτε κατά διάνοια δεν τους περνάει από το μυαλό ένα τέτοιο αίτημα. Ενώ στις δικές τους εταιρείες είναι οι στυγνότεροι εργοδότες, μακράν κάθε εργατικής και αυτοδιαχειριστικής εξουσίας.

Ίσως φταίει ότι τα δικά τους αιτήματα αφορούν μόνο έναν "άλλο κόσμο" που υπάρχει αυστηρά μες στο υστερόβουλο και/ ή ηλίθιο μυαλό τους και όχι στην πραγματικότητα. Κάθε ιδέα ότι θα μπορούσαν να δοκιμάσουν, κάτι, σήμερα, τώρα, λογίζεται ως μάταια. Κι έτσι μέχρι και στην "εναλλακτική" βίλα Αμαλίας βρωμούσαν τα σκουπίδια από χιλιόμετρα...

Δε υπάρχει τίποτα πιο χαρακτηριστικό της καθυστέρησης της ελληνικής κοινωνίας από το τόσο μεγάλο μέρος του πληθυσμού που σιτίζεται με παραμύθια για έναν "άλλο κόσμο". Από τα παραμύθια των σταλινικών μέχρι εκείνα της κυρίας Λουκά. Το ίδιο είναι.