Έρχονται περικοπές...

Ο Πειραιάς σε μεγαλειώδη τροχία με τη νέα, σιδηρά, κομμουνιστική, διοίκηση

Η COSCO αφού κλήθηκε να αντιμετωπίσει το κάθε λαμόγιο, ηλίθιο και/ ή συμπλεγματικό, μαζί και τον πρωτομάχο της βλακείας στη χώρα (ΓΑΠ), μετά από 16 μήνες έχει τριπλασιάσει τις εργασίες της, έχει δημιουργήσει 1000 νέες θέσεις εργασίας και επενδύει 388 Μ$ στην αναβάθμιση των υποδομών της ώστε να καταστεί ο Πειραιάς ένα απ΄ τα 10 μεγαλύτερα λιμάνια του κόσμου.

Οι λεβεντιές με τα σοσιαληστικά 181.000 το χρόνο πρέπει τώρα να δεινοπαθούν στο νέο περιβάλλον των 23.300, που πληρώνει τώρα η κομμουνιστική Κίνα και ο λαϊκός επίτροπος Captain Fu.

Πού είναι όλα τα παλληκάρια της φακής που διέλυσαν κάθε επιχειρηματικότητα στη χώρα για να τα τρώνε με τους ανίατα τεμπέληδες συνδικαληστές και τους κρατικοδίατους ψευτο επιχειρηματίες τους;

Μήπως τώρα που τους πρόδωσε ο κομμουνισμός το σκέφτονται για ΧΑ;

(πηγή: New York Times – Under Chinese, a Greek Port Thrives)

Το χρονικό της μεγάλης κλεψιάς

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011 - Editor's choice - ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Γιατί ο εκσυγχρονιστικός χώρος στην Ελλάδα δυσκολεύεται να συμπορευτεί;

Στην Ελλάδα ο ιδεολογικός χώρος που ομνύει στον εκσυγχρονισμό και στην Ευρώπη παραμένει ιδιαίτερα καχεκτικός και κατακερματισμένος. Γιατί άραγε;

Τα εκσυγχρονιστικά κόμματα είναι ελκυστικά σε άτομα με σημαντικές εμπειρίες και ικανότητες. Στελέχη επιχειρήσεων, επιχειρηματίες, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιστήμονες. Ο πολιτικός λόγος βγαίνει αβίαστα, είναι προέκταση των βιωμάτων και όχι ξύλινος και υστερόβουλος, όπως στα δύο φαυλοκρατικά κόμματα της μεταπολίτευσης, που σχεδιάστηκαν  για να εξυπηρετούν τις δικές τους ανάγκες σε βάρος της κοινωνίας. Ή όπως στα δογματικά κόμματα, που έχουν ροπή στο φανατισμό και στις ακρότητες, στον ανορθολογισμό και στην πίστη.

Όμως, η εμπλοκή των εκσυγχρονιστών με την πολιτική συνεπάγεται συνήθως μεγάλο προσωπικό κόστος (opportunity cost). Ενώ τα φαυλοκρατικά και τα δογματικά κόμματα δομούνται εύκολα γύρω από το “συμφέρον” και το “δόγμα - πίστη” αντίστοιχα, χωρίς κανένα ουσιαστικό διακύβευμα, τα στελέχη των εκσυγχρονιστικών κομμάτων τους βρίσκονται από την πρώτη στιγμή υπό την επήρεια δυο βαθιά συγκρουσιακών τάσεων:

• της προσφοράς στους άλλους (ανιδιοτέλεια),
• της προσφοράς στην εαυτό τους, για ανάκτηση του μεγάλου κόστους ευκαιρίας της εμπλοκής τους.

Το σημαντικό προσωπικό κόστος βρίσκεται έτσι σε συνεχή αντιπαράθεση με το αίσθημα της ανιδιοτέλειας. Και η αντίθεση αυτή είναι που γεννά τις πάρα πολλές ατζέντες και τις συνεχείς συγκρούσεις.

Η ίδια αυτή αντίθεση, αν αφεθεί στη μοίρα της και δεν οριοθετηθεί, θα είναι ακόμη πιο επικίνδυνη, σε περίπτωση που ο εκσυγχρονισμός αποκτήσει τελικά υπόσταση και εκπροσωπηθεί στη Βουλή. Αν οι εκσυγχρονιστές δεν οριοθετήσουν αυστηρά την πολιτική δραστηριότητα των στελεχών τους και την αφήσουν να κατακλύσει όλο τους τον παραγωγικό χρόνο μοιραία θα εκφυλιστούν. Η πολιτική θα γίνει σταδιακά στοιχείο βιοπορισμού. Θα γίνουν και αυτοί ανεπάγγελτοι επαγγελματίες της πολιτικής. Σε τι θα διαφέρουν τότε από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ;

Ασφαλώς δεν αναζητάει κανείς λύσεις που βασίζονται σε μηδενική προσωπική φιλοδοξία. Είναι όμως μείζον θέμα για το χώρο του εκσυγχρονισμού να θεσμοθετήσει με σαφήνεια και αυστηρότητα το δέον μείγμα φιλοδοξίας και ανιδιοτέλειας. Για παράδειγμα:

• Αυστηρά περιορισμένος χρόνος εμπλοκής ΟΛΩΝ των μελών με όργανα, θέσεις, κ.λπ. Μία θητεία αυστηρά (4 χρόνια max) στη βουλή κ.λπ. Οκτώ χρόνια max η θέση του Προέδρου. Αυτό 
• θα προφυλάξει τους ίδιους από την αναπόφευκτη τροχιά εκφυλισμού αλλά και 
• θα δώσει διέξοδο στο στοιχείο της φιλοδοξίας και των άλλων μελών του εκσυγχρονιστικού φορέα

• Ύπαρξη μιας εποπτικής ομάδας, με μέλη υψηλού κύρους, που θα έχουν αποποιηθεί κάθε προοπτική υποψηφιότητας για θέσεις βουλευτή, ευρωβουλευτή, κ.λπ. Η ομάδα θα έχει ως στόχο 
• την άσκηση εποπτείας στην ευαίσθητη ισορροπία ανιδιοτέλειας και φιλοδοξίας μέσα στο κόμμα
• την εμπέδωση ενός διακριτού παραδείγματος ανιδιοτέλειας

Όταν ο Ραχόι στην Ισπανία, ήδη καθιέρωσε το μέγιστο αριθμό δύο βουλευτικών θητειών, στη δική μας χώρα, που ο χώρος με ευρωπαϊκή ατζέντα ακόμη αναζητεί βηματισμό, η ανιδιοτέλεια που θα χρειαστεί είναι ακόμη κρισιμότερη και πρέπει να διαφυλαχθεί θεσμικά ως κόρη οφθαλμού.

Ουστ ξεφτίλες!

Ο καινοτόμος Χατζηδάκης

Ο κύριος Χατζηδάκης ετοιμάζει αναπτυξιακό νόμο, στο ίδιο ακριβώς καλούπι με όλους τους προηγούμενους.

Όπως και παλιά, θα δίνονται πάλι ζεστά χρήματα στους ιδιώτες. Γίνεται ποτέ ν΄ αγιάσεις έτσι; 30% επιδότηση! Μετά οι ιδιώτες θα αγοράζουν με το 20% της επιδότησης τιμολόγια και θα τα επιστρέφουν στο υπουργείο ως αποδεικτικά ότι η επένδυση υλοποιήθηκε. Ίσως αγοράσουν και τίποτα παλιατζούρες για τη σπάνια περίπτωση του φυσικού ελέγχου. Καμιά μίζα δεξιά αριστερά στον γνωστό όροφο – λερναία ύδρα του ΥπΟικ, που προσπάθησε ανεπιτυχώς να ξηλώσει η Διαμαντοπούλου, και τελειώσαμε.

Και έτσι θα συμβεί για πολλοστή φορά το ίδιο παράδοξο. Επενδύσεις χρηματοδοτούμε και επενδύσεις δεν έχουμε!

Πανέξυπνο κύριε Χατζηδάκη! Τόσο έξυπνο που δεν το΄ χει καταλάβει κανείς πουθενά στον πλανήτη...

Τα κίνητρα που οι πολιτισμένες χώρες προσφέρουν (φοροαπαλλαγές, ταχείες αποσβέσεις, κ.λπ) σε μας βλέπετε δεν αρκούν. Γιατί ο Κος Χατζηδάκης έχει εκπαιδεύσει την κοινωνία στη λαμογιά. Μετά βέβαια είναι και τό άλλο. Πώς θα πληρωθεί ο ίδιος και η παρέα του; Από τις φοροαπαλλαγές των κερδών μιας επένδυσης που ποτέ δε θα γίνει; Ενώ το ζεστό χρήμα είναι ταχείας κυκλοφορίας...

Ο μανάβης της γειτονιάς μου

Ο καινούργιος μας μανάβης μέσα σε ένα μήνα έγινε θρύλος. Προσέλκυσε πάρα πολλή πελατεία απ΄ την ευρύτερη περιοχή. Καλή ποιότητα, ποικιλία, λογική τιμή, ευχάριστοι άνθρωποι, σέρβις. Η κλασική συνταγή.

Γιατί όμως οι καλοί δάσκαλοι, γιατροί, μηχανικοί, δικηγόροι, καλλιτέχνες, κ.λπ. δε γίνονται το ίδιο γρήγορα γνωστοί; Πόσο συχνά συμβαίνει ένα πανεπιστήμιο να κάνει πρόταση σε κάποια σημαντική ακαδημαϊκή προσωπικότητα να έρθει να το στελεχώσει;

Η κοινωνία ζει έτσι πέραν από το φάσμα των σημαντικών, των ασήμαντων και των μέτριων. Πίστεψε ότι είναι όλα ίδια όπως κηρύσσει η “αριστερά”; Άγεται από τους δημοσιογράφους που έχουν τη δική τους ατζέντα; Υπάρχει μια πελατοκεντρική προσέγγιση στο καλό και το κακό; Ή και τα τρία μαζί κι άλλα περισσότερα;

Φτάσαμε έτσι να έχουμε Κύπριο νομπελίστα οικονομίας με εξειδίκευση σε εργασία και ανάπτυξη και να μην τον ξέρει κανείς, πόσο μάλλον να τον αναζητάει για τη γνώμη του.

Κοινωνίες που δεν αναπτύσσουν ευρύτερα το αντανακλαστικό του καλού μανάβη πόσο μακριά μπορεί να πάνε;